MahaNarayana-Upanisad-Part6

மஹாநாராயணோபநிஷத்-பகுதி-6

Section-75(पञ्चसप्ततितमोऽनुवाक:)

नमो रुद्राय विष्णवे मृत्युर्मे पाहि ॥१॥

रुद्राय – ருத்ரனுக்கும், नम: - நமஸ்காரங்கள், विष्णवे – மரணத்திலிருந்து
मृत्यु: -  மரணத்திலிருந்து, मे(माम्) – என்னை, पाहि- காப்பாயாக.

1. ருத்ரனுக்கும், விஷ்ணுவுக்கும் (அல்லது விஷ்ணுவாகிய ருத்ரனுக்கும்) நமஸ்காரங்கள். என்னை மரணத்திலிருந்து காப்பாயாக.

இது, மரணத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்வதற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் திரும்பத் திரும்ப உச்சரிக்க வேண்டிய ஓர் மந்திரமாகும். இந்த யஜுஸை, ருத்ரனையும் விஷ்ணுவையும் தனித்தனியாக வணங்குவதாகவோ, அல்லது இருவரையும் ஒன்றாக ஒன்றாக வணங்குவதாகவோ பொருட்கொள்ளலாம். பிரார்த்தனையின் முடிவில் ஒருமைப் பயனிலை கொடுக்கப்பட்டிருப்பதால், பிந்தைய பொருளே இதற்கு ஆதரவாக அமைகிறது.   உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

Section-76(षट्सप्ततितमोऽनुवक:)

त्वमग्ने धुभिस्त्वमाशुशुक्षणिस्त्वमद्भयस्त्वमश्मनस्परि ।
त्वं वनेभ्यस्त्वमोषधीभस्त्वं नॄणां नृपते जायसे शुचि: ॥१॥

हे अग्ने- ஓ அக்னி தேவனே,  नृणाम्- பொதுமக்களையும் யாகம் செய்பவர்களையும்,  नृपते- காப்பவராக நீ தோன்றுகிறாய்,  त्वम्- நீ,  द्युभिः- நாட்களில் (जायते தோன்றுகிறாய்).  त्वम्- நீ,  आ-from every side,  शुशुक्षणिः- ஒளியைப் பரப்பியவாறோ (or  आशुशुक्षणिः- வெறும் தொடுதலிலேயே விரைவாக எரிச்சலையோ வலியையோ ஏற்படுத்துபவராகவோ), (जायसे தோன்றுகிறாய்).  त्वम्- நீ, अद्भ्यः- நீரிலிருந்து (மின்னலாகவோ அல்லது கடலுக்கடியில் உள்ள வெப்பமாகவோ) (जायते தோன்றுகிறாய்).  त्वम्- நீ,  अश्मनः परि- மேகங்களிலிருந்தோ, அல்லது கற்களை உரசும்போதோ (जायते- தோன்றுகிறாய்).  त्वम्- நீ,  वनेभ्यः- காடுகளிலிருந்து (जायते- தோன்றுகிறாய்).  त्वम्- நீ,  ओषधीभ्यः- மூலிகைகளிலிருந்து, (जायते- தோன்றுகிறாய்).  त्वम्- நீ,  शुचिः- என்றும் தூயவராகவோ அல்லது சூரியனாகவோ,  जायते- தோன்றுகிறாய்.

1 ஓ அக்னி தேவனே, யாகங்கள் நடைபெறும் நாட்களில், பொதுமக்களையும் யாகம் செய்பவர்களையும் காப்பவராக நீ தோன்றுகிறாய். நீ ஒளியைப் பரப்பியவாறோ அல்லது வெறும் தொடுதலிலேயே விரைவாக எரிச்சலையோ வலியையோ ஏற்படுத்துபவராகவோ தோன்றுகிறாய். நீ நீரிலிருந்து மின்னலாகவோ அல்லது கடலுக்கடியில் உள்ள வெப்பமாகவோ தோன்றுகிறாய். நீ மேகங்களிலிருந்தோ அல்லது கற்களை உரசும்போதோ தோன்றுகிறாய். நீ காடுகளிலிருந்து தோன்றுகிறாய். நீ மூலிகைகளிலிருந்து தோன்றுகிறாய். நீ என்றும் தூயவராகவோ அல்லது சூரியனாகவோ தோன்றுகிறாய்.

இப்பாடலின் நோக்கம், மரணத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகப் பரம்பொருளிடம் செய்யப்படும் பிரார்த்தனை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சாயனரின் விளக்கத்திலிருந்து, இங்கு அக்னி 'சர்வாத்மகா' (அனைத்துமாக இருப்பவர்), பன்முகத்தன்மை கொண்டவர் மற்றும் எங்கும் நிறைந்திருப்பவர் எனச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளார் என்பது தெளிவாகிறது.


Section-77(सप्तसप्ततितमोऽनुवाक:)

शिवेन मे संतिष्टस्व स्योनेन मे संतिष्टस्व सुभूतेन मे संतिष्टस्व ब्रह्मवर्चसेन मे संतिष्टस्व यज्ञस्यर्द्धिमनुसंतिष्टस्वोप ते यज्ञ नम उप ते नम उप ते नम: ॥१॥

हे यज्ञ- அனைத்து யாகங்களிலும் வழிபடப்படும் இறைவனே,  उप् ते नमः- உம்மை ஆழ்ந்த மரியாதையுடன் நான் பணிந்து வணங்குகிறேன். शिवेन- மங்கலமானவற்றை அருள்பவராக,   मे संतिष्टस्व- என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக.  स्योनेन- இன்பத்தை அளிப்பவராக, मे अंतिष्ठम् என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக.  सुभूतेन- நற்பண்புகளையும் தெய்வீகக் குணங்களையும், मे संतिष्ठस्व- என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக.  ब्रह्मवर्चसेन- வேதக் கல்வியால் விளையும் சிறப்பினை அருள்பவராக,  मे संतिष्टस्व- என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக.  यज्ञस्य- யாகமானது, ऋद्धिम्- செம்மையாக நிறைவடைந்த,  अनु- பிறகு,  अंतिष्ठस्व- என்னுடன் இருப்பீராக (அதன் பலன்களை எனக்கு வழங்க)

1 அனைத்து யாகங்களிலும் வழிபடப்படும் இறைவனே, உம்மை ஆழ்ந்த மரியாதையுடன் நான் பணிந்து வணங்குகிறேன்! உமக்கு வணக்கங்கள்! உமக்கு வணக்கங்கள்! மங்கலமானவற்றை அருள்பவராக என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக. இவ்வுலகில் இன்பத்தை அளிப்பவராக என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக. நற்பண்புகளையும் தெய்வீகக் குணங்களையும் வழங்குபவராக என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக. வேதக் கல்வியால் விளையும் சிறப்பினை அருள்பவராக என்னுடன் எழுந்தருளியிருப்பீராக. நான் மேற்கொண்ட யாகமானது செம்மையாக நிறைவடையும்போது, அதன் பலன்களை எனக்கு வழங்க என்னுடன் இருப்பீராக.

இப்பகுதி முதலில் தைத்திரீய பிராமணம் III.7.6-இல் காணப்படுகிறது. இது "யஜ்ஞ நமஸ்தே யஜ்ஞ..." (யாகமே, உமக்கு வணக்கம்; யாகமே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்) என்ற சொற்களுடன் தொடங்குகிறது; மேலும் இது 'சம்யுவாகம்' (samyuvaka) எனும் பகுதிக்கு முந்தைய 'அனுமந்த்ரணம்' (வழிபாட்டு மந்திரம்) ஆகும். இங்கு, இது தனது விருப்பங்கள் நிறைவேற வேண்டி இறைவனை வழிபடும் ஒருவரால் செய்யப்படும் பிரார்த்தனையாகக் கொள்ளப்படுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும் வணக்கங்களும், இறைவனின் அருகாமையை நாடும் உணர்வும், வழிபாட்டின் இறுதியில் பக்தரின் இதயத்தில் பொங்கி எழும் இறைபக்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன. கீழே மொழிபெயர்ப்புடன் தரப்பட்டுள்ள தைத்திரீய பிராமணம் II.8.8-இல் உள்ள பகுதி, யாகம் முழுமைபெற பிரம்மனின் (இறைவனின்) அருளை நாட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது: 

“செல்வங்களுக்குள் காளையைப் போன்ற அந்தத் தந்தை, ஒளிவீசும் திருவுருவத்துடன் வானவெளியெங்கும் நிறைந்திருந்தார். அவர்கள் காணிக்கைகளைச் செலுத்தி அவரை வழிபட்டனர்; தெய்வீக அறிவால் அந்தத் தெய்வீக சாரத்தை வளர்த்தனர். பிரம்மன் தேவர்களைத் தோற்றுவித்தார்; பிரம்மன் இவ்வுலகம் முழுவதையும் படைத்தார். பிரம்மனிடமிருந்தே அரசாளும் அதிகாரம் உருவானது; பிரம்மனே பிராமணர்களின் ஆத்மாவாகத் திகழ்கிறார். இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் எனக்குள் உள்ளன; இவ்வுலகம் முழுவதுமே எனக்குள் அடங்கியுள்ளது. உயிரினங்களுள் மூத்தவர் பிரம்மனே; அவருடன் போட்டியிடத் தகுதியுடையவர் யார்? பிரம்மனிடமே முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும், இந்திரனும் பிரஜாபதியும், அனைத்து உயிரினங்களும் முழுமையாக அடங்கியுள்ளன. நான்கு திசைகளும் அக்னிகளும் செயல்படட்டும்; அறிவார்ந்த ஒருவரால் இந்த யாகம் வழிநடத்தப்படட்டும். அழியாததும் வீரம் செறிந்ததுமான நெய் பொழியட்டும். பிரம்மனே யாகத்திற்கான ஆஹுதியாக (எரிபொருளாக) மாறுகிறார்.
”पिता विराजामृषभो रयीणां, अन्तरिक्षं विश्वरूप आविवेश, तमकैंरभ्यर्चन्ति वत्सं , ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणावर्धयन्त:, ब्रह्म देवानजनयत्, ब्रह्म विश्वमिदं जगत्, ब्रह्मण: क्षत्रं निर्मितं, ब्रह्म ब्राह्मण आत्मना, अन्तरस्मिन्निमे लोका:, अन्तर्विश्वमिदं जगत, ब्रह्मेव भूतानां ज्येष्टं, तेन कोऽर्हति स्पर्धितुं, ब्रह्मन् देवास्त्रयस्त्रिशत्, ब्रहन्निन्द्रप्रजापती, ब्रह्मन् ह विश्वा भूतानि, नावीवान्तः समाहिताः , चतस्र आशा: प्रचरन्त्वग्नय: इमं नो यज्ञं नयतु प्रजानन्, घृतं पिन्वन्नजरं सुवीरं, ब्रह्म समिद्भवत्याहुतीनाम्”

45-ஆம் பக்கத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள 'வேனன்' (Vena) எனும் மெய்ப்பொருள், பற்பல செல்வங்களை வாரி வழங்குபவனாகவும் அவற்றைப் பாதுகாப்பவனாகவும் திகழ்கிறான்; அவன் நாளின் வெவ்வேறு வேளைகளுக்கும் பருவங்களின் தேவைகளுக்கும் ஏற்பப் பல வடிவங்களை ஏற்று, நாள்தோறும் வானில் உலவுகிறான். பசுவைக்கறக்க முற்படுபவர்கள் கன்றை அன்புடன் தடவிக் கொடுப்பதைப் போலவே, நற்செயல்களின் பலனை விரும்பும் அந்தணர்கள் அந்தப் 'பிரம்மனை' (Brahman) வழிபட்டு, துதிப்பாடல்களால் அவனைப் போற்றுகின்றனர். பிரபஞ்சத்தின் மூல காரணமான அந்தப் பிரம்மனே தேவர்களையும் இவ்வுலகம் முழுவதையும் படைத்தான். சத்திரியர் குலமும் அவனிடமிருந்தே உருவானது. பிறருக்கு அறிவை ஊட்டுவதற்காக, அந்தப் பிரம்மன் அந்தணர்களிடம் தனது சுய வடிவிலேயே வெளிப்பட்டான். படைக்கப்பட்ட உயிரினங்களின் மண்டலங்களும், இயங்கும் இவ்வுலகம் முழுமையும் அவனிடமே நிலைபெற்றுள்ளன. தோன்றும் அனைத்திலும் முதன்மையானவன் பிரம்மன் ஒருவனே. அத்தகைய பிரம்மனுக்கு ஈடு இணையாவார் யார்? முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் அவனுள்ளேயே அடங்கியுள்ளனர்; இந்திரனும் பிரஜாபதியும் அவனிடமே உள்ளனர். ஒரு படகினுள் இருப்பதைப் போல, அனைத்து உயிரினங்களும் அவனிடம் பாதுகாப்பாகத் தங்கியுள்ளன. அத்தகைய பிரம்மனிடம் நான்கு திசைகளிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ள நான்கு வேள்வித் தீக்களும் செழித்து விளங்கட்டும். அனைத்திற்கும் ஆதாரமான அந்தப் பரப்பிரம்மன், எங்கள் வேள்வியை நினைவுகூர்ந்து, நெய் ஆஹுதியை ஏற்றுக்கொண்டு, அதைச் சிறப்பான முறையில் நிறைவு செய்து, எங்களுக்குச் சிறந்த வீரர்களை அருளட்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாங்கள் அளிக்கும் இவ்வழிபாட்டுப் பொருட்களுக்கு (ஆஹுதிகளுக்கு) ஒளி தருபவன் பிரம்மனே ஆவான். — பிராமண நூல்களில் (Brahmanas) காணப்படும் இத்தகைய பகுதிகள், வேதங்களில் உள்ள தத்துவமும் வழிபாட்டு முறையும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளன என்பதையும், அவற்றை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது இவ்விரண்டின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதையும் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன.

Section-78(अष्टसप्ततितमोऽनुवाक:)

सत्यं परं परँ सत्यँ सत्येन न सुवर्गाल्लोकाच्च्यवन्ते कदाचन सताँ हि सत्यं तस्मात्त्सत्ये रमन्ते ॥१॥

सत्यम्- உண்மை பேசுதல்,  परम्- மிகச் சிறந்தது,  परम्- சிறந்தது என்பது,  सत्यम्- உண்மை;  
सत्येन- உண்மையைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம்,  सुवर्गात्(स्वर्गात्)- பேரின்ப நிலையை,  लोकात्- அந்நிலையிலிருந்து,  कदाचन- ஒருபோதும்,  न च्यवन्ते- விழுவதில்லை.  सत्यम्- உண்மை, हि-for,  सताम्- என்பதற்குரியவர்களான நல்லவர்களே. तस्मात्- இதனாலேயே, सत्ये- உண்மையாக இருப்பத்திலேதான்,  रमन्ते- மகிழ்ச்சி காண்கிறார்கள்.

உண்மை பேசுதல் மிகச் சிறந்தது; சிறந்தது என்பது உண்மை ஒன்றே. உண்மையைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் பேரின்ப நிலையை அடைந்தவர்கள், ஒருபோதும் அந்நிலையிலிருந்து கீழே விழுவதில்லை. 'சத்' (உண்மை/நன்மை) என்பதற்குரியவர்களான நல்லவர்களே 'சத்தியம்' (உண்மைத்தன்மை) ஆவர். இதனாலேயே, உயர்ந்த நன்மையை நாடுபவர்கள் உண்மையாக இருப்பத்திலேதான் மகிழ்ச்சி காண்கிறார்கள்.

இப்பகுதி சந்நியாசத்தின் கோட்பாடுகளை எடுத்துரைக்கிறது. சந்நியாசத்தின் உயிர்நாடியாகத் திகழ்வது 'தபஸ்' (தவம்) ஆகும்; இது சாஸ்திரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நற்பழக்கங்கள், மனப்பாங்குகள் மற்றும் குணாதிசயங்களை உள்ளடக்கியது. ஒரு சந்நியாசி கட்டாயம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒவ்வொரு நற்குணமும் 'தபஸ்' என்றே அழைக்கப்படுகிறது. அத்தகைய பதினொரு அம்சங்கள் இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அவற்றுள் 'நியாசம்' முதன்மையானதாகக் கருதப்படுகிறது; ஏனெனில் அது மற்ற அனைத்தையும் கடந்து நிற்பதுடன், ஆத்ம ஞானத்தை அடைவதற்கான ஈடு இணையற்ற வழியாகவும் திகழ்கிறது. ஒருவருடைய பாவங்களும் குறைகளும் நீக்கப்படுவதன் மூலமே அவர் சந்நியாசத்திற்குத் தகுதி பெறுகிறார்.  முந்தைய பகுதிகளில் விவரிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுபவர் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளும் வழிபாடானது, அத்தகைய தூய்மையை அடைய உதவுகிறது. இதன் மூலம், சந்நியாசியாகத் தீட்சை பெறவிருக்கும் ஒருவர் பரம சத்தியத்தில் உறுதியடைகிறார். சந்நியாசத்திற்குத் தகுதி அளிக்கும் முதல் நிபந்தனையாக இங்கே குறிப்பிடப்படுவது 'வாய்மை' (உண்மை பேசுதல்) ஆகும். வாய்மை என்பது மிக உயர்ந்த ஒன்றாகும். இக்கோட்பாட்டை மீறுபவர் வேறு ஏதேனும் ஒரு நற்பண்பின் வலிமையால் சொர்க்கத்தை அடைந்தாலும், அங்கு அவரால் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்க முடியாது என்று கூறப்படுகிறது. மறுபுறம், எப்போதும் வாய்மையைக் கடைப்பிடிப்பவர் அந்த ஆனந்த நிலையிலிருந்து ஒருபோதும் நழுவுவதில்லை. 'சத்யம்' (Satyam) என்ற சொல் 'சதி சாதுஹ்' (sati saadhuh), 'சதே ஹிதம்' (sate hitam) ஆகியவற்றிலிருந்து உருவானது; அதாவது, நல்லவர்களுக்கு எது சரியோ அதுவும், எது நன்மை பயக்குமோ அதுவுமே வாய்மையாகும். 'சத்யம்' என்ற சொல் 'சத்' (sat - உண்மை/இருப்பு) என்பதோடு தொடர்புடையது. சரியான பாதையில் செல்லும் சான்றோர்கள் (சந்தஹ்) எப்போதும் வாய்மையைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது. எனவே, வாய்மையே முக்தி அடைவதற்கான ஈடு இணையற்ற வழியாகும். ஆகையால், வாழ்க்கையின் உன்னத இலக்கை நோக்கமாகக் கொண்டவர்கள் எப்போதும் வாய்மையில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள். சுவாமி விவேகானந்தர் கூறினார்: "சத்தியத்தின் மீது நிலைத்து நில்லுங்கள், அப்போது நீங்கள் இறைவனை அடைவீர்கள். சத்தியம் உங்களை எங்கு அழைத்துச் சென்றாலும் அதைப் பின்பற்றுங்கள். கோழைத்தனமாகவும் பாசாங்குத்தனமாகவும் இருக்காதீர்கள்." 'சத்தியத்தைப் பரப்புவதற்குச் சிறிதளவு பொய்யைச் சேர்ப்பது உதவும் என்று நினைப்பவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள்; ஒரு துளி விஷம் எப்படி முழுவதையும் விஷமாக்குகிறதோ, அதுபோலவே இதுவும் நீண்ட காலத்தில் விளைவை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவர்கள் உணர்வார்கள்...' (முழுமையான படைப்புகள் தொகுதி VIII, பக்கம் 346). அறம் சார்ந்த உண்மைகளும் அறிவுசார் உண்மைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடையவை என்பது தெளிவாகிறது. மகாபாரதத்தில் சத்தியத்தின் மேன்மை இவ்வாறு போற்றப்படுகிறது: "ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களையும் சத்தியத்தையும் தராசின் இரு தட்டுகளில் வைத்து ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களை விடச் சத்தியமே உயர்ந்ததாகத் திகழ்ந்தது."

तप इति तपो नानशनात्परं यद्धि परं त्पस्तद् दुर्धुर्षं 
तद् दुराधर्षं तस्मात्तपसि रमन्ते ॥२॥

तपः- தவமே,  इति- என்றும் சிலர்.  अनशनात्- விரதத்தை விட, परम्- சிறந்தது,  तपः न- தவம் வேறில்லை.  यत्- இத்தகைய சிறந்த தவத்தை, हि-indeed,  परम्- சிறந்த,  तपः- தவத்தை (மிகச்சிறந்த துறத்தல் என்கின்ற பண்பு, குறிப்பாக உலக இன்பங்களிலிருந்து விலகி இருத்தல்),  तत्- இத்தகைய, दुर्धर्षम्- அனுசரிப்பது கடினமான,  तत्-அதை,  दुराधर्षम्- (மற்றவர்களால்) அணுக முடியாத; तस्मात्- எனவே, तपसि- தவத்தில்,  रमन्ते- மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

2 தவமே முக்திக்கு வழி என்றும், விரதத்தை விடச் சிறந்த தவம் வேறில்லை என்றும் சிலர் கருதுகின்றனர். இத்தகைய சிறந்த தவத்தை அனுசரிப்பது கடினமான ஒன்றாகும். இதனை மேற்கொள்ளும் ஒருவன் வெல்ல முடியாத ஆற்றலைப் பெறுகிறான் (அல்லது, சாதாரண மக்களால் இத்தகைய தவத்தை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க இயலாது). எனவே, உயர்ந்த நன்மையை நாடுபவர்கள் தவத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

உண்மைக்கு அடுத்தபடியாகத் தவம் கருதப்படுகிறது. இது சாஸ்திரங்களில் விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ள விரதங்களை உள்ளடக்கியது. ஒரு சாதாரண மனிதனைப் பொறுத்தவரை, சமயக் காரணங்களுக்காக நீண்ட நேரம் உணவைத் தவிர்ப்பது என்பது ஒரு கடினமான செயலாகும். இங்கு 'தவம்' என்பது, சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள சமயக் கடமைகளை நிறைவேற்றும்போது எதிர்கொள்ள வேண்டிய பிற வகையான சிரமங்களையும் குறிக்கிறது. இத்தகைய சுய-கட்டுப்பாடு மனத் தூய்மைக்கும் முக்தி அடைவதற்கான தகுதிக்கும் உதவுவதால், பக்திமான்கள் இதில் மகிழ்ச்சி காண்கின்றனர். இருப்பினும், விரதத்தின் மேன்மையை வலியுறுத்தும் இந்தக் கருத்து, புலனடக்கம், புனிதப் பயணம், ஜபம், ஹோமம் (வேள்வி) போன்ற பிற வகையான தவங்களின் மதிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாக அமையாது.



दम इति नियतं ब्रह्मचारिणस्तस्माद्दमे रमन्ते ॥३॥
दम: புலன்களின் கட்டுப்பாடு, इति-இவ்வாறு, ब्रह्मचारिण:-பரிபூரணத் துறவிகள், नियतम्-எப்பொழுதும், (वदन्ति-கூறுகிறார்கள்). तस्मात्-ஆகையால், दमे-புலன்-கட்டுப்பாட்டில், रमन्ते-அவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்.

3 பரிபூரணத் துறவிகள், விலக்கப்பட்ட பொருட்களின் கவர்ச்சியிலிருந்து புலன்களை விலக்குவதே முக்திக்கான வழி என்று கூறுகிறார்கள். எனவே அவர்கள் அதில் மகிழ்கிறார்கள்.

முக்தியை நாடுபவரின் மூன்றாவது குணாதிசயம் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரிகளால் கடைப்பிடிக்கப்படும் புலன்களை அடக்குதல் என்பது, முக்திக்கான ஒரு சக்திவாய்ந்த வழிமுறையாகும்.

शम इत्यरण्ये मुन्यस्तस्माच्छमे रमन्ते ॥४॥

अरण्ये- காட்டில் வசிக்கும், मुनय:- துறவிகள்,  शम:- மன அமைதியே, इति-இது(முக்திக்கு வழி):  तस्मात्- எனவே, शमे- அவர்கள் மன அமைதியில், रमन्ते -  இன்பம் காண்கிறார்கள்.

காட்டில் வசிக்கும் துறவிகள், மன அமைதியே முக்திக்கு வழி என்று கருதுகிறார்கள்; எனவே அவர்கள் அமைதியில் இன்பம் காண்கிறார்கள்.

'சமம்' (sama) என்ற சொல், உந்துதல்களையும் உணர்ச்சிகளையும் கட்டுப்படுத்தி, மனதை அமைதியாகவும், நிம்மதியாகவும் வைத்திருப்பதற்கான முயற்சியைக் குறிக்கிறது. இதற்கு ஏதுவாக, ஆன்மீக நாட்டம் கொண்டவர்கள் காடுகளின் தனிமையை நாடுகிறார்கள். பாட்டபாஸ்கரரின் கூற்றுப்படி, 'சமம்' என்பது 'சர்வ-பிரவ்ருத்தி-உபரமம்' (sarvapravrttyuparama) ஆகும்; அதாவது, தியானம் மற்றும் அமைதியில் முழுமையாக ஈடுபடுவதற்காக இல்லற மற்றும் சமூகக் கடமைகளிலிருந்து விலகி இருத்தல் என்று இதற்குப் பொருள்.

दानमिति सर्वाणि भूतानि प्रशँसन्ति दानान्नातिदुष्करं तस्माद्दाने रमन्ते ॥५॥

दानम्- சுயநலமற்ற கொடையையே (परम्- மிகச் சிறந்ததாகப்), इति-thus,  सर्वाणि- அனைத்து,  भूतानि- உயிரினங்களும்,  प्रशंसन्ति- போற்றுகின்றன.  दानात्- அத்தகைய கொடையை வழங்குவதை விட,  अतिदुष्करम्- கடினமான செயல்,  न- வேறொன்றும் இல்லை. तस्मात्- எனவே,  दाने சுயநலமற்ற கொடையை,  रमन्ते- வழங்குவதில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள்.  

5 அனைத்து உயிரினங்களும் சுயநலமற்ற கொடையையே மிகச் சிறந்ததாகப் போற்றுகின்றன; ஏனெனில், அத்தகைய கொடையை வழங்குவதை விடக் கடினமான செயல் வேறொன்றும் இல்லை. எனவே, உயர்ந்த நன்மையை நாடுபவர்கள் சுயநலமற்ற கொடையை வழங்குவதில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள்.

விடுதலைக்கான வழியாகக் குறிப்பிடப்படும் ஐந்து பண்புகளில் ஐந்தாவது 'தானம்' ஆகும். தானம் என்பது மிகவும் பரந்த பொருளைக் கொண்ட ஒரு சொல்லாகும். பண்டைய அரசியல் நூல்களின்படி, எதிரியை அடக்குவதற்கு அங்கீகரிக்கப்பட்ட நான்கு வழிமுறைகள்: சாமம், தானம், பேதம் மற்றும் தண்டம் ஆகியவை ஆகும். இந்த நான்கு வழிமுறைகளில் இடம்பெறும் 'தானம்' என்ற சொல் அரசியல் நோக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதால், அது ஆன்மீகத் துறைக்கு வேறானதாக இருக்கிறது.. ஒரு கொடை ஆன்மீகத் தன்மையுடையதாக இருக்க வேண்டுமானால், அது வெளிப்படையான அல்லது மறைமுகமான சுயநல நோக்கங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டதாக இருக்க வேண்டும்.  எனவே, இது பின்வருமாறு வரையறுக்கப்படுகிறது: ஒரு நபர் தான் அளித்த கொடையின் மீதான தனது செல்வாக்கு, ஆர்வம் அல்லது எந்தவொரு வடிவத்திலான உரிமையையும் முழுமையாகத் துறந்து, அதனைப் பெறுபவரின் உடைமையாக என்றென்றும் மாற்றுவதே இக்கொடையாகும். அரசியல் மானியங்களைப் போலன்றி, மதப்பற்றுள்ள ஒருவர் பெறுபவர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்காக ஒருபோதும் கொடைகளை வழங்குவதில்லை. உண்மையான மதப்பற்றுள்ள மனிதர் தான் அளித்த கொடைக்குப் பதிலாக நன்றியையோ அல்லது பாராட்டுரையையோ கூட எதிர்பார்ப்பதில்லை; ஏனெனில், அவர் அதனை ஒரு மதக் கடமையாகக் கருதி, முற்றிலும் சுயநலமற்ற ஒரு செயலாகவே செய்திருக்கிறார். இத்தகைய முறையில் கொடை வழங்குவது நடைமுறையில் மிகவும் கடினமானதாகக் கருதப்படுகிறது. தங்கள் உயிரையே விலையாகக் கொடுத்தாவது செல்வத்தைச் சம்பாதிக்கத் துணியும் மனிதர்களை நாம் காணவில்லையா? சொத்து என்பது உண்மையில் ஒருவரின் 'விருப்பத்தின்' (will) வெளிப்பாடே ஆகும்; எனவே, ஒருவர் தனது சொந்த விருப்பத்தைத் துறக்கத் தயாராக இருப்பதை காண்பது அரிது. செல்வம் என்பது அதிகாரத்தைக் குறிக்கிறது; மனிதர்களிடம் இயல்பாகவே குடிகொண்டிருக்கும் அந்த அதிகார வேட்கையே, அவர்களின் விருப்பத்தை இறைவனின் விருப்பத்தோடு ஒன்றிணைப்பதற்குப் பெரும் தடையாக அமைகிறது. இதிலிருந்தே மதரீதியான கொடை அளிப்பதில் உள்ள சிரமமும் அதன் உயர் மதிப்பும் புலனாகின்றன..

धर्म इति दर्मेण्अ सर्वमिदं परिगृहीतं धर्मान्नातिदुश्चरं तस्माद्धर्मे रमन्ते ॥६॥

धर्मः- சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள கடமைகள்  (परः- முக்திக்குரிய வழி) इति- என்று சிலர் கருதுகின்றனர்..  धर्मेण- இக்கடமைகளைச் செய்வதன் மூலமே,  सर्वम्- உலகம்,  इदम्-this,  परिगृहीतम्- ஒருங்கிணைந்து.  धर्मात्- சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள கடமைகளைக் கடைப்பிடிப்பதை விடக், अथिदुश्चरम्- கடினமான செயல்,  न- வேறொன்றும் இல்லை.  तस्मात्- எனவே, धर्मेः- இக்கடமைகளைச் செய்வதில், रमन्ते- மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள்.

6 வேதங்கள் அல்லது சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள கடமைகளைச் செய்வதே முக்திக்குரிய வழி என்று சிலர் கருதுகின்றனர். இக்கடமைகளைச் செய்வதன் மூலமே உலகம் ஒருங்கிணைந்து இயங்குகிறது. சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள கடமைகளைக் கடைப்பிடிப்பதை விடக் கடினமான செயல் வேறொன்றும் இல்லை. எனவே, உயர்ந்த நன்மையை நாடுபவர்கள் இக்கடமைகளைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள்.

இப்போது 'தர்மம்' என்பது முக்திக்குரிய மிகச் சிறந்த வழியாகக் குறிப்பிடப்படும் சிறப்பைப் பெறுகிறது. பட்டபாஸ்கரரின் கருத்துப்படி, சுருதி மற்றும் ஸ்மிருதி நூல்கள் போதிக்கும் நித்திய (தினசரி), நைமித்திக (குறிப்பிட்ட காலங்களில் செய்யப்படுபவை) மற்றும் காம்ய (விருப்பத்தின் பேரில் செய்யப்படுபவை) கடமைகளையே தர்மம் குறிக்கிறது. ஆனால் சாயனர், அரசர்களும் அமைச்சர்களும் மேற்கொள்ளும் கிணறுகள், குளங்கள் மற்றும் நீர்த்தேக்கங்களை அமைத்தல் போன்ற சமூக சேவைகளையே இங்கு தர்மம் என்று விளக்குகிறார்; இச்செயல்கள் மூலம் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் சேவை செய்யப்படுகிறது என்பது அவர் கருத்து. எனினும், தர்மம் என்ற சொல்லின் பொருளை இத்தகைய குறிப்பிட்ட செயல்களுக்குள் மட்டும் சுருக்குவதற்குச் சூழல் இடமளிக்கவில்லை. பொதுவாக, 'தர்மம்' என்ற சொல் சமய ரீதியான அறநெறியையே குறிக்கிறது. பண்டைய சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள கடமைகள், மரபுவழி நடைமுறைகள், மதிக்கத்தக்க பெரியோர்களின் முன்மாதிரியான செயல்கள், முனிவர்களின் வாக்குகள் மற்றும் நல்லோரால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நடத்தைகள் ஆகிய அனைத்தும் மனிதனின் மனதிலிருந்து சுயநல உணர்வுகளையும் தீய நாட்டங்களையும் நீக்க உதவுகின்றன. மேலும், இவை அவனைத் தன் சக மனிதர்களுடன் இணக்கமான (கருத்து மற்றும் செயலில் ஒத்திசைவு கொண்ட) வாழ்க்கையை வாழச் செய்வதோடு, இறைவனுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை நிறைவேற்றவும் தூண்டுகின்றன. இவை அனைத்தும் 'தர்மம்' என்ற சொல்லின் கீழ் அடங்கும். இயல்பான மனிதன் இவற்றைக் கடைப்பிடிப்பது நிச்சயமாகக் கடினமானதே.

प्रजन् इति भूयाँसस्तस्मात् भूयिष्टा: प्रजायन्ते तस्मात् भूयिष्टा: प्रजनने रमन्ते ॥७॥

प्रजन्ः- இனப்பெருக்கம்,  इति-thus,  भूयांसः- அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் (मन्यन्ते- கருதுகின்றனர்).  तस्मात्- அதனால்தான்,  भूयिष्ताः- அதிக எண்ணிக்கையிலான, प्रजायन्ते- சந்ததிகள் பிறக்கின்றன.  तस्मात्- அதனால்தான்,  भूयिष्ठाः- அதிக எண்ணிக்கையிலான,  प्रजनने-in இனப்பெருக்கத்தில்,  रमन्ते- மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.

7 அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் இனப்பெருக்கம் (கருத்தரிப்பு மற்றும் சந்ததியைப் பெற்றெடுக்கும் பாலியல் செயல்பாடு) விடுதலைக்கான வழிமுறை என்று கருதுகின்றனர். அதனால்தான் அதிக எண்ணிக்கையிலான சந்ததிகள் பிறக்கின்றன. இனப்பெருக்கம் என்பது அத்தகைய வழிமுறையாகக் கருதப்படுவதால், அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் இனப்பெருக்கத்தில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.

பணக்காரர் மற்றும் ஏழை, நல்லவர் மற்றும் கெட்டவர், கற்றவர் மற்றும் அறியாமை, அனைவரும் தங்கள் சொந்த மகன்கள் மற்றும் பேரன்கள் மூலம் உயிரியல் தொடர்ச்சியே அழியாமைக்கான வழிமுறை என்று நம்புகிறார்கள். எனவே, இனப்பெருக்கம் என்பது தபஸின் ஒரு வடிவம். இந்த நம்பிக்கையின் விளைவாக, அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் இனப்பெருக்கச் செயலில் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள் மற்றும் அதிக எண்ணிக்கையிலான குழந்தைகள் பிறக்கின்றனர்.

अग्नय इत्याह तस्मदग्नय आधातव्या: ॥८॥

अग्न्य- வேத வழிபாட்டிற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட  யாக அக்னிகளே, इति- முக்திக்கு வழி आह- என்று கூறப்படுகிறது, तस्मात्- எனவே, अग्नय:- யாக அக்னிகள்,  आधातव्या:- முறைப்படி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட வேண்டும் (ஒரு தெய்வத்திற்கோ அல்லது ஏதேனும் மதச் சடங்கிற்கோ அல்லது பயன்பாட்டிற்கோ அர்ப்பணிக்கப்பட்டது)

8 வேத மதத்தில் பற்றுடைய ஒருவர், வேத அக்னிகளே முக்திக்கு வழி என்று கூறுகிறார். எனவே, அந்த வேத அக்னிகள் முறைப்படி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட வேண்டும்.

வேத மதத்தின் செயல்முறைப் பகுதியானது, முறைப்படி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட அக்னியில் ஆகுதிகளை இடுவதன் மூலம் வேதத் தெய்வங்களை வழிபடுவதை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. வேதங்களின்படி, கார்ஹபத்யம், அன்வாஹார்யபசனம் (அல்லது தக்ஷிணாக்னி), அக்னித்ரியம், அவஸத்யம் மற்றும் ஆஹவனீயம் ஆகிய ஐந்து 'மஹா அக்னிகள்' (சிறப்புடன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட அக்னிகள்) உள்ளன. 'அஜஸ்ரபக்ஷம்' (எப்போதும் எரிந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்) எனும் கொள்கையின்படி, இந்த அக்னிகள் எப்போதும் அணையாமல் காக்கப்பட வேண்டும்; அதேவேளையில், 'உத்தாரணபக்ஷம்' எனும் கொள்கையின்படி, கார்ஹபத்யம் தவிர மற்ற அக்னிகள், குறிப்பிட்ட சடங்குகளுக்குத் தேவைப்படும்போது மட்டுமே கார்ஹபத்யத்திலிருந்து பெறப்பட்டு மூட்டப்படுகின்றன. அக்னிஹோத்ரம் தொடங்கி தர்சபூர்ணமாஸம் வரை உள்ள பல்வேறு வகைகளையும் விரிவான நடைமுறைகளையும் கொண்ட வேத வழிபாடுகள் அனைத்தும் இந்த ஐந்து அக்னிகளின் உதவியுடனேயே செய்யப்பட வேண்டும். "இந்த ஐந்திலும் பற்றுடைய மனிதன் தன்னை உயர்ந்த பாதுகாப்பான நிலைக்கு உயர்த்திக்கொள்கிறான்" என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன. இந்த யாகக் கடமைகள் இறுதியில் தன்னை முக்திக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது வேத வழிபாட்டாளரின் நம்பிக்கையாகும். எனவே, தங்கள் உயர்ந்த நன்மையை நாடும் தகுதிவாய்ந்த சாதகர்கள் அனைவரும் அக்னி வழிபாட்டைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ள வேண்டும்.

अग्निहोत्रमित्याह तस्माद्ग्निहोत्रे रमन्ते ॥९॥

अग्निहोत्रम्- அக்னிஹோத்ர யாகம்,  इति- முக்திக்குரிய வழி. आह என்று கூறப்படுகிறது,  
तस्मात् – எனவே, अग्निहोत्रे- அக்னிஹோத்ர யாகத்தைச் செய்வதில்,  रमन्ते (சிலர்) மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

9 வேத மதத்தில் பற்றுள்ள மற்றொருவர், 'அக்னிஹோத்ரம்' என்பதே முக்திக்குரிய வழி என்று கூறுகிறார். எனவே, உன்னதமான நன்மையை நாடும் சிலர் அக்னிஹோத்ர யாகத்தைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

'யாவஜ்ஜீவம் அக்னிஹோத்ரம் ஜூஹுயாத்' (வாழ்நாள் முழுவதும் அக்னிஹோத்ரத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்) என்ற வேத விதிப்படி, தகுதியுடைய ஒருவர் அக்னியை முறைப்படி நிலைநிறுத்திய பிறகு, தினமும் காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் அக்னிஹோத்ரம் எனப்படும் ஆஹுதிகளைத் தவறாமல் அளிக்க வேண்டும். ஒரு வகையில், இதுவே முக்தி அடைவதற்கான வழியாகும்.

यज्ञ इति यज्ञेन हि देवा दिवं गतास्तस्माद्यज्ञे रमन्ते ॥१०॥
यज्ञ- யாகமே, इति- முக்திக்கு வழி, यज्ञेन- யாகக் கர்மங்களின், हि- உண்மையில், देवा- தேவர்கள், 
दिवं- சொர்க்கத்தை, गता: அடைந்தனர்,  तस्मात्- எனவே, यज्ञे- யாகங்களைச் செய்வதில், 
रमन्ते- மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

10 வேத மதத்தைப் பின்பற்றும் பிறர், யாகமே முக்திக்கு வழி என்று கூறுகின்றனர். உண்மையில், தேவர்கள் தங்கள் முந்தைய யாகக் கர்மங்களின் மூலமே சொர்க்கத்தை அடைந்தனர். எனவே, உன்னத நன்மையை நாடுபவர்கள் யாகங்களைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

தேவையான அனைத்துப் பொருட்களுடனும், அங்கீகரிக்கப்பட்ட செயல்முறைகளுடனும் வேத விதிகளின்படி நடத்தப்படும் வேள்வி 'யக்ஞம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஹவிஸ் (அவிஸ்), சோமம் மற்றும் பசு ஆகியனவற்றைப் பலியாக அளிப்பதன் அடிப்படையில் யக்ஞங்கள் முக்கியமாக மூன்று வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. ஒரு யக்ஞம் வேத விதிமுறையின்படியே தொடங்கப்படுகிறது. சில யாகங்கள் 'முதன்மை யாகங்கள்' (பிரதான யாகங்கள்) என்று அழைக்கப்படுகின்றன; இவை, விவரங்களைச் சேர்த்தல் அல்லது நீக்குதல் மூலம் உருவாக்கப்படும் பிற யாகங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக அமைகின்றன. இத்தகைய சேர்க்கை மற்றும் நீக்கல் செயல்முறைகளால் யாகங்களின் வகைகள் பெருகி, அவை ஒரு நாள் முதல் பல ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கக்கூடியவையாக அமைகின்றன. ஒரு நாள் நடைபெறும் யாகம் 'அஹீனம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. பல நாட்கள் அல்லது சில சமயங்களில் பல ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கும் யாகம் 'சத்ரம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இவை இரண்டுமே 'யக்ஞம்' என்ற பெயரால் குறிக்கப்படுகின்றன. 'தர்சபூர்ணமாசம்' மற்றும் 'ஜ்யோதிஷ்டோமம்' ஆகியவை நன்கு அறியப்பட்ட இரண்டு அடிப்படை யாகங்களாகும்; இவற்றிலிருந்தே பல்வேறு பெயர்களைக் கொண்ட பல வகையான யாகங்கள் தோன்றுகின்றன. பூமியில் மனிதர்களாக வாழ்ந்தபோது தாங்கள் செய்த யாகங்களின் பலனாகவே, தற்போது சொர்க்கத்தில் வசிப்பவர்கள் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்ததாக நம்பப்படுகிறது.

मानसमिति विद्वाँसस्तस्माद्विद्वाँस एव मानसे रमन्ते ॥११।

मानसम्-'உள்நிலை வழிபாடு'(மானஸ வழிபாடு),  इति-thus, विद्वास:- சில அறிஞர்கள்;  
तस्मात्- எனவே, विद्वास:- அறிஞர்கள்,  मानस्- மானஸ வழிபாடு செய்வதில், एव- மட்டுமே, 
रमन्ते- மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்

11. சில அறிஞர்கள் 'உள்நிலை வழிபாடு' (மானஸ வழிபாடு) தான் முக்தி அடைவதற்கான வழி என்று கருதுகின்றனர்; எனவே, அவர்கள் அதில் மட்டுமே மகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர்.

இப்பகுதியின் தொடக்கத்திலிருந்தே, முக்தி அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழியாக ஏதோ ஒரு செயல் அல்லது முறை குறிப்பிடப்படுவதையும், அவ்வாறு சிறப்பிக்கப்படும் அம்சம் 'தபஸ்' என்று அழைக்கப்படுவதையும் நாம் காணலாம். இங்கு 'தபஸ்' என்ற சொல், 'மிகச்சிறந்த நன்மையை அடைவதற்கான வழிமுறை' என்ற பொதுவான பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த வரிசையில், பதினொன்றாவதாக 'உள்நிலை வழிபாடு' பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. 'மானஸ' (மனம் சார்ந்த) என்ற சொல், இறைவனையும் அவனது தெய்வீகப் பெருமைகளையும் குறித்துச் செய்யப்படும் உள்நிலை வழிபாடு அல்லது தியானம் என்று சாயணரால் விளக்கப்பட்டுள்ளது. வேதங்களின் பொருளடக்கம் பொதுவாக கர்மம், உபாசனை மற்றும் ஞானம் எனப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. 'உபாசனை' என்பது, சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டவாறும் குருவின் அறிவுறுத்தலின்படியும், ஒரு தெய்வம், தெய்வீகப் பண்பு அல்லது வழிபாட்டிற்குரிய பொருள் ஆகியவற்றின் மீது சிந்தனை ஓட்டம் தடைபடாமல் நிலைத்திருக்குமாறு செய்யப்படும் ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள மன முயற்சியாகும். இத்தகைய உபாசனைகள் பிராமணங்கள், ஆரண்யகங்கள் மற்றும் உபநிடதங்களில் காணப்படுகின்றன.  பண்டைய ஆச்சாரியர்களின் கருத்துப்படி, 'உபாசனை' (தியான வழிபாட்டு முறை) என்பது வேள்விச் சடங்குகளின் ஒரு பகுதியாகவோ அல்லது அவற்றுடன் இணைந்தோ, அல்லது வேள்விச் செயல்களுக்கு (யக்ஞ-கர்மாவிற்கு) மாற்றாகவோ மேற்கொள்ளப்படலாம். கர்மாவைச் செய்வதற்கு மாற்றாக விதிக்கப்பட்ட அந்த உபாசனைகளிலிருந்தே உபநிடதத் தத்துவம் தோன்றியது. மத வளர்ச்சியின் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கையில், நீண்ட காலத்திற்கு வெளிப்படையான வேள்விச் சடங்குகளைத் துல்லியமாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் செய்வதன் மூலம், ஒரு மத சாதகர் (அ) குறிக்கோளில் ஒருமைப்பாடு, (ஆ) தாழ்ந்த உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் (இ) கடமையின் மீதான பற்றுறுதி ஆகிய பண்புகளை வளர்த்துக்கொள்கிறார் என்று கூறலாம். இத்தகைய செயல் சார்ந்த பற்றுறுதியின் மூலம் முதிர்ச்சியான நிலையை அடையும்போது, வழிபாட்டாளர் 'ஞான-கர்ம-சமுச்சயம்' (அறிவு மற்றும் செயலின் ஒருங்கிணைந்த நிலை) என்று அழைக்கப்படும், செயலோடு இணைந்த தியானத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். கர்மாவிற்குப் பதிலாக உபாசனை அமையும் இன்னும் உயர்ந்த நிலையொன்றைப் பற்றிய குறிப்புகளையும் நாம் வேதங்களில் காண்கிறோம்; அந்நிலையில், சிந்தனை வயப்பட்ட மனதின் உள்நோக்கிய உந்துதலால் அனைத்து வெளி மதச் சடங்குகளும் அடக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய ஆன்மீக முதிர்ச்சியை அடைந்த ஒரு நபர், பிராமணங்கள் மற்றும் ஆரண்யகங்களில் 'ஆத்மயஜின்' (தன்னையே வேள்வியாக அர்ப்பணிப்பவர்) என்று அழைக்கப்படுகிறார். அக்ன்யாதானம், அக்னிஹோத்ரம் மற்றும் யக்ஞம் ஆகியவற்றின் சிறப்பை அவற்றின் இயல்பான வரிசையில் விவரித்த பிறகு, இப்பகுதியில் 'ஆத்மயஜின்'-இன் தூய சிந்தனை சார்ந்த வழிபாடு போற்றப்படுகிறது. இந்த நிலையை அடைந்த ஒரு நபர், உண்மையில் மனதாலேயே செய்யப்படும் வழிபாட்டில் மட்டுமே மகிழ்ச்சியைக் காண முடியும். பாட்டபாஸ்கரர்  'மனஸா' (மனதால்) என்ற சொல்லை ஒரு குறிப்பிட்ட குறுகிய பொருளில் எடுத்துக்கொண்டு, கவர்ச்சிகரமான வெளிப் பொருட்களால் ஏற்படும் இன்பத்தை மனதளவில் நிராகரிப்பதையே அது இங்கே குறிக்கிறது என்று விளக்குகிறார்.

न्यास इति ब्रह्मा ब्रह्मा हि पर: परो हि ब्रह्मा हानि वा एतन्यवराणि तपाँसि न्यास एवात्यरेचयत् य एवं वेदेत्युपनिषत् ॥१२॥

न्यासः-துறத்தல், சரணடைதல்,  इति- இவ்வாறு,  ब्रह्मा- ஹிரண்யகர்ப்பர்.  ब्रह्मा- ஹிரண்யகர்ப்பரே,  हि- நிச்சயமாக,  परः- பரம்பொருள், परः हि ब्रह्मा- உண்மையில் ஹிரண்யகர்ப்பரே பரம்பொருள் .  तानि- அந்த,  वै- நிச்சயமாக,  एतानि- இவை,  तपांसि- துறவு, ஒழுக்கங்கள், अवराणि- தாழ்ந்த, கீழ்நிலை.  न्यासः - துறத்தல், சரணடைதல், एव- மட்டுமே, अत्यरेचयत- தாண்டிச் செல்வது, கடந்துசென்றது.  यः- யாராக இருந்தாலும்,  एवम्-இதை,  वेद-புரிந்துகொள்ளுதல்,  इति-இவ்வாறு,  
उपनिषत्- இரகசிய போதனை.

12. பிரம்மாவே ஹிரண்யகர்ப்பர், 'சந்நியாசம்' என்பதே முக்திக்குரிய வழி என்று கருதுகிறார். உண்மையில் ஹிரண்யகர்ப்பரே பரம்பொருள் ஆவார்; அவரே அந்தப் பரம்பொருளின் வடிவமாகத் திகழ்கிறார் (அவர் ஒரு தனி ஆளுமையாகக் கருதப்பட்டாலும்). மேலே குறிப்பிடப்பட்ட தவங்கள் (அதாவது, உலக இன்பங்களைத் துறத்தல் போன்ற பெரும் சுய-கட்டுப்பாட்டுப் பண்புகள்) நிச்சயமாகத் தாழ்ந்த நிலையிலேயே அமைகின்றன; சந்நியாசமே அவை அனைத்தையும் விடச் சிறந்தது. சந்நியாசத்தின் இத்தகைய ஈடு இணையற்ற சிறப்பை உணர்ந்தவருக்கு, மிக உயர்ந்த ஞானம் அருளப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் பகுதி, இச்சொற்பொழிவுப் பகுதியில் முன்வைக்கப்பட்ட கருத்துகளின் உச்சகட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இது பன்னிரண்டாவது மற்றும் இறுதியான கண்ணோட்டமாகும். 'நியாசம்' என்பது அனைத்துச் செயல்களின் பலன்களையும் துறப்பதே (சர்வகர்மபலத்யாகம்) என்றும், அது பிரம்மத்திற்கு இணையான மரியாதைக்குரியது என்றும் பா₃ட்டபாஸ்கரர்  விளக்குகிறார். இதற்கு முன் குறிப்பிடப்பட்ட பதினொரு வகைச் செயல்பாடுகளுக்கும் 'தவம்' என்ற அந்தஸ்தை மறுக்க முடியாது; ஏனெனில், அவை அனைத்தும் மனித நலனுக்குப் பங்களிக்கின்றன. ஆனால், அவை 'நியாசம்' அல்லது தங்கள் செயல்களின் பலனை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்தல் என்ற கோட்பாட்டில் உண்மையாக வேரூன்றியிருக்கும்போது மட்டுமே மதிப்புடையவையாகின்றன. இருப்பினும், சாயனரின் கருத்துப்படி, இங்கு 'நியாசம்' என்பது 168-ஆம் பக்கத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 'சந்நியாச-யோக'த்தையே குறிக்கிறது. அருணி, ஜாபாலி மற்றும் பிற சந்நியாச உபநிடதங்களின்படி, 'நியாசம்' என்பது வேதங்களால் விதிக்கப்பட்டவை உட்பட அனைத்துச் செயல்களையும் துறப்பதைக் குறிக்கிறது. ஞானத்தின் மீதான முழுமையான பற்றின் காரணமாகத் தேவைப்படும்போது மட்டுமே, இத்தகைய செயல் துறப்பு ஒருவரின் கடமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. அப்படியிருந்தும் கூட, உண்மையில், சாஸ்திரங்களால் தடைசெய்யப்பட்ட அல்லது ஒருவரின் சொந்த விருப்பங்களால் தூண்டப்பட்ட செயல்கள் மட்டுமே கைவிடப்படுகின்றன.  சந்நியாசி என்பவர், சாஸ்திரங்களால் தனக்கென வகுக்கப்பட்ட நடத்தை விதிகளைத் துல்லியமாகப் பின்பற்றுபவரும், அந்தச் சொல்லால் குறிக்கப்படும் ஆன்மீக மற்றும் தார்மீக முழுமையின் நிலையில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பவரும் ஆவார். பிரம்மசூத்திரம் III.4.20-இல், ஸ்ரீசங்கராச்சாரியார் இப்பகுதியைச் சந்நியாச நெறியின் நடைமுறைக்கான இறுதியான மற்றும் உறுதியான சான்றாகக் குறிப்பிடுகிறார். அந்தச் சிறந்த ஆச்சாரியாரே சந்நியாசிக்கு மிகச்சிறந்த முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறார். துறவற மரபை மதிக்கும் இந்தியாவில் உள்ள லட்சக்கணக்கான மக்கள், சந்நியாசம் குறித்த அவரது முன்மாதிரியையும் போதனைகளையும், இத்துறையில் நுழையும் மற்றவர்கள் பின்பற்ற வேண்டிய நெறியாகக் கருதுகின்றனர். வாழ்க்கையின் மற்ற மூன்று நிலைகளுக்கும் விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் ஏற்படும் ஆன்மீக வளர்ச்சியின் வழியாக அடையப்படும் மத வாழ்க்கையின் முழுமையையே சந்நியாசம் குறிக்கிறது என்று இந்துக்களில் பெரும்பாலோர் நம்புகின்றனர். இப்பகுதியின் தொடக்கத்தில் உள்ள பதினொரு பிரிவுகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள பல்வேறு சாதகர்களின் (ஆன்மீக நாட்டம் கொண்டவர்களின்) குணங்கள் மற்றும் நடைமுறைகள் அறிவும் ஞானமும் மிக்க மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை என்றாலும், அவை அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் சந்நியாசத்தின் மேன்மை என்பது படைப்பின் முதல்வனான பிரம்மாவாலேயே அறிவிக்கப்பட்டது; எனவே, அது ரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்படும் ஒரு விலைமதிப்பற்ற அறிவு அல்லது உபநிடதமாகக் கருதப்படுகிறது என்று சாயனர் குறிப்பிடுகிறார்.

விரிவான விளக்கம்:
न्यास इति ब्रह्मा:
இந்த உபநிடதப் பார்வையில் , 'நியாஸ' (nyāsa) என்பது முதன்மையாகத் துறவு அல்லது சந்நியாசம் என்பதைக் குறிக்கிறது; அதாவது, உலகியல் பற்றுகளைக் கைவிட்டு, ஆன்மீக உண்மையை நாடும் பாதையில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக்கொள்வதாகும். பாரம்பரிய உரைகள் இதனை, சாதாரண உலக வாழ்க்கைக்கு விதிக்கப்பட்ட சடங்குச் செயல்களைக் கைவிடுவது அல்லது அச்செயல்களின் பலன்களின் மீதான பற்றைத் துறப்பது என்று விளக்குகின்றன.

வழிபாட்டின் போது உடலின் பல்வேறு பகுதிகளில் மந்திரங்களை நிலைநிறுத்தும் 'நியாஸ' எனும் சடங்கு முறையோடு, இங்கு குறிப்பிடப்படும் பொருளைக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது. இங்கே, இது துறவு எனும் ஆன்மீக ஒழுக்கநெறியைக் குறிக்கிறது.  இந்தக் பகுதி, வெறும் உடைமைகளைக் கைவிடுவதை மட்டும் போற்றவில்லை; மாறாக, இது ஒரு ஆழமான மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: அகங்காரத்தின் கோரிக்கைகள், பற்றுகள் மற்றும் வெளி சாதனைகளைச் சார்ந்திருக்கும் மனநிலை ஆகியவற்றைக் கைவிடுவதையே இது குறிக்கிறது.

ब्रह्मा हि परः परो हि ब्रह्मा — “பிரம்மமே மேலான உண்மை; அந்த மேலான உண்மையே பிரம்மம்”
இந்தக் கூற்று, துறவுக்கும் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக சத்யத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை நிலைநாட்டுகிறது.
•    பிரம்மம் என்பது எல்லையற்ற, இறுதி சத்யமாகும்.
•    ‘பரஃ’ (Paraḥ) என்பது மேலான அல்லது அனைத்தையும் கடந்த (transcendent) என்று பொருள்படும்.
•    இங்கு பிரம்மம் என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் கூறுதல், இந்த மிக உயர்ந்த உண்மை என்பது உலகியல் சார்ந்த தற்காலிகமான சாதனை அல்ல என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
இந்தக் கருத்து, உண்மையான துறவு என்பது மேலான பரம்பொருளையே நோக்கியது என்பதை உணர்த்துகிறது. துறவு என்பது ஒரு தனிப்பட்ட இலக்கோ அல்லது வெறும் வெளித்தோற்றத்திலோ சமூக நிலையிலோ செய்யப்படும் மாற்றமோ அல்ல. மாறாக, மனதை பற்றுகளிலிருந்து விடுவித்து, தேடுபவரை பிரம்மத்தை நோக்கித் திருப்புவதே இதன் 
நோக்கமாகும்.

तानि वा एतान्यवराणि तपांसि - இவை பிற தவங்கள் (அல்லது ஒழுக்கநெறிகள்) ஆகும்" — அதாவது, " மற்ற தவங்கள் குறைந்த நிலையிலானவை" என்று பொருள்.
'தபாம்ஸி' (tapāṃsi) என்ற சொல் தவங்களையோ அல்லது ஆன்மீக ஒழுக்கநெறிகளையோ குறிக்கிறது. மகாநாராயண உபநிடதத்தின் தொடர்புடைய பகுதியில், வாய்மை, தவம், புலனடக்கம், மன அமைதி, தானம், யாகம் மற்றும் மனதளவில் செய்யப்படும் வழிபாடு போன்ற பல்வேறு ஒழுக்கநெறிகள் ஒவ்வொன்றாகப் போற்றப்படுகின்றன. இறுதியில், 'நியாஸம்' (துறவு அல்லது முழுமையான அர்ப்பணிப்பு) மற்ற அனைத்து ஒழுக்கநெறிகளையும் விட மேலானதாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

இதன் பொருள், தவம், வாய்மை, தானம் மற்றும் வழிபாடு ஆகியவை பயனற்றவை என்பதல்ல.
இங்குள்ள ஒப்பீடு, ஆன்மீக முன்னுரிமை சார்ந்தது. இந்த ஒழுக்கநெறிகள் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்குத் துணைபுரிகின்றன; இருப்பினும், 'துறவு' என்பது முக்தியை நோக்கிய ஒரு முழுமையான அணுகுமுறையாகக் கருதப்படுகிறது.
உதாரணமாக:
•    வாய்மை, பேச்சையும் நடத்தையையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறது.
•    தவம், சகிப்புத்தன்மையையும் தன்னடக்கத்தையும் பலப்படுத்துகிறது.
•    தானம், உடைமை உணர்வைக் குறைக்கிறது.
•    தியானம், மனதை நிலைப்படுத்துகிறது.
•    துறவு, பற்றை அதன் வேரிலிருந்தே நீக்குகிறது.
எனவே, இந்த ஸ்லோகம் மற்ற ஒழுக்கநெறிகளின் மதிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடாமல், துறவிற்கு ஒரு சிறப்பான இடத்தைத் தருகிறது.

न्यास एवात्यरेचयत् — “நியாசம் மட்டுமே அவற்றை விஞ்சியது”. இதுவே மையக் கூற்று.
‘அத்யாரேசயத்’ என்ற வினைச்சொல், விஞ்சுதல் அல்லது சிறந்து விளங்குதல் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. நியாசம் மற்ற தவங்களை விடச் சிறந்து விளங்குகிறது என்று இவ்வுலகம் கூறுகிறது.

துறவு ஏன் இவ்வளவு உயர்வாகக் கருதப்படுகிறது?

ஏனெனில், விடுதலைக்கான ஆழமான தடை என்பது வெறுமனே சமயச் செயல்பாடுகளைக்  செய்து கொண்டிருத்தல் மட்டும் என்று பார்க்கப்படுவதில்லை, மாறாகப் அவைகளினால் அடையப்படுகின்ற பற்றாகப் பார்க்கப்படுகிறது: அதாவது, “செய்பவன் நானே,” “இது எனக்குச் சொந்தமானது,” அல்லது “இதை உடைமையாகக் கொண்டிருப்பதிலோ அல்லது அடைவதிலோதான் என் மகிழ்ச்சி தங்கியுள்ளது” என்ற கருத்துடன் செய்து கொண்டிருப்பது..

துறவு அந்த அகப்பற்றை எதிர்கொள்கிறது.
இந்த அர்த்தத்தில், அது வெறுமனே செயலைக் கைவிடுவது மட்டுமல்ல. அது தனிமனிதனுக்கும் செயலுக்கும், உடைமைக்கும், அடையாளத்திற்கும், விளைவுகளுக்கும் இடையிலான உறவில் ஏற்படும் ஒரு உருமாற்றம் ஆகும்.

ஒருவர், தனது கடமைகளின் விளைவுகள் மீதான சுயநலப் பற்றைத் துறந்தவாறே, அவற்றைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்றலாம். இதற்கு மாறாக, ஒருவர் புறப் பொறுப்புகளைக் கைவிட்டாலும், உள்ளுக்குள் கர்வம் அல்லது ஆசையின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கலாம். எனவே, நியாசத்தின் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் அதன் புறத் தோற்றத்தை மட்டும் சார்ந்ததல்ல, அதன் அக நோக்கத்தையே சார்ந்துள்ளது.

य एवं वेदेत्युपनिषत् — “இதை யார் அறிகிறாரோ — இதுவே அந்த ரகசிய உபதேசமாகும்.”
இறுதிச் சொற்கள், அதற்கு முந்தைய கூற்று ஒரு உபநிடத உபதேசம் என்பதைக் குறிக்கின்றன.
“ய ஏவம் வேத” என்ற தொடருக்கு “இதை யார் இவ்வாறு அறிகிறாரோ அல்லது புரிந்துகொள்கிறாரோ” என்று பொருள். இது, அந்த உபதேசம் உணர்த்தும் உண்மையை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதையும், அந்தப் புரிதலின் அடிப்படையில் ஒருவரது வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதையும் குறிக்கிறது. துறவறம் குறித்த உண்மையான புரிதலையும், அதற்கும் பரம்பொருளுக்கும் இடையிலான தொடர்பையும் நோக்கி கேட்பவரை வழிநடத்துவதன் மூலம் இந்தப் பகுதி நிறைவடைகிறது.

அத்வைத வேதாந்தத்தில் விளக்கம்
அத்வைத வேதாந்தக் கண்ணோட்டத்தில், துறவு என்பது புற மற்றும் அகப் பரிமாணங்களைக் கொண்டுள்ளது.
புறத் துறவு (சந்நியாசம்) என்பது, அந்தந்த மரபின்படி இல்லற வாழ்க்கையையும் அதனுடன் தொடர்புடைய கடமைகளையும் முறைப்படி துறப்பதாகும்.
அகத் துறவு என்பது அகங்காரம், உடைமைப் பற்று, மற்றும் செயல்களின் பலன்கள் மீதான பற்று ஆகியவற்றைத் துறப்பதாகும்.

அத்வைதம், ஆத்ம ஞானத்திற்குச் சிறப்பு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது: ஒருவரின் ஆழ்ந்த இயல்பு உடல், மனம் அல்லது தனிப்பட்ட அகங்காரத்திற்குள் அடங்கிவிடவில்லை, மாறாக அது பிரம்மத்துடன் ஒன்றே என்பதை உணர்வதே ஆத்ம ஞானம்.  இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், துறவு என்பது கவனச்சிதறல்களையும் பற்றுகளையும் குறைப்பதன் மூலம் விடுதலை தரும் ஞானத்தைத் தேடுவதற்கு உதவுகிறது. இதை வெறும் செயலற்ற தன்மையுடனோ அல்லது மற்றவர்கள் மீதான அக்கறையின்மையுடனோ குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.

எனவே, இந்த சுலோகத்தில் நியாசம் போற்றப்படுவது, அதன் இறுதி ஆன்மீக நோக்கமான அறியாமை மற்றும் பற்றிலிருந்து விடுதலை பெற்று, பிரம்ம ஞானத்தில் முடிவடைவதோடு தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது.

இந்தக் போதனையை, குடும்ப வாழ்க்கையிலும் பணி வாழ்க்கையிலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ள ஒருவரும் கடைப்பிடிக்க முடியும்.
•    உங்கள் கடமைகளை நேர்மையுடன் செய்யுங்கள்; ஆனால், உங்கள் முழு மனதையும்  வெற்றியோ தோல்வியோ தீர்மானிக்க அனுமதிக்காதீர்கள்.
•    செல்வத்தையும் உடைமைகளையும் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துங்கள்; அதே சமயம், உடைமை உணர்வே நீடித்த நிறைவைத் தரும் என்று கருதாதீர்கள்.
•    மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும் வழிமுறைகளாக உண்மை பேசுதல், புலனடக்கம், தானம் செய்தல் மற்றும் சிந்தனையில் ஈடுபடுதல் ஆகியவற்றைப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.
•    ஒவ்வொரு சாதனையும் “என்னுடையது” என்றும், ஒவ்வொரு ஏமாற்றமும் “எனக்கு நேர்ந்த தோல்வி” என்றும் கருதும் அகங்காரத்தின் போக்கை ஆராய்ந்து பாருங்கள்.
•    உண்மை, ஞானம் மற்றும் சுதந்திரத்திற்குத் தடையாக இருக்கும் எதையும் கைவிடத் தயாராக இருக்கும் மனநிலையை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

இத்தகைய பயிற்சிகள் தானாகவே முறையான ‘துறவறம் ஆகிவிடாது; இருப்பினும், இவை அகத்துறவின் சாரத்தை வெளிப்படுத்த வல்லவை.

சுருக்கமான மொழிபெயர்ப்பு
பிரம்மா கூறுகிறார்: ‘துறவே மிக உயர்ந்த ஆன்மீக ஒழுக்கம். பிரம்மமே பரம்பொருள்; பரம்பொருளே பிரம்மம். மற்ற தவ முயற்சிகள் அனைத்தும் இதற்கு அடுத்த நிலையில் உள்ளவை; துறவு மட்டுமே அனைத்தையும் விட மேலானது. இதை உணர்ந்தவர் உபநிடதங்களின் ரகசியப் போதனையைப் புரிந்துகொண்டவர் ஆவார்.’

இதன் மையப்பொருள் என்னவென்றால், துறவு என்பது வெறும் பொருட்களைக் கைவிடுவது மட்டுமல்ல; அது பற்றுகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவதும், முழு மனதுடன் பரம்பொருளான பிரம்மத்தை நோக்கித் திரும்புவதுமே ஆகும்.

Section-79(एकोनाशीतितमोऽनुवाक:)

प्रजापत्यो हारुणि:  सुपर्णेय: प्रजापतिं पितरमुपससाअ किं भगवन्त: परमं वदन्तीति त्अस्मै प्रोवाच ॥१॥

प्राजापत्यः सुपर्णेयः(सौपर्णेयः) आरुणिः- பிரஜாபதி மற்றும் சுபர்ணா ஆகியோரின் மகனான அருணி,   प्रजापतिम्- பிரஜாபதியை,  पितरम्- தந்தையான,  उपससर-repaired,  ह- இவ்வாறு நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.  भगवन्तः- மதிப்பிற்குரிய ஆசிரியர்கள்,  किम्- எதைக்,  
परमम्- மிகச்சிறந்த,  वदन्ति- குறிப்பிடுகிறார்கள், इत्ति- இவ்வாறு.  तस्मै- அவனுக்குப் , 
प्रोवाच- பதிலளித்தார்.

1 பிரஜாபதி மற்றும் சுபர்ணா ஆகியோரின் மகனான அருணி, தனது தந்தையான பிரஜாபதியை அணுகி—இவ்வாறு நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்—அவரிடம், "மதிப்பிற்குரிய ஆசிரியர்கள் முக்தி அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழியாக எதைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்?" என்று வினவினான். அவனுக்குப் பிரஜாபதி இவ்வாறு பதிலளித்தார்:-

सत्येन वायुरावाति सत्येनादित्यो रोचते दिवि सत्यं वाच: प्रतिष्टा सत्ये सर्वं प्रतिष्टितं तस्मात्सत्यं परमं वदन्ति ॥२॥

वायुः- காற்று,  सत्येन- உண்மையாலேயே,  आवाति- வீசுகிறது.  आदित्यः- சூரியன்,  सत्येन- உண்மையாலேயே,  दिवि- வானில், रोचते- ஒளிர்கிறது.  सत्यम्- வாய்மைக்கு,  वाचः-வாக்கு,  प्रतिष्ठा- அடிப்படை.  सत्ये- உண்மைதான்,  सर्वम्-all,  प्रतिष्ठितम्- கருதப்படுகிறது.  तस्मात्- எனவே,  सत्यम्- உண்மையே,  परमम्- மிக உயர்ந்த,  वदन्ति-they say.

2 உண்மையாலேயே காற்று வீசுகிறது; உண்மையாலேயே சூரியன் வானில் ஒளிர்கிறது. வாய்மைக்கு உண்மைதான் அடிப்படை. நடைமுறை வாழ்க்கையின் அனைத்து அம்சங்களும் உண்மையையே சார்ந்திருக்கின்றன. எனவே, உண்மையே (விடுதலைக்கான) மிக உயர்ந்த வழியாகக் கருதப்படுகிறது.

சாயனரின் கூற்றுப்படி, காற்றுக்கு அதிபதியான தேவன், முற்பிறவியில் மனிதனாக வாழ்ந்தபோது கடைப்பிடித்த வாய்மையின் காரணமாகவே வளிமண்டலத்தில் காற்றின் இயக்கங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் அந்த உயர்ந்த பதவியை அடைந்தார். அதேபோல, வானில் சூரியனாகத் திகழும் பதவியும், மனிதனாக வாழ்ந்த காலத்தில் உண்மையைக் கடைப்பிடித்து அதில் உறுதியாக நின்ற ஒருவருக்கே வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். எப்போதும் பொய் பேசுபவருக்கு வாழ்க்கை மிகவும் கடினமானது; சொல்லப்போனால் அது இயலாத ஒன்றுகூட ஆகிவிடலாம். ஏனெனில், அவர் கூறுவதை யாரும் நம்பமாட்டார்கள்; பொய் பேசுபவரின் சொற்கள் நிலையற்றவை, அடிக்கடி மாறக்கூடியவை.  எனவே, அவை ஒரு செயலுக்கான அடிப்படையாக அமைய முடியாது. வீண் வாதம் செய்பவரும் நம்பகத்தன்மையற்றவராகவே கருதப்பட்டு நிராகரிக்கப்படுவார். மிகைப்படுத்தல், திரித்துக்கூறுதல் மற்றும் ஏமாற்றுதல் ஆகிய அனைத்தும் பரஸ்பர நம்பிக்கையைச் சிதைக்கவும், தகவல் பரிமாற்றத்தைத் தடுக்கவும், சமூக ஒத்துழைப்பைக் குலைக்கவும் வழிவகுக்கின்றன; இதன் மூலம் விரக்திக்கு வித்திட்டு, தனிநபர், சமூகம் மற்றும் தேசம் ஆகியவற்றுக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இத்தகைய சூழலில், மனித உறவுகளை முறைப்படுத்தும் அனைத்தும் உண்மையான கூற்றுகளின் அடிப்படையிலேயே அமைய வேண்டும் என்பதை எந்தவொரு அறிவார்ந்த மனிதரும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆகையால்தான், உண்மைக்கு முதன்மையான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. சுய-அர்ப்பணிப்பு எனும் கடுமையான விதிக்கு உட்பட்டு, சூரியன் மற்றும் காற்று போன்ற இயற்கையின் செயல்பாடுகளை ஒரு நல்லொழுக்கம் மிக்க மனிதர் நெறிப்படுத்துவதாகக் கூறும் தொன்மக் கதை, வாய்மை மற்றும் பிற நற்பண்புகள் இவ்வுலகில் மட்டுமல்லாமல், மறுமையிலும் சிறந்த பலன்களைத் தரக்கூடியவை என்பதை உணர்த்துகிறது.

तपसा देवा देवतामग्र आयान् तपसार्षय: सुवरन्वविन्दन् तपसा सपत्नान्प्रणुदामारातीस्तपसि सर्वं प्रतिष्टितं तस्मत्तप: परमं वदन्ति ॥३॥

अग्रे- தொடக்கத்தில்,  तपसा- தவத்தின் மூலமே,  देवाः- தேவர்கள்,  देवताम्(देवतात्वम्)- தேவத்தன்மையை,  आयन्- அடைந்தனர்.  तपसा- தவத்தின் மூலமே, ऋषयः- முனிவர்கள்,  सुवः- சொர்க்கத்தை,  अन्वविन्दन्- படிப்படியாகச் அடைந்தனர்.  तपसा- தவத்தின் மூலமே,  सपत्नात्- எதிரிகளைத்,  अरातीः- நாம் அடைய விரும்பும் நன்மைகளுக்குத் தடையாக நிற்கும்,  प्रणुदाम्- அகற்றுகிறோம். सर्वम्- அனைத்தும்,  तपसि- தவத்தையே,  प्रतिष्ठितम् அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.  तस्मात्- எனவே, तपः- தவமே,  परमम्- மிகச்சிறந்தது,  वदन्ति- என்று கூறப்படுகிறது.

3 தொடக்கத்தில் தேவர்கள் தவத்தின் மூலமே தேவத்தன்மையை அடைந்தனர். முனிவர்கள் தவத்தின் மூலமே படிப்படியாகச் சொர்க்கத்தை அடைந்தனர். நாம் அடைய விரும்பும் நன்மைகளுக்குத் தடையாக நிற்கும் எதிரிகளைத் தவத்தின் மூலமே அகற்றுகிறோம். அனைத்தும் தவத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. எனவே, தவமே முக்தி அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழி என்று கூறப்படுகிறது.

இப்பகுதி 'தைத்திரீய பிராமணம்' (III.12.3.1) நூலில் உள்ள பகுதியுடன் ஓரளவு ஒத்திருக்கிறது. இங்கு 'தவம்' என்பது சமய ரீதியான விரதத்தையோ அல்லது சமயக் கடமைகளை மிகுந்த சிரமத்துடன் நிறைவேற்றுவதையோ குறிக்கலாம். தேவத்தன்மையும் முனித்தன்மையும் இத்தகைய சமய ரீதியான தவத்தின் விளைவுகளே ஆகும். பொறுமையும் கடினமான உழைப்பும் இன்றி இவ்வுலகில் நல்வாழ்வு கூட சாத்தியமில்லை. 'அராதி' (araati) என்ற சொல் 'ரா' (ra - அளித்தல்) என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து உருவானது. 'ரதி' (rati - அளிப்பவர்) என்பதற்கு நேர்மாறானது 'அராதி' (பிறருக்கு எதையும் வழங்காதவர் அல்லது அவர்களுக்குச் சேர வேண்டியதைக் கூடத் தராதவர்) ஆகும். இத்தகையவர்களே ஒருவரின் பாதையில் குறுக்கிடும் எதிரிகள்; பிரார்த்தனை மூலமாகவோ அல்லது சுய முயற்சியால் அவர்களை வெல்வதன் மூலமாகவோ இவர்களை அவர் அகற்ற முற்படுகிறார்.

दमेन दान्ता: किल्बिषमवधून्वन्ति दमेन ब्रह्मचारिण: सुवरगच्छन् दमो भूतानां दुराधर्षं दमे सर्वं प्रतिष्टितं तस्माद्दम: परमं वदन्ति ॥४॥
 
4 दान्ता- புலனடக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள்,  दमेन- அதன் மூலம்,  किल्बिषम्- பாவங்களைப்,  अवधीम्वन्ति- போக்கிக்கொள்கிறார்கள்.  दमेन- புலனடக்கத்தின்,  ब्रह्मचारिणः- முழுமையான துறவிகள்,  सुवः- சொர்க்கத்தை, अगछन्- அடைந்தனர்.  दमः- புலனடக்கம்,  भूतानाम्- உயிரினங்களுக்குப்,  दुराधर्षम्- கைவரப்பெறாத ஒன்றாகும்.  दमे- புலனடக்கத்தையே,  सर्वम्- அனைத்தும்,  प्रतिष्ठितम्- அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.  तस्मात्- எனவே,  दमः- புலனடக்கமே,  परमम्- மிகச்சிறந்ததாக,  वदन्ति- கருதப்படுகிறது.

புலனடக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் அதன் மூலம் தங்கள் பாவங்களைப் போக்கிக்கொள்கிறார்கள். முழுமையான துறவிகள் புலனடக்கத்தின் வாயிலாகவே படிப்படியாகச் சொர்க்கத்தை அடைந்தனர். சாதாரண உயிரினங்களுக்குப் புலனடக்கம் என்பது எளிதில் கைவரப்பெறாத ஒன்றாகும். அனைத்தும் புலனடக்கத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. எனவே, புலனடக்கமே முக்திக்குச் சிறந்த வழியாகக் கருதப்படுகிறது.

கதோபநிஷத் (II.1.1) நமக்குத் தெரிவிப்பதாவது: பரம்பொருளால் மனிதனிடம் புலன்கள் வெளிநோக்கிய ஓட்டமாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அதனால் மனிதன் இயல்பாகவே வெளிநோக்கிய மனப்போக்கு கொண்டவனாக இருக்கிறான். வெளிப்புற ஈர்ப்புகளிலிருந்து புலன்களைத் திரும்பப் பெற்று, தன் சொந்த ஆத்மாவின் உண்மையைச் சிந்திப்பவர் அரிதாகவே காணப்படுகிறார். இயல்பான மனிதனைப் பொறுத்தவரை, புலனடக்கத்தை உணர்வுபூர்வமாகக் கடைப்பிடிப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாகும். புலனடக்கம் இல்லாத மனிதன் கரைகள் இல்லாத ஆற்றைப் போன்றவன்; ஏனெனில், அவனது எண்ணங்களும் செயல்களும் அனைத்தும் வீணாகிவிடுகின்றன. ஆகவே, அனைத்து வெற்றிகளும் புலனடக்கத்தையே சார்ந்திருக்கின்றன. எனவேதான், இங்கு 'தமம்' (புலனடக்கம்) முக்திக்குச் சிறந்த வழியாகப் போற்றப்படுகிறது.

शमेन शान्ता: शिवमाचरन्ति शमेन नाकं मुन्योऽन्वबिन्दन् शमो भूथानां दुराधर्षं शमे सर्वं प्रतिष्टितं तस्माच्छम: परमं वदन्ति ॥५॥

शमेन- அமைதியான மனநிலை கொண்டவர்கள்,  शान्ताः- தங்கள் அமைதியின் மூலமே,  
शिवम्- நன்மைகளைச்,  आचरन्ति- செய்கிறார்கள்.  सुनयः- முனிவர்கள்,  नाकम्- சொர்க்கத்தை,  शमेन- மன அமைதியின் வாயிலாகவே,  अन्वविन्दन्- அடைந்துள்ளனர்.  शमः- மன அமைதி,  भूतानाम्- மற்ற உயிரினங்களுக்கு,  दुराधर्षम्- எளிதில் எட்டாத ஒன்றாகும்.  शमे- மன அமைதியையே,  सर्वम्- அனைத்தும்,  प्रतिष्ठितम्- அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.  
तस्मात्- எனவே, शमम्- மன அமைதியே,  प्रमम्- மிகச்சிறந்த வழி,  वदन्ति- என்று கூறப்படுகிறது.

5 அமைதியான மனநிலை கொண்டவர்கள் தங்கள் அமைதியின் மூலமே நன்மைகளைச் செய்கிறார்கள். மன அமைதியின் வாயிலாகவே முனிவர்கள் சொர்க்கத்தை அடைந்துள்ளனர். சாதாரண உயிரினங்களுக்கு மன அமைதி என்பது எளிதில் எட்டாத ஒன்றாகும். அனைத்தும் மன அமைதியையே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன; எனவே, மன அமைதியே முக்தி அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழி என்று கூறப்படுகிறது.

'சமம்' (Sama) என்பது தீய உணர்ச்சிகள் அல்லது ஆசைகள் இல்லாததால் ஏற்படும் மனதின் அமைதியான நிலையாகும். மன அமைதியைத் தன் இயல்பாகக் கொண்ட ஒருவரால் மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்ய முடியும்; ஏனெனில், அவர் தன்னைச் சுற்றி ஒரு அமைதியான சூழலை உருவாக்குகிறார். இந்த நற்பண்பு ஒரு முனிவரின் அடையாளமாகும்; இதன் மூலம் அவர் துயரமற்ற நிலையை அடைகிறார். 'நாக' (naaka) என்ற சொல்லுக்கு, மகிழ்ச்சிக்கு எவ்விதக் குறையும் இல்லாத நிலை என்று பொருள்.

दानं यज्ञानां वरूथं दक्षिणा ।
लोके दातारं सर्वभूतान्युपजीवन्ति ।
दानेनारातीरपानुदन्त ।
दानेन द्विषन्तो मित्रा भवन्ति ।
दाने सर्वं प्रतिष्ठितं तस्माद्दानं परमं वदन्ति ॥६॥


दानम्- கொடையே,  यज्ञानाम्- வேள்விகளின்,  वरूथम्- பாதுகாப்பான இருப்பிடமாகும், 
दक्षिणा- யாகத்தில் அதை முறையாக செய்து முடித்தவுடன், அவர்களுக்கு தானமாக   வழங்கப்படுகின்ற காணிக்கை.  लोके- இவ்வுலகில், सर्वभूतानि- அனைத்து உயிரினங்களும்,  
दातारम्- கொடையாளியையே,  उपजीवन्ति- சார்ந்திருக்கின்றன. दानेन- கொடைகள் மூலம்,  
आरातीः- எதிரிகள்,  अपानुदन्त- விரட்டுகிறார்கள்.  दानेन- கொடையால்,  
द्विषन्तः- பகைவர்களும்,  मित्रा(मित्राणि)- நண்பர்களாக भवन्ति- ஆகின்றனர்.  दाने- கொடையிலேயே,  सर्वम्- அனைத்தும்,  प्रतिष्ठितम्- நிலைபெற்றுள்ளன.  तस्मात्- எனவே, दानम्- கொடையே,  
परमम्- அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழியாகக்,  वदन्ति- கருதப்படுகிறது.

6 கொடை என்பது வேள்விகளின் பாதுகாப்பு; அந்த வேள்விப் பொருள்கள் அவற்றுக்கு ஆதாரமாக அமைகின்றன. இவ்வுலகில் அனைத்து உயிர்களும் கொடையாளியையே சார்ந்திருக்கின்றன. கொடையின் மூலம் மனிதர்கள் தங்கள் எதிரிகளை விரட்டுகிறார்கள்; பகைவர்களையும் நண்பர்களாக மாற்றுகிறார்கள். அனைத்தும் கொடையையே அடிப்படையாகக் கொண்டு நிலைபெற்றுள்ளன. எனவே, கொடையே மிக உயர்ந்தது என்று சான்றோர் கூறுகின்றனர்.

ஆங்கிலத்தில் உள்ள வெகுமதி (reward), கட்டணம் (fee) அல்லது பரிசு (gift/present) போன்ற எந்தவொரு தனிச் சொல்லும் 'தட்சணை' என்ற சொல்லுக்கு இணையானதாக அமையாது. ஒரு வேள்வியை நடத்துபவர், அது நிறைவடையும்போது, வேள்விக்குரிய ருத்விக்குகள் தகுதியுள்ள சான்றோர்களுக்கும் தங்கள் விருப்பப்படியும், ஒப்பந்த நிபந்தனைகளின்படியும் வழங்கும் கொடையே 'தட்சணை' என்பதாகும். பெரும்பாலும் இது நிபந்தனைகளைத் தாண்டி வழங்கப்படுவதால், பங்கேற்பாளர்களுக்கும் சான்றோர்களுக்கும் மிகுந்த மனநிறைவை அளிக்கிறது. இத்தகைய தன்னிச்சையான கொடைகளைச் சார்ந்தே வேதக் கல்வியின் கற்பித்தலும் கற்றலும், அத்துடன் எவ்வித வெளிப்புற அழுத்தமும் இன்றி வேத மதத்தைப் பாதுகாப்பதும் பரப்புவதும் அமைந்திருந்தன. எனவே, 'தட்சணை' வேள்வியின் இருப்பிடமாகக் கருதப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு குடும்பம் தங்குமிடமின்றிச் சீரழிந்து போவதைப் போல, அல்லது இல்லாவிட்டால் வேத மதம் அழிந்துவிடும் என்பதே இதன் பொருளாகும். ரிக் வேதத்தில் 'அராதி' (araati) என்ற சொல், நல்லெண்ணங்களைத் தடுத்து மனிதர்களின் மகிழ்ச்சியைக் குலைக்கும் தீய சக்திகளைக் குறிக்கிறது; இத்தகைய சக்திகள் கொடைகள் மூலம் விரட்டப்படுகின்றன. 'கொடைகள் மூலம் நட்பு மலர்கிறது' என்பது ஒரு பழமொழி.

விரிவான விளக்கம்:
दानं यज्ञानां वरूथं दक्षिणा
"கொடுப்பது யாகங்களைப் பாதுகாக்கிறது; யாக காணிக்கை அவற்றை நிலைநிறுத்துகிறது."

வேத சடங்குகளில், தட்சிணை என்பது ஒரு யாகத்தின் போது, அதனை நடத்தும் புரோகிதர்களுக்குப் பாரம்பரியமாக வழங்கப்படும் தானத்தையேக் குறிக்கிறது. 'வருத்த' என்ற சொல் பாதுகாப்பு அல்லது தற்காப்பைக் குறிக்கிறது. கொடுப்பது யாக முயற்சிக்கு ஆதரவளித்து, அது நிறைவடைய உதவுகிறது என்பதே இதன் கருத்தாகும். இந்த போதனைக்கு ஒரு பரந்த பொருளும் உண்டு: ஒரு தகுதியான முயற்சிக்கு பொருளாதரவும் தாராள மனப்பான்மையும் தேவை. மத நோக்கம் மட்டும் போதாது; மக்கள் தங்கள் வளங்கள், நேரம் மற்றும் முயற்சியை வழங்க வேண்டும்.

लोके दातारं सर्वभूतान्युपजीवन्ति
இவ்வுலகில், எல்லா உயிர்களும் கொடுப்பவரையே சார்ந்துள்ளன.

ஊட்டச்சத்து, வளங்கள், கவனிப்பு மற்றும் சேவை ஆகியவற்றின் பரிமாற்றங்கள் மூலமே வாழ்க்கை நிலைத்திருக்கிறது. விவசாயிகள் உணவு வழங்குகிறார்கள்; ஆசிரியர்கள் அறிவைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்; உதவும் மனப்பான்மைக் கொண்டவர்கள் நலிந்தவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கிறார்கள்; தாராள மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் துன்பத்தை எதிர்கொள்பவர்களுக்கு உதவுகிறார்கள்.  கொடுப்பது என்பது ஒரு தனிப்பட்ட நற்பண்பு அல்ல என்பதை இந்த வாக்கியம்  உணர்த்துகிறது. அது ஒரு சீராக இயங்கும் சமூகத்தின் அடித்தளங்களில் ஒன்றாகும்.  'தாதாரம்' என்ற சொல், பிறருக்கு வளங்களைக் கிடைக்கச் செய்யும் ஒருவரைக் குறிக்கிறது. எனவே, தாராள மனப்பான்மையானது, அதைப் பெறுபவரையும் தாண்டி பலரது வாழ்க்கையை நிலைநிறுத்த வல்லது.

दानेनारातीरपानुदन्त
"கொடுப்பதன் மூலம், மக்கள் தங்கள் எதிரிகளை விரட்டி அடிக்கிறார்கள்."

'அராதி' என்ற சொல் பகைமையையோ அல்லது எதிரியையோ குறிக்கிறது. தாராள மனப்பான்மை பகைமையைக் குறைத்து, மோதல்களைத் தீர்க்க உதவும் என்று இந்த வாக்கியம் கூறுகிறது.  ஒரு தாராளமான செயல் மனக்கசப்பைத் தணித்து, நல்லெண்ணத்தை நிலைநாட்டி, தகராறுகள் பெரிதாகாமல் தடுக்கக்கூடும். பாரம்பரிய அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழலில், பரிசுகள் போட்டியாளர்களைச் சமரசம் செய்யவும் அல்லது பகைமை கொண்ட தரப்பினரைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கவும் உதவக்கூடும்.

இருப்பினும், ஒவ்வொரு எதிரியும் நட்பாக மாறிவிடுவார் என்பதற்கு இது ஒரு உத்தரவாதம் என்று இந்தப் போதனையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. தாராள மனப்பான்மை என்பது பகைமைக்கு ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான மாற்றாக இருக்க முடியும் என்பதே இதன் ஆழமான கருத்தாகும்.

दानेन द्विषन्तो मित्रा भवन्ति
"கொடுப்பதன் மூலம், பகைமை கொண்டவர்கள்கூட நண்பர்களாகி விடுகிறார்கள்."

இந்த வரி முந்தைய கருத்தை விரிவுபடுத்துகிறது.

சமஸ்கிருத வார்த்தையான 'த்விஷந்த:' என்பதற்கு 'வெறுப்பவர்கள்' அல்லது 'பகைமை கொண்டவர்கள்' என்றும், 'மித்ராஃ பவந்தி' என்பதற்கு 'நண்பர்களாவது' என்றும் பொருள்.

முன்பு அவநம்பிக்கை இருந்த இடத்தில் தாராள மனப்பான்மையால் ஒரு உறவை உருவாக்க முடியும். கொடுப்பது நேர்மையாகவும் மரியாதையுடனும் இருக்கும்போது, அது வெறும் வார்த்தைகளை விட நல்லெண்ணத்தை மிகவும் திறம்பட வெளிப்படுத்த முடியும்.  இருப்பினும், ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது: உண்மையான தாராள மனப்பான்மை என்பது வெறுமனே பாசத்தையோ அல்லது செல்வாக்கையோ வாங்குவதற்கான ஒரு வழி அல்ல. தனிப்பட்ட ஆதாயத்தை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு கொடுப்பது, சார்புநிலையையோ அல்லது மனக்கசப்பையோ உருவாக்கக்கூடும். தானத்தின் மிக உயர்ந்த வடிவம் நல்லெண்ணம், பகுத்தறிவு மற்றும் மற்றவர்கள் மீதான உண்மையான அக்கறையால் வழிநடத்தப்படுகிறது.

दाने सर्वं प्रतिष्ठितम् - “அனைத்தும் கொடையிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன.”
இதுவே அந்த வாக்கியத்தின் மையக் கருத்தாகும்.  இந்தக் கூற்று மிகவும் விரிவானது மற்றும் அழுத்தமானது. சமூக மற்றும் சமய வாழ்க்கையைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு அடிப்படை நெறியாக இது கொடையை முன்வைக்கிறது. யாகங்களுக்குப் பொருட்கள் தேவைப்படுகின்றன; குடும்பங்களும் சமூகங்களும் ஒருவருக்கொருவர் வழங்கும் ஆதரவைச் சார்ந்தே இயங்குகின்றன; அறிவும், திறன்களும் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ளப்படும்போதுதான் மேன்மேலும் செழிக்கின்றன.

ஆன்மீகப் பார்வையில், தாராள மனப்பான்மை என்பது உடைமைகளின் மீதான பற்றைக் குறைக்கிறது. “எல்லாம் எனக்கே” என்ற குறுகிய மனப்பான்மையைக் கடந்து, நம்மிடம் உள்ள வளங்கள் பொதுநலனுக்குப் பயன்படக்கூடும் என்பதை உணரும் நிலைக்கு மனதைப் பழக்குகிறது.

இவ்வாறு, கொடையளிப்பது பெறுபவருக்கும் கொடுப்பவருக்கும் பயனளிக்கிறது: இது ஒருபுறம் பொருள் சார்ந்த அல்லது நடைமுறை உதவியை வழங்குகிறது; மறுபுறம், கொடுப்பவரிடம் தன்னலமற்ற பண்பை வளர்த்தெடுக்கிறது.

तस्माद्दानं परमं वदन्ति
எனவே, அவர்கள் கொடையளித்தலையே மிக உயர்ந்ததாக சொல்லப்படுகின்றது.
இந்த முடிவு, அதற்கு முந்தைய வரிகளிலிருந்து இயல்பாகவே பெறப்படுகிறது. கொடையளித்தல் என்பது புனிதமான செயல்களுக்குத் துணையாக இருப்பதாலும், உயிரினங்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பேணுவதாலும், பகைமையை நட்பாக மாற்றும் வல்லமை கொண்டிருப்பதாலும், அது மிக உயர்ந்த அறமாகப் போற்றப்படுகிறது.  கொடையளித்தல் என்பது மற்ற அனைத்துக் கடமைகளுக்கும் மாற்றானது என்று இந்த வாக்கியம் கூறவில்லை; மாறாக, ஒரு நல்வாழ்விற்குத் தேவையான அடிப்படை அம்சங்களுள் ஒன்றாகவே தானம் செய்கின்ற மனப்பான்மையைக் குறிப்பிடுகிறது.

ஆன்மீக மற்றும் நடைமுறை முக்கியத்துவம்
இந்த உபதேசத்தை பல்வேறு வழிகளில் நடைமுறைப்படுத்தலாம்:
•    பசி, துன்பம் அல்லது பாதுகாப்பற்ற சூழலை எதிர்கொள்பவர்களுக்குப் பொருள்சார்ந்த உதவிகளை வழங்குதல்.
•    பயனுள்ள அறிவைத் தமக்குள் மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாமல், மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுதல்.
•    தனிமையில் இருப்பவர்கள், முதியவர்கள் அல்லது ஆதரவு தேவைப்படுபவர்களுக்குத் தகுந்த நேரத்தையும் கவனத்தையும் வழங்குதல்.
•    பெறுபவரை அவமானப்படுத்தாமலும், பிரதிபலனை எதிர்பார்க்காமலும் தாராள மனப்பான்மையுடன் செயல்படுதல்.
•    பெறுபவருக்கு உண்மையான நன்மையை அளிக்கும் வகையிலும், அதே சமயம் தவறான பயன்பாட்டிற்கு (சுரண்டலுக்கு) வழிவகுக்காத வகையிலும் விவேகத்துடன் உதவுதல்.
உபநிடதங்களின் பரந்த சூழலில், இந்த ஸ்லோகம் தவம், புலனடக்கம், மன அமைதி மற்றும் பிற ஒழுக்கநெறிகளை வலியுறுத்தும் போதனைகளுக்கு இடையே இடம்பெற்றுள்ளது. தாராள மனப்பான்மை என்பது ஆன்மீக மற்றும் சமூக நலனுக்கான அடிப்படை அம்சங்களில் ஒன்றாக இதில் முன்வைக்கப்படுகிறது.

மையக்கருத்து
கொடை வழங்குதல் என்பது வாழ்க்கையை நல்வழியில் செல்வதற்கு உதவ வைக்கிறது, நற்செயல்களுக்குத் துணையாக நிற்கிறது, பகைமையைக் குறைக்கிறது, மேலும் உறவுகளை மேம்படுத்துகிறது. எனவே, தாராள மனப்பான்மை மிக உயர்ந்த நற்பண்புகளில் ஒன்றாகும்.  'தானம்'  என்பதன் மிக ஆழமான மதிப்பு, கொடுக்கப்படும் பொருளின் அளவைப் பொறுத்தது அல்ல; மாறாக, அது எந்த மனநிலையுடன் வழங்கப்படுகிறது என்பதிலேயே அடங்கியுள்ளது: அதாவது, கருணை, மரியாதை, விவேகம் மற்றும் சுயநலமான பற்றுதல் இல்லாத சுதந்திரமான மனநிலையுடன் வழங்குவதே சிறந்தது.

குறள் 221: அறத்தாறு இதுவெனின் தான்தானே — பிறத்தாறு இல்லாதது இல். - "அறம் என்றால் என்ன என்று ஒருவர் கேட்டால், அது கொடுப்பது; தர்மத்தை விட பெரிய தர்மம் இல்லை."
குறள் 213: உதவி வரிதல் கெடுப்பின் அதுவே — உதவி வரிதல் மிகும். - "வறுமையை நீக்கும் உதவியே உதவியின் உயர்ந்த வடிவமாகும்."
குறள் 223: இல்லாரை இல்வாழ்வார் என்கொல் தலையிலார் — தானம் செய்யார் எனின். - "செல்வந்தர்கள் கொடுக்காவிட்டால் என்ன பயன்? அவர்கள் தரிசு மரங்களைப் போன்றவர்கள்."
குறள் 218: தானம் தவம்இரண்டும் தாங்கும் — தானம் தவம்இரண்டும் தாங்கும் உலகு. - "அறமும் தவமும் உலகை நிலைநிறுத்தும் இரட்டைத் தூண்கள்."

धर्मो विश्वस्य जगत: प्रतिष्टा लोके धर्मिष्ट प्रजा उपसर्पन्ति धर्मेण पापमपनुदति दर्मे सर्वं प्रतिष्टितं तस्माद्धर्मं परमं वदन्ति ॥७॥

धर्मः- அறம் அல்லது நீதிநெறி,  विश्वस्य- முழுப்,  जगत्ः- பிரபஞ்சத்திற்கும்,  प्रतिष्टा- ஆதாரமாகத் திகழ்கிறது.  लोके உலகத்தில்,  दर्मिष्ठम्- தர்மத்தின் மீது அர்ப்பணிப்புள்ள,  प्रजाः- ஒருவரை उपसर्पन्ति- நோக்கி அனைவரும் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்.  दर्मेण- தர்மத்தின் மூலம்,  पापम्- பாவம்,  अपनुदति- விரட்டப்படுகிறது.  धर्मे- தர்மத்தாலேயே,  सर्वम्- அனைவரும்,  प्रतिष्ठितम्- தாங்கிப் பிடிக்கப்படுகிறார்கள்.  तस्मात्- எனவே,  धर्मम्- தர்மம்,  परमम्- மிகச் சிறந்த வழியாகத், वदन्ति- கருதப்படுகிறது.
 
7 அறவழியில் வாழ்க்கையை வாழ்வதே முழுப் பிரபஞ்சத்திற்கும் ஆதாரமாகத் திகழ்கிறது. இவ்வுலகில், தர்மத்தில் முழு ஈடுபாடு கொண்ட ஒருவரை நோக்கி மக்கள் அனைவரும் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். அறவழியில் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வதன்மூலம் பாவங்கள் நீங்குகின்றன. அனைவரும் தர்மத்தாலேயே தாங்கிப் பிடிக்கப்படுகிறார்கள்.. எனவே, முக்தி அல்லது விடுதலை அடைவதற்கான மிகச் சிறந்த வழியாகத் தர்மம் கருதப்படுகிறது.


'தர்மம்' என்ற சொல்—அறநெறி அல்லது நீதிநெறி என மொழிபெயர்க்கப்பட்டாலும்—இங்கு மனிதகுலத்தின், ஏன் அனைத்து உயிரினங்களின் அடிப்படையாகவே போற்றப்படுகிறது. வலிமையானவர்கள் பலவீனமானவர்களை ஒடுக்கும்போது, பலவீனமானவர்களுக்குத் தர்மத்தை நாடுவதே ஒரே பாதுகாப்பாக அமைகிறது. ஒரு சமூகத்தில், தர்மத்தைப் போற்றும் ஆட்சியாளரால் அந்தச் சமூகத்தின் தர்மம் காக்கப்படும்போது மட்டுமே இத்தகைய முறையீடு வெற்றிபெறுகிறது. மேலும், 'பிராயச்சித்தம்' (பாவப் பரிகாரம்) எனும் வடிவில் தர்மம் அறநெறியை மீறியவனைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; அதேவேளையில் 'தண்டனை' எனும் வடிவில் சமூக விதிகளை மீறிய குற்றவாளியைச் சீர்திருத்தித் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு, அனைத்திற்கும் ஆதாரமாகத் தர்மம் இங்குப் போற்றப்படுகிறது. இவ்வகையில் தர்மம் என்பது 'நீதி'க்கு மிக நெருக்கமானதாக அமைகிறது.

விரிவான விளக்கம்
பிரபஞ்ச அடித்தளம்: தர்மத்தை பிரபஞ்சத்தின்  அடித்தளம் என்று பிரகடனப்படுத்துவதன் மூலம் இந்த வாக்கியம் தொடங்குகிறது. ஒரு கட்டிடம் அதன் அடித்தளத்தின் மீது நிற்பதைப் போல, பிரபஞ்சம் தர்மத்தின் மீது நிற்கிறது. இது வெறும் தார்மீக விதி மட்டுமல்ல, இருப்பைத் தக்கவைக்கும் ஒழுங்கு, உண்மை மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் ஆழமான கொள்கையாகும்.

சமூகப் பரிமாணம்: தர்மத்தில் பக்தி கொண்ட உயிர்கள் இயல்பாகவே அதனுடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்கின்றன என்று அது கூறுகிறது. தனிநபர்கள் நீதியைக் கடைப்பிடிக்கும்போது சமூகங்கள் எவ்வாறு செழித்து வளர்கின்றன என்பதை இது பிரதிபலிக்கிறது. தர்மம் ஈர்க்கிறது மற்றும் ஒன்றிணைக்கிறது, கூட்டு வாழ்க்கை சுழலும் அச்சாக மாறுகிறது.

தூய்மைப்படுத்தும் ஆற்றல்: தர்மத்தால் பாவம் நீக்கப்படுகிறது.” இங்கே தர்மம் ஒரு தூய்மைப்படுத்தும் சக்தியாகக் கருதப்படுகிறது. தீய செயல்கள், அநீதி மற்றும் அகத்தூய்மையின்மை போன்றவை தர்மத்தின் முன்னிலையில் நிலைத்து நிற்க முடியாது. தர்மம் என்பது தீமைகளைத் தடுக்கும் அரணாகவும், அதர்மத்தால் ஏற்பட்ட காயங்களை ஆற்றும் மருந்தாகவும் செயல்படுகிறது.

அனைத்திற்கும் ஆதாரமான தர்மம்: அனைத்தும் தர்மத்தின் மீதே நிலைபெற்றுள்ளன. இது, தேவர்கள், பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் இயற்கையின் சுழற்சிகள் என அனைத்தும் தர்மத்தின்படியே இயங்குகின்றன என்ற வேதகாலக் கருத்தை எதிரொலிக்கிறது. சூரியனின் உதயம், பருவ காலங்களின் மாற்றம் மற்றும் மனித வாழ்வின் அர்த்தமுள்ள இயக்கம் ஆகிய அனைத்திற்கும் அடிப்படையாக இருப்பது இந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத தர்மமே ஆகும்.

தர்மத்தின் மேன்மை: இறுதியாக, “ஆகவே, தர்மமே மேலானது” என்று அந்த வாக்கியம்  நிறைவடைகிறது. இது ஒரு தத்துவார்த்த உச்சம். செல்வம், அதிகாரம், இன்பம் அல்லது அறிவு என எதுவாக இருந்தாலும், அவற்றுள் தர்மமே மிக உயர்ந்த இடத்தில் நிற்கிறது; ஏனெனில், பிரபஞ்சத்தையும் ஆன்மாவின் பயணத்தையும் நிலைநிறுத்துவது தர்மம் மட்டுமே.

சிந்தனை விரிவு
இந்த வாக்கியம்  மகாபாரதத்தின், “தர்மோ ரக்ஷதி ரக்ஷிதஃ” (தர்மத்தைக் காப்பவரை, அந்தத் தர்மமே காக்கும்) என்ற போதனையை எதிரொலிக்கிறது. தர்மம் என்பது ஏதோ ஒரு நுண்மையான அல்லது கற்பனையான கருத்து அல்ல; அது ஒரு வாழ்வியல் நெறி என்பதை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது. தர்மவழியில் வாழ்வது என்பது உண்மையுடன் இணக்கமாகவும், தனிப்பட்ட நடத்தையை பிரபஞ்ச ஒழுங்குடன் ஒருங்கமைத்தும் வாழ்வதாகும்.

நடைமுறை வாழ்க்கையில், இது நேர்மை, கருணை, கடமை மற்றும் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. ஆன்மீக வாழ்க்கையில், இது அகங்காரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அந்த நித்திய ஆத்மாவிடம் சரணடைவதைக் குறிக்கிறது. எனவே, தர்மம் என்பது ஒரு பாதையாகவும் அதே சமயம் இலக்காகவும் விளங்குகிறது; இது பிரபஞ்சத்தையும் தனிமனிதனையும் வழிநடத்தும் மிக உயர்ந்த கொள்கையாகும்.

प्रजननं वै प्रतिष्टा लोके साधु प्रजायास्तन्जुं तन्वान: पितृणामनणो भवति;  तदेव तस्यानृणं तस्मात् प्रजननं परमं वदन्ति ॥८॥

प्रजननम्- சந்ததியை, वै-indeed,  लोके- இவ்வுலகில்,  प्रतिष्ठा- மனித இனத்தின் அடிப்படையாகத் திகழ்கிறது.  साधु- சாஸ்திர விதிகளின்படி,  प्रजायाः- குழந்தைகளை,  तन्तुम्- வம்சத் தொடர்ச்சியைச்,  तन्वानः- சரியாக முன்னெடுத்துச் செல்லும் ஒரு நபர், पितृणाम्- மறைந்த முன்னோர்களுக்குச்,  अनृणः- செலுத்த வேண்டிய கடனை,  भवति- நிறைவேற்றுகிறார்.  तत्-அது,  एव-மட்டுமே, तस्य-அத்தகைய மனிதனுக்கு,  अनृणम्- கடனைத் தீர்ப்பதற்கான.  तस्मात्- எனவே,  प्रजननम्- சந்ததியை உருவாக்குதலே,  परमम्- சிறந்த வழியாகக், वदन्ति- கருதப்படுகிறது.

8 இவ்வுலகில் சந்ததியை உருவாக்குதல் என்பது மனித இனத்தின் அடிப்படையாகத் திகழ்கிறது. சாஸ்திர விதிகளின்படி குழந்தைகளை வளர்த்து, வம்சத் தொடர்ச்சியைச் சரியாக முன்னெடுத்துச் செல்லும் ஒரு நபர், தனது மறைந்த முன்னோர்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கடனை நிறைவேற்றுகிறார். முன்னோர்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கடனைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரே வழி அதுவேயாகும். எனவே, சந்ததியை உருவாக்குதலே முக்தி அடைவதற்கான மிகச் சிறந்த வழியாகக் கருதப்படுகிறது.

தைத்திரீய சம்ஹிதையில் (VI.3.10) ஒரு புகழ்பெற்ற கருத்து இடம்பெற்றுள்ளது: அதாவது, மனிதன் பிறக்கும்போதே தேவர்கள், மறைந்த முன்னோர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் (முனிவர்கள்) ஆகியோருக்குச் செலுத்த வேண்டிய மூன்று வகையான கடன்களுடனேயே பிறக்கிறான் ("ஜாயமானோ ஹ வை புருஷ: த்ரிபி: ருணாவான் ஜாயதே"). இந்தக் கருத்து பிற்கால மரபுசார் நூல்களில் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. உயிரியல் மரபுவழியாகத் தொடரும் இவ்வுலக வாழ்வின் சங்கிலியில் ஒரு கண்ணியாகப் பிறந்ததன் மூலம் இயல்பாகவே தனக்கு ஏற்பட்ட கடன்களைத் தீர்த்த பின்னரே, பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுவதற்கான முயற்சியை ஒரு மனிதன் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று மனு கூறுகிறார். மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அந்த மூவருக்கும் செலுத்த வேண்டிய கடன்களை நிறைவேற்றுவதற்கான மூன்று வழிகளைச் சாஸ்திரங்கள் வகுத்துள்ளன. இயற்கையின் செயல்பாடுகளை வழிநடத்தி நிர்வகிக்கும் தேவர்களின் தயவிலேயே பூமியில் மனிதனின் இருப்பு அமைந்துள்ளது. சூரியன், மழை, காற்று, தாவரங்கள் போன்றவை இல்லையேல் வாழ்க்கை சாத்தியமற்றது. வாழ்வாதாரத்திற்காகத் தேவர்களிடமிருந்து பெறும் இத்தகைய நன்மைகளுக்குப் பிரதிபலனாக, மனிதன் அவர்களை வணங்கி, அந்தக் கடனிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும்.  முற்கால ஞானிகளால் பெறப்பட்டு, பாதுகாத்து வைக்கப்பட்ட மற்றும் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்குக் கடத்தப்பட்ட அறிவின் உந்துசக்தியாலேயே ஒட்டுமொத்த மனிதப் பண்பாடும் படிப்படியாக முன்னேறி வருகிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் கடந்த கால அறிவிற்குப் பெரும் அறிவுசார் கடமைப்பட்டுள்ளான்; இந்தக் கடமையின் அளவு, அவன் உணர்ந்துகொள்வதை விடவோ அல்லது ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதை விடவோ எப்போதும் அதிகமாகவே இருக்கிறது. முந்தைய தலைமுறையிடமிருந்து பெறப்பட்ட அறிவை அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் பாதுகாத்து, அதை மேலும் விரிவுபடுத்தி, வரவிருக்கும் தலைமுறைகளுக்கும் கடத்தினால், பண்டைய ஞானிகள் மகிழ்ச்சியடைவதோடு தங்கள் கடமை நிறைவேறியதாகவும் கருதுவார்கள். எனவே, ஞானிகள் தங்கள் வழித்தோன்றல்களுக்குக் கடத்திய ஞானத்தைக் கற்றுக்கொள்வதன் மூலமே, ஒரு மனிதன் அவர்களுக்குத் தான் பட்டிருக்கும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியும். ஆசிரியர்-மாணவர் பரம்பரை வழியாகப் பேணப்படும் ஆன்மீக மற்றும் அறிவுசார் மரபுத் தொடரில், ஒரு தனிமனிதனின் இணைப்பு இம்முறையில்தான் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. மேலும், ஒவ்வொருவருக்கும் தங்கள் பெற்றோர் உள்ளிட்ட உயிரியல் ரீதியான முன்னோர்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய மூன்றாவது கடமை ஒன்றும் உள்ளது. சிறந்த பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்குவதற்காக ஒரு நல்ல தந்தை செய்யும் தியாகங்கள், தொன்மங்கள், புனைகதைகள், கவிதைகள் மற்றும் வரலாற்றில் மிகச் சிறப்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு தகுதியான மகன், தன் தந்தையிடமிருந்து பெற்ற பாதுகாப்பு மற்றும் பராமரிப்புக்கான கடனிலிருந்து, அதே போன்ற பாதுகாப்பையும் பராமரிப்பையும் தன் சொந்தப் பிள்ளைகளுக்கு அளிக்கும்போது மட்டுமே விடுவிக்கப்படுகிறான். எனவே, சந்ததியை உருவாக்குதலே சமூகத்தின் அடிப்படை என்றும், வேதங்கள் அல்லது அறநூல்கள் அங்கீகரித்த வழியில் பிள்ளைகளைச் சரியாக வளர்த்து, தன் குலத் தொடர்ச்சி அறுபடாமல் காப்பவர் மட்டுமே இத்தகைய கடனிலிருந்து விடுபடுகிறார் என்றும் இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறாக, சந்ததியை உருவாக்குவதன் முக்கியத்துவம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. இச்சந்தர்ப்பத்தில் 'சாது' (saadhu) என்ற சொல், வெறும் உயிரியல் ரீதியாகப் பெற்றோராகும் தகுதி மட்டுமே கொண்டவர்கள்—அதாவது அறநூல்கள் அங்கீகரித்த முறையிலான பெற்றோருக்கான கடமைகளை நிறைவேற்றாதவர்கள்—இக்கோட்பாட்டின் நிபந்தனையை முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்வதில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது.

अग्नयो वै त्रयी विध्या देवयान: यन्था गार्हपत्य ऋक् पृथिवी रथन्तरमन्वाहार्यपचन: यजुरन्तरिक्षं वामदेव्यमाहवनीय: सामसुवर्गो लोको बृहत्तस्माद्ग्नीन् परमं वदन्ति ॥९॥

अग्नयः- மகா வேள்வித் தீயானது,  वै- உண்மையில்,  त्रयी विद्या- மும்மடங்கு ஞானமும்,  देवयानः- தெய்வ நிலையை அடையும்,  पन्था- பாதையுமாகும்.  गार्हपत्यः- கர்ஹபத்யத் தீ,  ऋक्- ரிக்வேதம்,  पृथिवी- பூமி, रथन्तरम्- ரதந்தர சாம மந்திரம் ஆகும்,  अन्वाहार्यपचनः- அன்வஹர்யபசனம்,  यजुः- யஜுர்வேதத்தின்,  अन्तरिक्षम्- நடுப்பகுதி, वामदेव्यम्- வாமதேவ்ய சாம மந்திரம் ஆகும்; आहवनीयः- ஆஹாவனீயம்,  साम- சாமவேதம்,  सुवर्गः लोकः தேவலோகங்கள்,  बृहत्- மற்றும் பிருத் சாம மந்திரம் ஆகும்.  तस्मात्- எனவே,  अग्नीन्- வேள்வித் தீயே, परमम्- உன்னதமான வழி वदन्ति- என்று கூறப்படுகிறது.

9. மகா வேள்வித் தீயானது, உண்மையில் மும்மடங்கு ஞானமும் தெய்வ நிலையை அடையும் பாதையுமாகும். அவற்றுள், கர்ஹபத்யத் தீ என்பது ரிக்வேதம், பூமி மற்றும் ரதந்தர சாம மந்திரம் ஆகும்; அன்வஹர்யபசனம் என்பது யஜுர்வேதத்தின் நடுப்பகுதி மற்றும் வாமதேவ்ய சாம மந்திரம் ஆகும்; ஆகாவனீயம் என்பது சாமவேதம், தேவலோகங்கள் மற்றும் பிருத் சாம மந்திரம் ஆகும். எனவே, வேள்வித் தீயே முக்திக்கான உன்னதமான வழி என்று கூறப்படுகிறது.

இங்கு பெயரால் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, நன்கு அறியப்பட்ட மூன்று வேள்வித் தீயின் புகழுரை இதுவாகும். இத்தீயே வேதங்கள் என்று கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அவை இல்லாமல் அவற்றில் கற்பிக்கப்படும் சமயப் பணிகளை நிறைவேற்ற முடியாது. அவை தெய்வ நிலையை அடையும் பாதையாகும், ஏனெனில் அவற்றின் உதவியுடன் செய்யப்படும் யாகம் தெய்வ நிலைக்கு வழிவகுக்கிறது.
.
अग्निहोत्रँ सायं प्रतर्गृहाणां निष्कृति: स्विष्टँ सुहुतं यज्ञक्रतूनां प्रायणँ सुवर्गस्य लोकस्य ज्योतिस्तस्तस्मादग्निहोत्रं  परमं वदन्ति ॥१०॥

सायं प्रातः (च)- விடியற்காலையிலும் அஸ்தமனத்திலும்,  अग्निहोत्रम्- அக்னிஹோத்திரம் செய்வது,  गृहाणाम्- இல்லறத்தோடு தொடர்புடைய பாவங்களுக்கான,  निष्कृतिः- பரிகாரமாகும்;  स्विष्टम्- ஒரு நல்ல யாகம்,  सुहुतम्- நல்ல ஹோமம்,  यज्ञक्रत्नाम्- யாகங்கள் மற்றும் கிருதுக்களின்,  
प्रायणम्- தொடக்கமாகவும்;  सुवर्गस्य(स्वर्गस्य) लोकस्य- தேவலோகத்திற்கான,  ज्योतिः- வழிகாட்டியாகும். तस्मात्- எனவே,  अग्निहोत्रम्- அக்னிஹோத்திரமே, परमम्- உன்னதமான வழி. वदन्ति- என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

10. விடியற்காலையிலும் அஸ்தமனத்திலும் அக்னிஹோத்திரம் செய்வது, இல்லறத்தோடு தொடர்புடைய பாவங்களுக்கான பரிகாரமாகும். அது ஒரு நல்ல யாகம் மற்றும் நல்ல ஹோமம் ஆகும். மேலும், அது எல்லா யாகங்கள் மற்றும் கிருதுக்களின் தொடக்கமாகவும் அமைகிறது. அது தேவலோகத்திற்கான ஒரு வழிகாட்டியாகும். எனவே, அக்னிஹோத்திரமே முக்திக்கான உன்னதமான வழி என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

முதல் பகுதியில், 'கிரணாம்' என்பதற்குப் பிறகு வரும் 'பாபாணாம்' என்ற பொருள் கொள்ளப்பட்ட சொல் சேர்க்கப்பட வேண்டும். விவசாயம், போக்குவரத்து மற்றும் உணவு தயாரித்தல் போன்றவற்றின் போது உயிரினங்களுக்கு ஏற்படும் தீங்கு போன்ற இல்லறத்தோடு தொடர்புடைய பாவங்கள், தவறாமல் அக்னிஹோத்திரம் செய்வதன் மூலம் நீக்கப்படுகின்றன என்று பா₃ட்டபாஸ்கரர்  கூறுகிறார். அதைச் செய்யத் தவறினால், நெருப்பு சீற்றமடைந்து வீட்டை எரித்துவிடும் என்று சாயனர் கருதுகிறார். மொழிபெயர்க்கப்படாத தொழில்நுட்பச் சொற்களுக்கு விளக்கம் தேவை.
1.    யாகம் - எந்த ஒரு பிணைப்பு சரமும் இல்லாமல் தெய்வங்களுக்கு பொருத்தமான பொருட்களை வழங்குதல்.
2.    ஹோமம்-அந்தப் பொருட்களை முறையாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட நெருப்பில் செலுத்துதல்.
3.    யக்ஞம்-அக்கினியில் உள்ள தெய்வங்களுக்குப் பலியிடப்படும் ஏழு யாகங்கள். இவை அத்ந்யாதேய, அக்கினியக்ஹோத்ர, தர்ஷபூர்ணமாஸ, ஆக்ர்யண, சதுர்மாச்ய, நிரூடபஷுபந்த மற்றும் சௌத்ராமணி
4.    க்ரது - ஒரு சோமயாகம், இதில் ஒரு யூபா (தியாகம்) நிறுவப்பட்டுள்ளது. அக்னிஷ்டிம், அத்தியக்னிஷ்டோம், அக்த்ய, ஷொட்ஷோ, வாஜபேய, அத்ராத்ர மற்றும் அப்தோர்யாம். இந்த இரண்டு வகையான யாகங்களையும் அக்னிஹோத்ராவுடன் தொடங்க வேண்டும். ஜோதிஸ் என்ற வார்த்தையின் அர்த்தம் ஒளி மற்றும் இங்கே ஏற்றப்பட்ட ஒளி அல்லது கலங்கரை விளக்கமானது வழிகாட்டியாக செயல்படுகிறது.

यज्ञ इति यज्ञो हि देवानां यज्ञेन हि देवा दिवं गता यज्ञेनासुरानपानुदन्त यज्ञेन द्विषन्तो मित्रा भवन्ति यज्ञे सर्वं प्रतिष्टितं तस्माद्यज्ञं परमं वदन्ति ॥११॥

यज्ञः- யாகமே, इति-thus.  यज्ञः- யாகமே, हि- உண்மையில்,  देवानाम्- தேவர்களுக்கு (प्रियः- விருப்பமான).  यज्ञेन- யாகங்களின், हि- மூலமே, देवा- தேவர்கள்,  दिवम्- சொர்க்கத்தை,  गताः- அடைந்தனர்.  यज्ञेन- யாகத்தின் மூலம், असुरान्- அசுரர்களை, अपानुदन्त- விரட்டியடித்தனர்.  यज्ञेन- யாகத்தின் வாயிலாகப், द्विषन्तः- பகைவர்கள்,  मित्रा(मित्राणि)- நண்பர்களாக,  भवन्ति- மாறுகின்றனர்.  यज्ञे- யாகமே,  सर्वम्- அனைத்தும்,  प्रतिष्ठितम्- ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன.  तस्मात्- எனவே,  यज्ञम्- யாகமே, परमम्- மிகச்சிறந்த வழி,  वदन्ति- என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

11. வேத மதத்தைப் பின்பற்றும் பிறர், யாகமே முக்திக்குரிய வழி என்று கூறுகின்றனர். யாகம் தேவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒன்றாகும். உண்மையில், தேவர்கள் தங்கள் முந்தைய யாகங்களின் மூலமே சொர்க்கத்தை அடைந்தனர். அவர்கள் யாகத்தின் மூலம் அசுரர்களை விரட்டியடித்தனர். யாகத்தின் வாயிலாகப் பகைவர்கள் நண்பர்களாக மாறுகின்றனர். அனைத்தும் யாகத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன. எனவே, யாகமே முக்தி அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழி என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

யாகத்தின் ஆற்றலைக் கொண்டு தேவர்கள் அசுரர்களை அழிக்கிறார்கள் என்று வேதங்களின் 'பிராமண'ப் பகுதி அறிவிக்கிறது. 'ஜ்யோதிஷ்டோமம்' போன்ற யாகங்களைச் செய்வதன் மூலம் ஒருவரது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும் என்றும், அதன் ஆற்றலால் ஒருவரை வெறுப்பவர் கூட அவரது நண்பராக மாறக்கூடும் என்றும் நம்பப்படுகிறது.

मानसं वै प्राजापत्यं पवित्रं मानसेन मनसा साधु पश्यति मनसा ऋषय: प्रजा असृजन्त मानसे सर्वं प्रतिष्टितं तस्मान्मानसं परमं वदन्ति ॥१२॥

मानसम्- மன ஒருமைப்பாடு,  वै- உண்மையில்,  प्राजापत्यम्- பிரஜாபதியின் நிலையை அடைவது,  पवित्रम्- புனிதமானதாகும்.  मानसेन मनसा- மன ஒருமைப்பாட்டு ஆற்றல் கொண்டவர்கள்,  साधु- நன்மையானதை, पश्यति- காண்கிறார்கள்.  मनसा-through concentration of mental powers,  ऋषयः- முனிவர்கள்,  प्रजाः- உயிரினங்களைப்,  असृजन्त- படைத்தனர்.  मनसे- மனதின் இந்த ஆற்றலையே,  सर्वम्- அனைத்தும்,  प्रतिष्ठितम्- சார்ந்திருக்கின்றன.  तस्मात्- ஆகவே,  मानसम्- மன ஒருமைப்பாட்டு ஆற்றலே,  परमम्- மிகச்சிறந்த வழி,  वदन्ति- என்று கூறப்படுகிறது.

12. அக வழிபாடு அல்லது மன ஒருமைப்பாடு என்பது உண்மையில் பிரஜாபதியின் நிலையை அடைவதற்கான வழியாகும்; எனவே அது புனிதமானதாகும். மன ஒருமைப்பாட்டு ஆற்றல் கொண்டவர்கள் நன்மையானதை உணர்ந்து காண்கிறார்கள். மன ஒருமைப்பாட்டின் மூலம், விசுவாமித்திரர் போன்ற முனிவர்கள் வெறும் விருப்பத்தின் மூலமே உயிரினங்களைப் படைத்தனர். அனைத்தும் மனதின் இந்த ஆற்றலையே சார்ந்திருக்கின்றன. ஆகவே, மன ஒருமைப்பாட்டு ஆற்றலே முக்தி அடைவதற்கான மிகச்சிறந்த வழி என்று கூறப்படுகிறது.

இங்கு 'மனஸா' (manasa) என்ற சொல்லை, ஒருவரின் மனதில் தோன்றும் வைராக்கியம் (பற்றின்மை) வடிவிலான தவம் என்று பாட்டபாஸ்கரர்  பொருள் கொள்கிறார். இது பிரஜாபதிக்குரிய பண்பாகும்; இது இல்லாவிட்டால், சிதறல்கள் மனதை அதன் இலக்கிலிருந்து திசைதிருப்பிவிடும். சாயனர் 'மனஸா' என்பதை அக ஒருமைப்பாடு மற்றும் வழிபாடு என்ற பொருளில் கொள்கிறார். இப்பகுதியில் ஒரு கதை வடிவில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள, பிரஜாபதி தனது மகனான சௌபர்ணேய அருணிக்கு வழங்கிய உபதேசம், முந்தைய பகுதியில் கூறப்பட்ட பன்னிரு சாதனங்களை (வழிமுறைகளை) ஒவ்வொன்றாக, அவற்றுக்குரிய சிறப்புகளுடன் சோதித்துப் பார்ப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது. ஒவ்வொரு அம்சமும் 'மிகச்சிறந்தது' என்று விவரிக்கப்பட்டபோதும், அருணிக்கு அதில் முழுமையான நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை போலும்; அதனால், 'நியாஸம்' (Nyasa) எனப்படும் இறுதி அம்சம் வரும் வரை பிரஜாபதி அவற்றை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து எடுத்துரைத்தார்.

न्यास इत्याहुर्मनीषिणो ब्रह्माणं ब्रह्मा विश्व: 
कतम: स्वयम्भू: प्रजापति: सम्वत्सर इति ॥१३॥

न्यासः-'சந்நியாசம்',  इति-இவ்வாறு (यः- அதை, तम्- அது), मनीषिणः- ஞானிகள்,  ब्रह्माणम्- ஆத்மாவாகவும்,  आहुः- கூறுகின்றனர்.  ब्रह्मा-'பிரம்மம்', विश्वः- அகிலத்தின்,  कतम्ः- பேரானந்தம் கொண்டதாகவும், स्वयभूः- தானே தோன்றியதாகவும், प्रजापतिः- உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பதாகவும்,  संवत्सरः- காலத்தின் ஆத்மாவாகவும், इति- இது திகழ்கிறது.

13. முக்திக்குச் சிறந்த வழியாகக் குறிப்பிடப்படும் 'சந்நியாசம்' என்பது 'பிரம்மம்' என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்; அந்தப் பிரம்மமே அகிலத்தின் ஆத்மாவாகவும், பேரானந்தம் கொண்டதாகவும், சுயம்புவாகவும் (தானே தோன்றியதாகவும்), உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பதாகவும், காலத்தின் ஆத்மாவாகவும் திகழ்கிறது.

சுயம்புவான அகிலத்தின் இருப்புப் பொருளான பிரம்மத்திற்கு அது வேறானது அல்ல என்று கூறுவதன் மூலம், முக்திக்குரிய மற்ற பதினொரு வழிகளை விடவும் சந்நியாசம் மேலானது என்பது இங்கே வலியுறுத்தப்படுகிறது. பட்டபாஸ்கரரின் கூற்றுப்படி, 'கதம' (katama) என்ற சொல் வரையறுக்க முடியாதவரைக் குறிக்கிறது; 'சம்வத்ஸர' (samvatsara) என்ற சொல், உயிரினங்களைச் சரியாக நிலைபெறச் செய்பவர் என்ற பொருளில் பகுத்தாயப்படுகிறது—அதாவது, 'சம்யக் வசந்தி அனேன பூதானி' (samyag vasanti anena bhutaani) என்பது இதன் பொருள். இப்பொருளைக் கொள்ளும்போது, 'சம்வத்ஸர' என்பது சூரியனுடன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில், சூரியனே ஒளியையும் மழையையும் அளித்து, உயிரினங்கள் வாழ்வதற்குத் துணைபுரிகிறது.

सम्वत्सरोऽसावादित्यो य एष आदित्ये पुरुष: स परमेष्टी ब्रह्मात्मा ॥१४॥

संवत्सर:- காலம்,  असौ- அந்தச்,  आदित्य:- சூரியனையே.
आदित्ये- சூரியனில்,  य:- அவரே, एष:- அந்தப், पुरुष:- புருஷரே, स:-he,
परमेष्टी-'ஹிரண்யகர்பர்' , ब्रह्म- பரம்பொருள், आथ्मा- ஆத்மாவாகத்.

14 'ஆண்டு' (காலம்) என்பது அந்தச் சூரியனையே குறிக்கிறது. சூரியனில் விளங்கும் அந்தப் புருஷரே 'ஹிரண்யகர்பர்' ஆவார்; அவரே 'பரமேஷ்டி' (பிரபஞ்சத்தைக் காப்பவர்) மற்றும் 'பிரஹ்மாத்மா'—அதாவது அனைத்து உயிரினங்களின் உள்ளுறையும் ஆத்மாவாகத் திகழும் பரம்பொருள்—ஆவார்.

இங்கும் உயர்ந்த தத்துவங்களுடன் தொடர்புபடுத்தி சந்நியாசம் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. 'சம்வத்ஸரம்' (ஆண்டு) என்ற சொல், பிரபஞ்சத்தில் உள்ள பொருட்களின் தோற்றம், நிலைபேறு மற்றும் மறைவு ஆகியவற்றைத் தீர்மானிக்கும் கால அளவைக் குறிக்கிறது. சூரியனின் அன்றாட இயக்கம் மற்றும் பருவ மாற்றங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டே காலம் அளவிடப்படுகிறது; இவையே ஒரு ஆண்டை உருவாக்குகின்றன. சூரியனின் தாக்கத்தால் இயற்கையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் மற்றும் அவனது உதயம்-அஸ்தமனம் ஆகியவற்றின் மூலம் நாம் காலத்தை உணர்வதால், காலம் சூரியனுடன் ஒன்றிணைத்துப் பார்க்கப்படுகிறது. மேலும், சூரியன் என்பது வானில் தெரியும் வெறும் கோளம் மட்டுமல்ல; அங்கு தியானிக்கப்படும் தெய்வீகப் புருஷனும் கூட—அதாவது, பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராகவும் அதே சமயம் அதனுள் உறைபவராகவும் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருளே அவரும் ஆவார்.

याभिरादित्यस्तपति रश्मिभिस्ताभि: पर्जन्यो वर्षति पर्जन्येनौषएहिवनस्पतय: प्रजायन्त औषधिवनस्पतिभिरन्नं भवत्यन्नेन प्राणा: प्राणैर्बलं तपस्तपसा श्रद्धा श्रद्धया मेधा मेधया मनीषा मनिषया मनो मनसा शान्ति: शान्त्यां चित्तं चित्तेन स्मृति: स्मृत्या स्मारँ स्मारेण विज्ञानं विज्ञानेनात्मानं वेदयति; तस्मादन्नं ददन्सर्वाण्येतानि ददात्यन्नात्प्राणा भवन्ति भूतानां प्राणैर्मनो मनसश्च विज्ञानं विज्ञानादानन्दो ब्रह्म योनि: ॥१५॥

याभिः-எந்தக்,  रश्मिभिः-கதிர்களால்,  आदित्यः- சூரியன்,  तपति- வெப்பத்தை அளிக்கிறதோ,  ताभिः- அதே கதிர்களின் மூலம்தான்,  पर्जन्यः- மழையைத் தரும் மேகங்களாக, वर्षति- மழை.  पर्जन्येन- மேகங்களால், ओषधिवनस्तपतहः- மூலிகைகளும் மரங்களும், प्रजायन्ते- தோன்றுகின்றன.  ओषधिवनस्पतिभिः- மூலிகைகள் மற்றும் மரங்களிலிருந்து,  अन्नम्- உணவு,  भवति- உற்பத்தியாகிறது. अन्नेन- உணவை உட்கொள்வதன் மூலம்,  प्रणाः- உட்கொள்வதன் மூலம் பிராணன்களும் (உயிர்ச் சக்திகளும்) புலன்களும். प्राणैः- உயிர்ச் சக்தி, புலன்களினால்,  बलम्- உடல் வலிமையும், बलेन- உடல் வலிமையினால், तपः- தவமும்,  तपसा- தவத்தினால், श्रद्धा- நம்பிக்கை, श्रद्धया- நம்பிக்கையினால்,  मेधा- மன வலிமை, मेधया- மன வலிமையினால்,  मनीषा- புலனடக்கம், मनिषया- புலனடக்கத்தால்,  मनः- ஆழ்ந்த சிந்தனை,  मनसा- சிந்தனையிலிருந்து,  शान्तिः- மன அமைதி,  शान्त्या- மன அமைதியினால், चित्तम्- உண்மையின் உறுதியான அனுபவம் கிடைக்கிறது, चित्तेन- உண்மையின் உறுதியான அனுபவத்தால், स्मृतिः- அதைப்பற்றிய நினைவு,  स्मृत्या- நினைவிலிருந்து,  स्मारम्- தொடர்ச்சியான நினைவை.  स्मारेण- தொடர்ச்சியான நினைவிலிருந்து,  विज्ञानम्- உண்மையின் இடையறாத நேரடி உணர்தல்.  विज्ञानेन- அத்தகைய உணர்தலால், आत्मानम्- ஆத்மாவை,  वेदयति- ஒருவன் அறிகிறான். तस्मात्-எனவே,  अन्नम्-food, ददन्- அளிப்பவர்,  सर्वाणि- அனைத்தையும்,  एतानि- மேற்கூறியவைகளை,  द्दाति- அளிப்பவர் ஆகிறார்.  अन्नात्- உணவிலிருந்தே,  भूतानाम्- உயிரினங்களின்,  प्राणाः- உயிர்ச் சக்திகளும் புலன்களும், भवन्ति- தோன்றுகின்றன.  प्राणैः- உயிர்ச் சக்தி மற்றும் புலன்களின், मनः- சிந்தனை செயல்படுகிறது,  मनसाः- சிந்தனையிலிருந்து, विज्ञानम्- இடையறாத நேரடி உணர்தல். विज्ञानात्- உண்மையின் இடையறாத நேரடி உணர்தலிலிருந்து, आनन्दः- பேரின்பம்,  (एवं भूत्वा – இவ்வாறு பேரின்பத்தை அடைந்தவன்) योनिः- பிரபஞ்சத்தின் மூலமாக விளங்கும்,  ब्रह्म- பரம்பொருளாகவே (भवति- ஆகிறான்.)

சூரியன் எந்தக்கதிர்களால் வெப்பத்தை அளிக்கிறதோ, அதே கதிர்களின் மூலம்தான் நீரை மழையைத் தரும் மேகங்களாக மாற்றுகின்றன. அம்மழை மேகங்களால் மூலிகைகளும் மரங்களும் தோன்றுகின்றன. மூலிகைகள் மற்றும் மரங்களிலிருந்து உணவு உற்பத்தியாகிறது. உணவை உட்கொள்வதன் மூலம் பிராணன்களும் (உயிர்ச் சக்திகளும்) புலன்களும் ஊட்டம்பெறுகின்றன. உயிர்ச் சக்தி ஊட்டம்பெறும்போது உடல் வலிமை கிடைக்கிறது. உடல் வலிமையானது தவம் (அதாவது சுயக்கட்டுப்பாடு, விரதம் போன்றவை) செய்வதற்கான ஆற்றலை அளிக்கிறது. அத்தகைய தவத்தின் பயனாக, சாஸ்திர உண்மைகளின் மீதான நம்பிக்கை தோன்றுகிறது. நம்பிக்கையினால் மன வலிமை உண்டாகிறது. மன வலிமையால் புலனடக்கம் சாத்தியமாகிறது. புலனடக்கத்தால் ஆழ்ந்த சிந்தனை (விசாரம்) பிறக்கிறது. சிந்தனையிலிருந்து மன அமைதி ஏற்படுகிறது. அமைதிக்குப் பிறகு உண்மையின் உறுதியான அனுபவம் கிடைக்கிறது. உண்மையின் உறுதியான அனுபவத்தால் அதைப்பற்றிய நினைவு உண்டாகிறது. அந்த நினைவு தொடர்ச்சியான நினைவை உருவாக்குகிறது. தொடர்ச்சியான நினைவிலிருந்து உண்மையின் இடையறாத நேரடி உணர்தல் ஏற்படுகிறது. அத்தகைய உணர்தலால் ஒருவன் ஆத்மாவை அறிகிறான். இதனாலேயே, உணவை அளிப்பவர் இவை அனைத்தையும் அளிப்பவர் ஆகிறார். ஏனெனில், உயிரினங்களின் உயிர்ச் சக்திகளும் புலன்களும் உணவிலிருந்தே தோன்றுகின்றன என்பதும், உயிர்ச் சக்தி மற்றும் புலன்களின் துணையோடுதான் சிந்தனை செயல்படுகிறது என்பதும், சிந்தனையிலிருந்து இடையறாத நேரடி உணர்தல் வருகிறது என்பதும், உண்மையின் இடையறாத நேரடி உணர்தலிலிருந்து பேரின்பம் கிடைக்கிறது என்பதும் அறியப்படுகின்றன. இவ்வாறு பேரின்பத்தை அடைந்தவன், பிரபஞ்சத்தின் மூலமாக விளங்கும் பரம்பொருளாகவே ஆகிறான்.

இந்தப் ஸ்லோகத்தை அன்னஸ்துதி (உணவைப் போற்றுதல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. 

स वा एष पुरुष: पञ्चधा पञ्चात्मा येन सर्वमिदं प्रोतं पृथिवी चान्तरिक्षं च द्यौश्च दिशश्चावान्तरदिशाश्च स वै सर्वमिदं जगत्स स भूतँ स भव्यं विज्ञासक्लृ ऋतजा रयिष्टा: श्रद्धा सत्यो महस्वान्तमसोपरिष्टात ।
ज्ञात्वा तमेवं मनसा हृदा च भूयो न मृत्युमुपयाहि विध्वान् ।
तस्मन्न्यासमेषां तपससमतिरिक्तमाहु: ॥१६॥

सः-யார் (முந்தைய பகுதிகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளவாறு, சந்நியாசத்தின் மூலம் பரம்பொருளை உணர்ந்துகொண்டவர்).  वै-alone,  एषः- அந்தப்,  पुरुषः- புருஷன்,  (सन्-having become ), पञ्चधा- ஐந்தன்மை,  पञचात्मा- ஐந்து தத்துவங்களால் (भवति- கொண்டவர்).  येन- எவரால், सर्वम्- அண்டம் முழுவதும்,  इदम्-this,  प्रोतम्- வியாபிக்கப்பட்டுள்ளதோ.  सः-he, पृथिवी- பூமி, च- மற்றும், अन्तरिक्षम्- இடைவெளி (அந்தரிக்ஷம்),,  च- மற்றும்,  द्यौः- சொர்க்கம்,  दिशः- திசைகள்,  च- மற்றும்,  अवान्तरदिशाः- துணைத் திசைகள்,  च- மற்றும். सः-he, वै- உண்மையில்,  सर्वम्-all,  इदम्-this,  जगत्-world.  सः-he  भूतम्-what is past. सः- அவரே,  भव्यम्-what is to be  जिज्ञासक्लृप्तः- வேத விசாரணையால் அறியப்படும்)  ऋतजाः- குருவின் மூலம் அடைந்த  அறிவின் மூலம் அனைத்தின் ஆத்மாவாக மாறியவர்,  रयिष्टाः- தனது குருவால் அருளப்பட்ட அறிவின் செழுமையிலும்,  श्रद्धा- நம்பிக்கையிலும்,  सत्यः(सत्यम्)- சத்தியத்திலும், महस्वान्-சுயப்பிரகாசத்தினால், तपसा- அறியாமை என்னும் இருளுக்கு, उपरिष्टात्- அப்பாற்பட்டவராக (वर्तते- விளங்குகிறார்).  तम्- அந்தப் பரம்பொருளை,  हृदा- இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, मनसा- மனதை,  च-மேலும்,  एवम्-மேற்கூறியபடி,  ज्ञात्वा-உணர்ந்த, विद्वान्- ஞானிகள்,  भूयः- மீண்டும்,  मृत्युम्- மரணத்திற்கு,  न उपयाहि- இரையாகாதே.  तस्मात्- எனவேதான்,  न्यासम्- சந்நியாசம்,  
एषाम्  तपसाम्- முக்தி அடைவதற்கான மற்ற அனைத்து வழிகளையும் விட,  अतिरिक्तम्- இதுவே மிகவும் உயர்ந்தது, आहुः- கூறுகின்றனர்.

16 பூமி, இடைவெளி (அந்தரிக்ஷம்), சொர்க்கம், திசைகள் மற்றும் துணைத் திசைகள் என இந்த அண்டம் முழுவதும் எவரால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளதோ, அந்தப் புருஷன் ஐந்தன்மை கொண்டவர் மற்றும் ஐந்து தத்துவங்களால் ஆனவர். சந்நியாசத்தின் மூலம் உன்னத அறிவை அடைந்தவரே உண்மையில் இந்தப் புருஷன் ஆவார். நிகழ்காலத்தில் புலப்படும் அனைத்தும், கடந்த காலத்தில் இருந்தவை மற்றும் எதிர்காலத்தில் வரவிருப்பவை அனைத்தும் அவரே. பார்ப்பதற்கு மனிதராகத் தோன்றினாலும், வேத விசாரணையால் அறியப்படும் உண்மையான தன்மையும், மெய்யறிவில் நிகழும் மறுபிறப்பால் அடையப்படும் நிலையுமே அவருடைய உண்மையான இயல்பாகும். அவர் தனது குருவால் அருளப்பட்ட அறிவின் செழுமையிலும், நம்பிக்கையிலும், சத்தியத்திலும் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளார். அவர் சுயம் பிரகாசம் கொண்டவராகத் திகழ்கிறார். அத்தகையவராக இருப்பதால், அவர் அறியாமை என்னும் இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவராக விளங்குகிறார். ஓ அருணி! சந்நியாசத்தின் மூலம் அந்தப் பரம்பொருளை உணரும் அறிவைப் பெற்று, மனதை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, மீண்டும் மரணத்திற்கு இரையாகாதே. ஏனெனில், சந்நியாசம் என்பது மெய்ஞானத்தை அடைவதற்கான மிகச் சிறந்த வழியாகும்; எனவேதான், முக்தி அடைவதற்கான மற்ற அனைத்து வழிகளையும் விட இதுவே உயர்ந்தது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

இவ்வேளையில் மீண்டும், சந்நியாசத்தைப் போற்றும் நோக்கத்தில் பரம ஞானத்தை அடைந்தவர் விவரிக்கப்படுகிறார். ஆத்மஞானம் பெற்ற ஒருவன், கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என முழுப் பிரபஞ்சமுமாகிய பரமபுருஷனுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறான். புருஷனின் ஐவகைத் தன்மை என்பது, இங்கு புலன்களின் ஐவகை ஞானம், பூதங்களின் ஐவகைப் பண்புகள், ஐம்மூலப் பூதங்கள், ஐம்ஞான சக்திகள், ஐம்ஞான சக்திகள், ஐம்ஞான மூச்சு, ஐம்ஞான உறைகள் ஆகியவற்றையே குறிக்கிறது. 'ஜிஞ்ஞானசக்லுப்த', 'ரிதஜ', 'ரயிஷ்ட' ஆகிய பதங்கள் பொதுப் பயன்பாட்டில் இல்லாததால், சாயனரின் விளக்கத்திற்கு ஏற்ப அவை மாற்றி எழுதப்பட்டுள்ளன. நீண்ட பதிப்பில் 'தமசோபரிஸ்தத்' என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக 'தபசோவரிஸ்தத்' என்று மாற்றப்பட்டுள்ளது. பட்டபாஸ்கரர் இதை 'தமசஹ உபரிஸ்தத்' என்று எடுத்துக்கொள்கிறார், இது சந்தி தன்னிச்சையாக இருந்தாலும் பொருளை எளிதாக்குகிறது. சாயனர் 'தமச' என்பதை 'வியுக்தஹ' சேர்ப்பதன் மூலம் நிரப்பப்பட்ட ஒரு முழுமையற்ற கூற்றாகக் கருதுகிறார். முடிவுரையானது, பரம்பொருளை உணர்ந்து, சந்நியாசத்தை அதற்கான வழியாகக் கொண்டு மரணத்தைக் கடந்து செல்லுமாறு பிரஜாபதி தன் மகன் அருணிக்கு விடுத்த ஓர் அறிவுரையாகக் கருதப்படுகிறது. கடைசி வாக்கியம், ஏற்கெனவே சுட்டிக்காட்டப்பட்ட முடிவை, அதாவது சந்நியாசம் மற்ற எல்லா முக்தி வழிகளையும் கடந்தது என்பதை, உறுதிப்படுத்துகிறது. 

वसुरण्वो विभूरसि प्राणे त्वमसि सन्धाता ब्रह्मन् त्वमसि विश्वसृत्तेजोदास्त्वमस्तग्नेरसि वत्चोदास्त्वमसि सूर्यस्य द्युम्नोदास्त्वमसि चन्द्रमस उपयामगृहीतोऽसि ब्रह्मणे त्वा महसे ॥१७॥

हे ब्रह्मन्- ஓ பரம்பொருளே,  वसुरण्वः- மேலான ஞானச் செல்வத்தை அளிப்பவன், असि- நீயே  विभूः- எல்லாம் ஆனவன்,  असि- இருக்கிறாய்,.  त्वम्- நீயே,  प्राणे- சூத்திராத்மாவில்,  
सन्धाता असि - ஒன்றிணைக்கிறாய், त्वम्- நீயே,  विश्वमृत् असि - நீயே பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கிறாய்,  त्वम्- நீயே,  अग्नेः- நெருப்பிற்கு,  तेजोदाः असि - ஒளியை அளிப்பவன், 
त्वम्- நீயே,  सूर्यस्य- சூரியனுக்கும்,  वर्चोदाः- ஒளியையும் வெப்பத்தையும்,  असि- அளிப்பவன்.  त्वम्- நீயே,  चन्द्रमसः- சந்திரனுக்கு,  द्युग्रोदाः(द्युग्रदः)- ஒளிச் செல்வங்களை,  असि- அளிப்பவன்.  उप्यामगृहीतः असि - உபயாமப் பாத்திரத்தில் (சோமச்சாறாக அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறாய்,
महसे ब्रह्मणे- ஒளியின் வெளிப்பாட்டிற்காக அவ்வாறு விளங்கும் பரம்பொருளே, त्वा- உன்னை (भजाम्ः- நாங்கள் வழிபடுகிறோம்.).

17 ஓ பரம்பொருளே, நீயே எங்களுக்கு மேலான ஞானச் செல்வத்தை அளிப்பவன். நீயே எல்லாம் ஆனவன். நீயே தனித்தனி ஆத்மாக்களை சூத்திராத்மாவில் ஒன்றிணைக்கிறாய். நீயே பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கிறாய். நீயே நெருப்பிற்கு ஒளியை அளிப்பவன். நீயே சூரியனுக்கும் ஒளியையும் வெப்பத்தையும் அளிப்பவன். நீயே சந்திரனுக்கு ஒளிச் செல்வங்களை அளிப்பவன். நீயே உபயாமப் பாத்திரத்தில் சோமச்சாறாக அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறாய். ஒளியின் வெளிப்பாட்டிற்காக அவ்வாறு விளங்கும் பரம்பொருளே, உன்னை நாங்கள் வழிபடுகிறோம்.

சந்நியாசத்திற்குப் பிறகு, தேடுபவன் தன் எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்த பிரணவத்தை உதவியாகக் கொண்டு தியானம் செய்கிறான். பரம்பொருளின் தடையற்ற சிந்தனை பல தடைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. அவற்றை நீக்க பரம்பொருளிடம் வேண்டிக்கொள்ளப்படுகிறது. சாயனரின் விளக்கத்தின்படி, 'வசுன்வ' என்பது இங்கு விளக்கப்பட்டுள்ள ஒரு அரிய சொல். பா₃ட்டபாஸ்கரர்  வசுரண்யத்தைப் படித்து விளக்குகிறார், वसुन: वरिष्टज्१जानस्य ब्रह्मभावलक्षणस्य रणयिता गमयिता. ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் சூத்திரதாமனால் ஒன்றுபட்டுள்ளது, இங்கு அது பிராணன் என்று அழைக்கப்படுகிறது, அதன் பின்னணி பிரம்மம் ஆகும். விஸ்வஸ்ருத் என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக விஸ்வஸ்ர்க் என்ற வாசிப்பை பா₃ட்டபாஸ்கரர்  ஏற்றுக்கொள்கிறார். அந்தச் சொல்லின் பொருள்: பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவர். பல்வேறு ஒளிக் கோள்கள் தரும் ஒளி, பரம்பொருளிடமிருந்து கிடைத்த கடனாகும். மேலும், சோம பலியிலும் பரம்பொருள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இது யஜுஸ் என்னும் சுரத்தில் முடியும் அதிஜகதி சத்பாத சந்தத்தில் அமைந்த ஒரு செய்யுள் ஆகும்.

ओमित्यात्मानं युञ्जीत ।  एतद्वै महोपनिषदं देवानाम् गुह्यम् । य एवं वेद ब्रह्मणो महिमानमाप्नोति तस्मद्ब्रह्मणो महिमानमित्युपनिषत् ॥१८॥

ऒं इति-) 'ஓம்' எனும் அட்சரத்தை உச்சரித்தவாறே,  आत्मानम्- பரம்பொருளை,  युञ्जीत- சிந்திக்க கொண்டிருக்க வேண்டும்.  एतत्- இந்த ('ஓம்'), वै-உண்மையில்,  महोपनिषदम्(महोपनिषत्)-expressed அட்சரமே பல சிறந்த உபநிடதங்களின் சாரமாகவும்,  देवानाम्- தேவர்களால், गुह्यम्- ரகசியமாகவும்.  यः-யார்,  एवम्-இவ்வாறு,  वेद-அறிகிறாரோ,  ब्रह्मणः- பரம்பொருளைக் குறித்து,  महिमानम्- மேன்மையை, आप्नोति- அடைகிறார்.  तस्मात्-ஆகவே,  ब्रह्मणः- பிரம்மத்தின், महिमानम्- மேன்மையையும்,  इति- இவ்வாறாக,  उपनिषत्- ரகசிய ஞானம்..

18 (பரம்பொருளைக் குறித்து தியானம் செய்த சந்நியாசி) 'ஓம்' எனும் அட்சரத்தை உச்சரித்தவாறே தன் சிந்தனையை அவனிடம் நிலைநிறுத்த வேண்டும். இந்த 'ஓம்' எனும் அட்சரமே பல சிறந்த உபநிடதங்களின் சாரமாகவும், தகுதியற்றவர்களுக்கு வழங்கப்படாமல் தேவர்களால் காக்கப்படும் ரகசியமாகவும் திகழ்கிறது. சந்நியாசம் பூண்ட பிறகு, பிரணவத்தின் துணையுடன் பரம்பொருளைக் குறித்து இவ்வாறு தியானம் செய்பவர், அந்தப் பரம்பொருளின் எல்லையற்ற மேன்மையை அடைகிறார்; அதன் மூலம் அவர் பிரம்மத்தின் மேன்மையையும் அடைகிறார். இவ்வாறாக அந்த ரகசிய ஞானம் உபதேசிக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கு, ஆன்மீகப் பாதையில் உள்ள தடைகளை நீக்க, சந்நியாசி முதலில் இறைவனை 'அந்தர்யாமி'யாகவும் (உள்ளுறை இறைவனாகவும்) படைப்பவராகவும் வழிபட வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறார்; பின்னர், பிரணவத்தின் குறியீடு மற்றும் ஒலி வடிவம் மூலமாகத் தனது உள்நோக்கிய கவனத்தை பரம்பொருளின் மீது செலுத்தும்படி பணிக்கப்படுகிறார். பிரணவம் அனைத்து உபநிடதங்களின் சாரமாகவும், தகுதியற்ற சாதகர்களுக்குத் தேவர்களால் வெளிப்படுத்தப்படாத ரகசியமாகவும் போற்றப்படுகிறது. உண்மையில், பிரணவம் பரம சத்தியத்தைக் குறிப்பதாக அமைகிறது. இவ்வாறாக, சந்நியாசி தனது வாழ்வின் இலக்கான பரம்பொருளின் மேன்மையை அடைகிறார். 'மஹோபநிஷத்' என்பது "மற்ற உபநிடதங்களை விடச் சிறந்தது மற்றும் உன்னதமானது" (மஹதீ ப்ரஸஸ்தா வித்யா) என்றும் விளக்கப்படுகிறது.

Section-80(अशीतितमोऽनुवाक:)

तम्यैवं विदुषॊ यज्ञस्यात्मा यजमान: श्रद्धा पत्नी शरीरमिध्ममुरो वेदिर्लोमानि बहिर्वेद: शिखा हृदयं यूप: काम आज्यं मन्यु: पशुस्तपोऽग्निर्दम: शमयिता(दानं) दक्षिणा वाग्घोता प्राण उद्गाता चक्षुरध्वर्युर्मनो ब्रह्मा श्रोत्रमग्नीत् यावद्घ्रियते सा दीक्षा यदश्नाति तद्धविर्यत्पिबति तदस्यसोमपानं यद्रमते तदुपस्दो यत्सञ्चरत्युपविशत्युत्तिष्टते च स प्रवत्यो यन्मुखं तदहवनीयो या व्याहृतिराहुतियदस्य विज्ञानं तज्जुहोति यत्सायं प्रातरत्ति तत्समिधं यत्प्रातर्मध्यन्दिरँ सायं च तानि सवनानि ये अहोरात्रे ते दर्शपूर्णमासौ येऽर्धमासाश्च मासाश्च ते चातुर्माम्यानि य ऋतवस्ते पशुबन्धा ये संवत्सराश्च परिवत्सराश्च तेऽहर्गणा: सर्ववेदसं वा एतत्सत्रं यन्मरणं तदवभृथ एतद्वै जरामर्यमग्निहोत्रँ सत्रं यएवं विध्वानुदग्यनं प्रमीयते देवानमेव महिमानं गत्वादित्यस्य सायुज्य गच्छत्यथ यो दक्षिणे प्रमीयतं पितृणामेव महिमानं गत्वा चन्द्रमस: सायुज्यं गच्छत्येतौ वै सूर्याचन्द्रमसोमहिमानौ ब्राह्मणो विद्वानभियति तस्माद् ब्रह्मणो माहमानमाप्नोति तस्माद् ब्रह्मणो महिमानमित्युपनिषत् ॥१॥

முன்னர் விவரிக்கப்பட்டவாறு உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்த ஒரு சந்நியாசி மேற்கொள்ளும் வேள்வியில், அவரே அந்த வேள்வியை நடத்துபவர் (யஜமானர்) ஆவார். அவரது நம்பிக்கையே அவரது மனைவி; அவரது உடலே வேள்விக்கான விறகு; அவரது மார்பே வேள்வி மேடை; அவரது ரோமங்களே புனிதமான தர்ப்பை புல்; அவர் கற்ற வேதமே அவரது சிகை (குடுமி); அவரது இதயமே வேள்வித் தூண்; அவரது விருப்பமே நெய்; அவரது கோபமே பலியிடப்பட வேண்டிய விலங்கு; அவரது தவமே வேள்வித் தீ; அவரது புலனடக்கமே வேள்வி செய்பவர் (அத்வர்யு); அவர் அளிக்கும் தானங்களே தட்சிணை; அவரது பேச்சே 'ஹோத்ரு' எனும் வேள்விப் பூசகர்; அவரது மூச்சுக் காற்றே 'உத்கத்ரு' எனும் பூசகர்; அவரது பார்டையே 'அத்வர்யு' எனும் பூசகர்; அவரது மனமே 'பிரஹ்மன்' எனும் பூசகர்; அவரது செவியுணர்வே 'அக்னித்' எனும் பூசகர்; அவரது ஆயுட்காலமே வேள்விக்கான ஆயத்தச் சடங்கு; அவர் உண்ணும் உணவே ஆஹுதி (வேள்விப் பொருள்); அவர் அருந்தும் பானமே சோம ரசம்; அவர் அடையும் மகிழ்ச்சியே 'உபசத்' எனும் சடங்கு; அவர் நடப்பதும், அமர்வதும், நிற்பதும் 'பிரவர்க்ய' எனும் சடங்கு; அவரது வாயே 'ஆஹவனீய' அக்னி; அவரது சொற்களே வேள்விப் பொருட்களை அர்ப்பணித்தல்; அவரது அறிவே 'ஹோமம்' எனும் வேள்வி; முற்பகலிலும் பிற்பகலிலும் அவர் உண்ணும் உணவே 'சமிதோமம்' (தீயில் விறகு மற்றும் நெய் இடுதல்); அவருக்குரிய நாளின் மூன்று பகுதிகளான முற்பகல், நண்பகல் மற்றும் மாலை ஆகியவையே 'சவனம்' எனும் வேள்விப் பகுதிகள்; பகலும் இரவும் 'தர்சபூர்ணமாஸ' வேள்விகள்; அரை மாதங்களும் மாதங்களும் 'சாதுர்மாஸ்ய' வேள்வி; பருவ காலங்கள் 'பசுபந்த' வேள்வி; வருடங்களும் (சம்வத்ஸரம், பரிவத்ஸரம் போன்றவை) 'அஹர்கண' வேள்வி; இந்த முழு வேள்வியுமே 'சத்ரம்' எனும் நீண்ட கால வேள்வி; மரணமே 'அவப்ருதம்' எனும் வேள்வி நிறைவுச் சடங்கு. அக்னிஹோத்ரம் முதல் சத்ரம் வரையிலான கடமைகளை உள்ளடக்கி, முதுமையால் ஏற்படும் மரணத்தில் நிறைவடையும் சந்நியாசியின் இத்தகைய நடத்தையை அறிந்து, சூரியன் வடக்கு நோக்கிச் செல்லும் காலத்தில் (உத்தராயண காலத்தில்) உயிர் துறக்கும் நபர், இந்திரன் போன்ற தேவர்களின் அதிபதி நிலையை அடைந்து, பின்னர் சூரியனுடன் ஒன்றிணைதல் அல்லது சூரியனின் தோழமையை அடைகிறார். மறுபுறம், சூரியன் தெற்கு நோக்கிச் செல்லும் காலத்தில் (தட்சிணாயன காலத்தில்) இறப்பவர், பித்ருக்களின் (முன்னோர்களின்) பெருமையை மட்டுமே அடைந்து, பின்னர் சந்திரனின் தன்மையையோ அல்லது அதன் அருகாமையையோ அடைகிறார். சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் பெருமைகளைத் தனித்தனியாக அறிந்த ஒரு பிராமணர் இவ்விரண்டையும் உணர்கிறார்; ஆனால் ஹிரண்யகர்ப்பனைப் பற்றி அறிந்தவர் அதற்கும் மேலான நிலையை அடைகிறார். ஹிரண்யகர்ப்பனின் உலகில் பெற்ற அந்த அறிவின் மூலம், அந்த உலகம் அழியும் காலத்தில், 'சத்-சித்-ஆனந்த' (இருப்பு-அறிவு-பேரின்பம்) சொரூபமான பரம்பொருளின் (பிரம்மத்தின்) பெருமையை அவர் அடைகிறார். இவ்வாறாக, இங்கு மற்றும் இந்த உபநிடதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள ரகசிய அறிவு நிறைவுறுகிறது.

இந்தப் பகுதி 'புருஷவித்யா'வுடன் தொடர்புடையது; பிரம்மசூத்திரம் III.3.24-இல் இதைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது. வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட மதநெறியை மிகத் தீவிரமாகப் பின்பற்றுபவர்கள், மத சாதகர்களின் வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தும் கட்டளைகளை விதிப்பதே வேதத்தின் முழுமையான நோக்கம் என்று கருதுகின்றனர். இக்கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், முந்தைய பகுதிகளில் விவரிக்கப்பட்டவாறு 'சந்நியாசம்' எனும் மிக உயர்ந்த விடுதலை வழியை மேற்கொண்டு 'ஜீவன்முக்தி' (வாழ்விலேயே விடுதலை) அடைந்த ஒரு சந்நியாசியும் கூட, வேள்விச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாவார். ஆனால், உத்தரமீமாம்சை தத்துவத்தின்படி இக்கருத்து ஏற்புடையதல்ல. சந்நியாசி மேற்கொள்ளும் செயல் 'ஆத்ம-யக்ஞம்' (ஆன்ம வேள்வி) என்று அழைக்கப்படுகிறது; இது வழக்கமான மன, உடல் மற்றும் சமூகச் செயல்பாடுகளைக் கொண்ட வேள்வி முறையிலிருந்து மாறுபட்டது. இது ஒரு குறியீட்டு ரீதியான வேள்வியே ஆகும். இங்கே சந்நியாசியின் வேள்வியானது ஒரு விரிவான உவமையின் வாயிலாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.  பாரம்பரியமான யாகத்தில் பல்வேறு கூறுகள் உள்ளன: யஜமானன் (யாகத்தை நடத்துபவர்), இடம், காலம், பொருட்கள், தொடக்கம், நிறைவு, முறைமை மற்றும் வகைகள் ஆகியவை இதில் அடங்கும். இவையனைத்தும் இங்குள்ள உருவகத்தில் இடம்பெறுகின்றன. யாகம் குறித்த விவரணை, யஜமானன் மற்றும் அவரது பத்தினி (மனைவி) ஆகியோருடன் தொடங்குகிறது; இவர்களில் ஒருவர் இறப்பதாலோ அல்லது விலகுவதாலோ யாகம் திடீரென நின்றுவிடுகிறது. இங்குள்ள உருவகத்தில், உடல் மற்றும் புலன்களின் செயல்பாடுகளுக்குச் சாட்சியாக விளங்கும் தனிப்பட்ட ஆத்மாவே 'யஜமானன்' ஆகிறது; ஏனெனில், உடல் மற்றும் மனதின் அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் அதற்காகவே நிகழ்கின்றன. ஒரு சந்நியாசியின் வாழ்க்கை, சாஸ்திரங்களாலும் குருவாலும் போதிக்கப்பட்ட உண்மையின் மீதான அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில் வேரூன்றியிருக்கிறது; அவர் அந்த நம்பிக்கையிலிருந்து ஒருபோதும் விலகுவதில்லை. எனவே, உண்மையான யாகத்தில் கட்டாயம் இடம்பெற வேண்டிய 'மனைவி'யின் இடத்தைப் இந்த நம்பிக்கை வகிக்கிறது. இறுதியில் அவரது உடல் ஒரு பிணமாகப் புனித நெருப்பில் இடப்படும்; எனவே, அந்த உடல் நெருப்பிற்கான எரிபொருளாக அமைகிறது. வேள்விக்குத் தேவையான பொருட்கள் வேள்வி மேடையில் (வேதி) வைக்கப்படுவது போல, வேள்வி தொடர்பான சிந்தனைகள் ஒருவரின் நெஞ்சில் சேமித்து வைக்கப்படுகின்றன. விரித்து வைக்கப்பட்ட புனிதமான 'குச' புல்லின் மீது தேவர்கள் ஆவாகனம் செய்யப்படுகிறார்கள்; அதுபோலவே, சந்நியாசி தியானம் செய்யும் இதயம் அமைந்துள்ள நெஞ்சுப் பகுதியில் உள்ள ரோமங்கள் அத்தகைய புனித ஆசனத்தைக் குறிக்கின்றன. வேத அறிவு எப்போதும் சந்நியாசி மற்றும் யஜமானனின் (வேள்வி செய்பவரின்) வாழ்க்கைக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும்; எனவே, இது ஒரு பிராமணனின் தலையில் உள்ள 'சிகை' (குடுமி) முடிக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது—ஒரு விரதத்தின் காரணமாக அன்றி, இந்தச் சிகை அகற்றப்படக் கூடாது. சந்நியாசியின் இதயமே 'யூபம்' (வேள்வித் தூண்) என்று கூறப்படுகிறது; இத்தூணில்தான் கோபம் போன்ற தீய குணங்கள் என்னும் விலங்குகள் பிணைக்கப்பட்டு அழிக்கப்படுகின்றன. புனிதப்படுத்தப்பட்ட நெருப்பில் ஊற்றப்படும் நெய் எதைக் குறிக்கிறது என்றால், தூண்டப்படும்போது ஆசைகள் மூட்டப்படுகின்றன, ஆனால் அவை நிறைவேற்றப்படும்போது தணிக்கப்படுகின்றன என்பதை அது உணர்த்துகிறது.  அதுபோலவே, அஜ்யம் நெருப்பை மூட்டுகிறது அல்லது அணைக்கிறது. சோமயாகத்தில் பலிப்பொருட்கள் எரிக்கப்படுகின்றன. அதுபோலவே, சந்நியாசி தனது மறைஞான யாகத்தில் கோபத்தையும் மற்ற ஆசைகளையும் அழிக்க வேண்டும். புனிதப்படுத்தப்பட்ட நெருப்பு இல்லாமல் எந்த யாகமும் சாத்தியமில்லை. சந்நியாசிக்கு, அந்த நெருப்பு என்பது புலனடக்கம் மற்றும் அமைதி வடிவிலான தவமாகும். தர்மம் என்ற சொல்லோ அல்லது தம என்ற சொல்லோ இங்கு பலியிடுபவரைக் குறிக்கிறது. தட்சிணை என்ற சொல்லுக்கு முன்பாக தானம் என்ற சொல் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. சந்நியாசியைப் பொறுத்தவரை, ஞானத்தை வழங்குவது அல்லது தனது நிலைக்குரிய கடமைகளைச் செய்வது தட்சிணையாகும். ஒரு யாகம் நடைபெறும்போது அதில் பலர் பங்கேற்பார்கள்.  அவை க்ரயபதி:, பிரஹ்மா, பத்னி, உத்காதா, பிரஸ்தோதா, பிரதிஹர்தா, உபகாதா, சத்ய, மைத்ராவருண:, பிராமணச்சன்சி, நெஷ்ட, போத, அச்சவாக்:, அக்னித், சத்வ, சுப்ரமணிய:, அத்வர்யு:, பிரதிபிரஸ்தாதா, விஷாஸ்தா, த்ருவகோப்:, ஹவிஷ்யேஷி மற்றும்: ஷமிதா. இவற்றில், சன்னியாசியின் சுயம், நம்பிக்கை, புலன் கட்டுப்பாடு, பேச்சு, உயிர் மூச்சு, பார்வை, மனம், செவிப்புலன் என எட்டு இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. திக்சா என்பது யஜமானின் சபதத்தின் காலம். சந்நியாசியின் விஷயத்தில் அதுவே அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் அல்லது விரத காலம். பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட அக்கினிக்கு அர்த்விக் பிரசாதம் கொடுப்பது போல் அல்லது சோம ரசத்தை சம்பிரதாயமாக அருந்துவது போல் அவர் சாப்பிடுகிறார், குடிக்கிறார். சன்னியாசி தனக்குள் இருக்கும் பரமாத்மாவை தியானிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறான். அது உபாசத் யாகத்தின் இடத்தைப் பிடிக்கிறது. உபாசத் என்பது ஒரு இஸ்தியின் பெயர், மூன்று நாட்கள் ஜோதிஸ்டோமா மற்றும் பிற யாகங்களை திட்சத்திற்குப் பிறகு மற்றும் சோம நாளுக்கு முன் செய்ய வேண்டும். இதேபோன்று, 'ப்ரவர்க்ய', 'தர்ஷபூர்ணமாஸ', 'சாதுர்மாஸ்ய', 'பஷுபந்த' மற்றும் 'அஹர்கண' ஆகியவையும் வெளிப்புறத்தில் சடங்கு ரீதியாகச் செய்யப்படும் முக்கியமான யாகங்களின் பெயர்களாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். இங்கு அவற்றுக்கும் ஒரு சந்நியாசியின் வாழ்க்கையின் சில அம்சங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. 'ஸவன' (savana) என்ற சொல், சோமயாகத்திற்காகக் காலை, மதியம் மற்றும் மாலை வேளைகளில் சோம ரசத்தைப் பிழிந்து எடுப்பதைக் குறிக்கிறது. சில சமயங்களில், சந்நியாசி இவ்விரு வேளைகளிலும் மேற்கொள்ளும் மூன்று விதமான நீராடல்களையும் இச்சொல் குறிப்பதுண்டு. அறுபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட சுழற்சியானது தலா ஐந்து ஆண்டுகள் கொண்ட பன்னிரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது; இப்பிரிவு ஒவ்வொன்றும் 'யுகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. 'தைத்திரீய ப்ராஹ்மணம்' (III.10.2)-இல், ஒரு யுகத்தை உருவாக்கும் அந்த ஐந்து ஆண்டுத் தொகுதிகள் முறையே 'ஸம்வத்ஸர', 'பரிவத்ஸர', 'இதாவத்ஸர', 'இதுவத்ஸர' மற்றும் 'இதூத்ஸர' என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவற்றில் இரண்டு பெயர்கள் மட்டுமே இங்கு குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், அவை மற்றவற்றையும் உள்ளடக்கியதாகவே கொள்ளப்படுகின்றன. 'ஸர்வவேதஸ' (sarvavedasa) என்ற சொல், யாகத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்ட அனைத்து உடைமைகளும் எஞ்சியிராதவாறு 'தக்ஷிணை'யாக (தானமாக) வழங்கப்படக்கூடிய ஒரு யாகத்தைக் குறிக்கிறது. இங்கு, சந்நியாசியின் உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியும் 'தபஸ்' (கடுமையான தவ) என்னும் நெருப்பில் அர்ப்பணிக்கப்படுவதால், அவரது முழு வாழ்நாளும் 'ஸத்ர' அல்லது 'யாகக் காலம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. பட்டபாஸ்கரரின் கூற்றுப்படி, 'ஸமாயிதா' (Samayita) என்பவர் யாகத்திற்காக உணவைச் சமைப்பவரைக் குறிக்கிறார்; மேலும், அப்பகுதியின் இறுதியில் வரும் 'ப்ராஹ்மணர்' (Brahmana) என்ற சொல் அனைத்து மனிதர்களையும் குறிப்பதாக அமைகிறது. அடுத்து, பிரம்மலோகம் வழியாக நிகழும் 'கிரமமுக்தி' (படிப்படியான முக்தி) பற்றிய விளக்கம் வருகிறது. தட்சிணாயன காலத்தில் (சூரியன் வடதிசைத் திருப்பத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் காலம்) நிகழும் மரணத்தை விட, உத்தராயண காலத்தில் (சூரியன் தென்திசைத் திருப்பத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் காலம்) நிகழும் மரணம் மேலானதாகப் போற்றப்படுகிறது. நூலில் உள்ள 'ஜராமர்யம்' (jaramaryam) என்ற சொல், 'ஜரயா வயோஹான்யா ம்ரியதே' (முதுமை அல்லது வயது முதிர்வால் மரணமடைதல்) என்று விளக்கப்படுகிறது. இதிலிருந்து, ஒரு மனிதன் தற்கொலை செய்துகொள்வதற்கு மதரீதியான அனுமதி இல்லை என்பது பெறப்படுகிறது. இறுதிவரை தமக்குரிய வாழ்க்கை முறையைக் கடைப்பிடித்து வாழும் சந்நியாசி, தனக்குள் இடைவிடாத 'அக்னிஹோத்ர' வேள்வியை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறார். இத்தகைய சந்நியாசி, பூவுலக வாழ்க்கையில் 'பிரம்மபாவம்' மற்றும் 'சத்யோமுக்தி' (உடனடி முக்தி) ஆகியவற்றை அடையாதிருந்தாலும் கூட, 'ஹிரண்யகர்ப்பலோகம்' வழியாக முக்தியை அடைகிறார்.  இவ்வாறு, அனைத்து யாகங்களிலும் மிகச் சிறந்ததான 'ஆத்மயக்ஞத்தை' இப்பகுதி முழுமையாக விவரிக்கிறது. 'பிரஜாபதி'யாக விளங்கும் பரம்பொருளின் விளக்கத்துடன் தொடங்கிய இந்த உபநிடதம், 'சந்நியாசம்' உன்னதமான நிலையாகப் போற்றப்படுவதை விவரிப்பதன் மூலம் நிறைவடைகிறது. இந்தச் சிறந்த நூலில் ஒரு முழுமையான சுழற்சி சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது: பிரஜாபதி 'ஜீவ'னாகக் கருப்பையில் நுழைவது; கர்மம், உபாசனை மற்றும் பிற சமயக் கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம் அந்த ஜீவன் ஆன்மீக ரீதியாக வளர்ச்சியடைவது; இறுதியாக, சந்நியாசத்தின் மூலம் அந்த ஜீவன் பேரின்பத்தை அடைவது அல்லது ஆத்ம ஞானத்தைப் பெறுவது ஆகியவையே அவை.

ॐ शं नो मित्र: शं वरुण: ।  शं नो भवत्वर्यमा । शं न इन्द्रो बृहस्पति: । शं नो विष्णुरुरुक्रम: । नमो ब्रह्मणे । नमस्ते वायो । त्वमेव प्रत्यक्षं ब्रह्मासि । त्वामेव प्रत्यक्षं ब्रह्मावादिषम् । ऋतमवादिषम् । सत्यमवादिषम् । तन्मामावीत् ।  तद्वक्तारमावीत् ।  आवीन्माम् । आवीद्वक्तारम् ॥

ஓம்! மித்ரன் நமக்கு மங்களம் அளிக்கட்டும். வருணன் நமக்கு மங்களம் அளிக்கட்டும். அர்யமன் நமக்கு நலம் சேர்க்கட்டும். இந்திரனும் பிரஹஸ்பதியும் நமக்கு நலம் சேர்க்கட்டும். பரந்த அடிகளைக் கொண்ட விஷ்ணு நமக்கு நலம் சேர்க்கட்டும்.
பிரம்மனுக்கு நமஸ்காரம்.
வாயுவே, உனக்கு நமஸ்காரம்!
நீயே நேரில் உணரக்கூடிய பிரம்மம்.
நீயே நேரில் உணரக்கூடிய பிரம்மம் என்று நான் உன்னைக் குறிப்பிட்டேன்.
நான் 'ருதத்தை' (அண்ட ஒழுங்கு மற்றும் அறநெறி) எடுத்துரைத்தேன். நான் 'சத்தியத்தை' (உண்மை) எடுத்துரைத்தேன்.
அந்தப் பரம்பொருள் என்னைக் காக்கட்டும். இந்த அறிவைப் போதிக்கும் ஆசிரியரைக் காக்கட்டும்.
அது என்னைக் காக்கட்டும். அது ஆசிரியரைக் காக்கட்டும்.
ஓம் சாந்திஃ சாந்திஃ சாந்திஃ
 
அத்வைத வேதாந்தக் கண்ணோட்டம்
இந்த மந்திரத்தை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய மூன்று நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்.
அ. பிரபஞ்ச நிலை: பிரபஞ்சத்துடனான இணக்கம்

தொடக்கத்தில் இடம்பெறும் வேண்டுதல், மித்ரன், வருணன், அர்யமன், இந்திரன், பிரஹஸ்பதி   மற்றும் விஷ்ணு ஆகியோரின் ஆசிகளை வேண்டுகிறது.  இத்தெய்வங்கள் பிரபஞ்ச மற்றும் அறநெறி ஒழுங்கின் பல்வேறு அம்சங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஆன்மீக வாழ்க்கை என்பது சுயநல விருப்பங்களிலிருந்து தொடங்குவதல்ல; மாறாக, அது இணக்கம், பணிவு மற்றும் மனித வாழ்க்கை அடங்கியுள்ள அந்தப் பரந்த ஒழுங்கமைப்பை உணர்ந்துகொள்வதில் தொடங்குகிறது என்பதை இந்த வேண்டுதல் நினைவூட்டுகிறது.

அனுபவ நிலை: நேரடியாகப் புலப்படும் பிரம்மம்
'த்வம் ஏவ ப்ரத்யக்ஷம் ப்ரஹ்மாஸி' என்ற கூற்று, தேடுபவரை அருவமான ஊகங்களிலிருந்து உடனடி தியானத்தை நோக்கி நகர அழைக்கிறது.

சுவாசம் ஒரு எளிய உதாரணம். நாம் அதை சாதாரணமாகக் கவனிக்காமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் வாழ்க்கை அதைச் சார்ந்துள்ளது. பிராணனை, அதாவது உயிர் சக்தியைத் தியானிப்பதன் மூலம், தனிப்பட்ட இருப்பு என்பது தனித்த அகங்காரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட நிலைமைகளையும் சக்திகளையும் சார்ந்துள்ளது என்பதை ஒருவர் உணரத் தொடங்குகிறார்.

இருப்பினும், அத்வைத வேதாந்தத்தின் பார்வையில், பிரம்மம் என்பது காற்று, சுவாசம் அல்லது புலப்படும் ஏதேனும் ஒரு பொருளுக்குள் அடங்கிவிடாது. வாயு என்பது தியானத்திற்கான ஒரு புனிதமான மற்றும் உடனடியான வழியாகச் செயல்படுகிறது; இறுதி மெய்ப்பொருள் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட வெளிப்பாட்டையும் கடந்தது.

அறவியல் நிலை: ருதம் (Ṛta) மற்றும் சத்தியம் (Satya)
'ருதம்' மற்றும் 'சத்தியம்' குறித்த இந்த அறிவிப்பு, ஆன்மீக உணர்தலை நேர்மையுடனும் ஒழுக்கத்துடனும் இணைக்கிறது.

ஒருவர் அன்றாட வாழ்வில் உண்மையை வேண்டுமென்றே புறக்கணித்துவிட்டு, அதே வேளையில் இறுதி உண்மையை நாடுவதாகக் கூறுவது அர்த்தமற்றதாகும். உண்மையான பேச்சு, ஒழுக்கமான நடத்தை, ஆசிரியருக்கு அளிக்கும் மரியாதை மற்றும் கற்கும் ஆர்வம் ஆகியவை, ஆழ்ந்த புரிதலுக்கு மனதைத் தயார்படுத்த உதவுகின்றன.

எனவே, இந்த மந்திரம் சிந்தனையையும் நடத்தையையும் ஒன்றிணைக்கிறது: இறைத்தன்மைக்கு மரியாதை, பிரபஞ்ச ஒழுங்கினை உணர்தல் மற்றும் சத்தியத்தின் மீது கொண்ட உறுதிப்பாடு ஆகியவற்றை இது வலியுறுத்துகிறது.

இந்த மந்திரம் ஒரு எளிய தினசரி ஒழுக்கத்தை வழங்குகிறது.

1.    நன்றியுணர்வுடன் தொடங்குங்கள். உங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்கி நிற்கும் இயற்கை, சமூகம் மற்றும் ஆன்மீகம் ஆகிய பல சக்திகளை அங்கீகரியுங்கள்.
2.    சுவாசத்தை உணருங்கள். அமைதியாக அமர்ந்து, சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்காமல் அதைக் கவனியுங்கள். இந்த விழிப்புணர்வு, உங்களைத் தாங்கி நிற்கும் வாழ்வின் நினைவூட்டலாக அமையட்டும்.
3.    உண்மைக்கு உங்களை அர்ப்பணியுங்கள். பேசுவதற்கு அல்லது செயல்படுவதற்கு முன், உங்கள் வார்த்தைகள் உண்மையுள்ளவையா என்றும் உங்கள் நோக்கங்கள் நேர்மையானவையா என்றும் கேளுங்கள்.
4.    கற்றல் செயல்முறையை மதியுங்கள். பணிவு மற்றும் பொறுப்பான பரிமாற்றத்தின் மூலம் ஞானம் வளர்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, இந்த பிரார்த்தனை மாணவர் மற்றும் ஆசிரியர் இருவருக்கும் பாதுகாப்பை நாடுகிறது.
5.    உள் அமைதியை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த அழைப்பு, வெளிப்புற நல்லிணக்கத்திலிருந்து உள் தெளிவை நோக்கிய ஒரு இயக்கமாக அமையட்டும்.

இந்த மந்திரம் வெறும் பொருள்சார் வெற்றியை மட்டும் கோரவில்லை. மனம் அமைதியாகவும், ஏற்புத்தன்மையுடனும், உண்மையுடனும், ஆன்மீகப் புரிதலுக்குத் திறனுடனும் இருக்கக்கூடிய சூழல்களை இது நாடுகிறது.

மையச் செய்தி
இந்த சாந்தி மந்திரத்தின் சாராம்சம் என்னவென்றால், தெய்வீக உண்மையை (பரம்பொருளை) போற்றி, அதன் மீது தியானம் செய்து, நேரடி அனுபவம் மற்றும் உண்மை வாழ்வின் மூலம் அதை அணுக வேண்டும் என்பதாகும்.

இது பிரபஞ்சம் முழுமைக்கும் நல்லிணக்கம் வேண்டி பிரார்த்தனையுடன் தொடங்குகிறது; பிரம்மத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாகக் கருதப்படும் 'வாயு'வை நோக்கித் திரும்புகிறது; 'ருதம்' (அறநெறி/இயற்கை ஒழுங்கு) மற்றும் 'சத்யம்' (உண்மை) ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்துகிறது; இறுதியாக, குருவும் சீடரும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று வேண்டுகிறது.

அத்வைதக் கண்ணோட்டத்தில், இது தேடுபவரை பிரம்மத்தைப் பற்றிய ஆழமான விசாரணைக்குத் தயார்படுத்துகிறது. பிரம்மம் என்பது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வம், தனிமம் அல்லது வடிவத்திற்குள் அடங்கியதல்ல; அதுவே அனைத்து இருப்பிற்கும் அடிப்படையான பரம்பொருள் ஆகும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்: பிரபஞ்சம் நல்லிணக்கத்துடன் திகழட்டும்; நம் அனுபவத்தில் வெளிப்படும் அந்தப் புனிதமான உண்மையை நாம் உணரட்டும்; நாம் உண்மையைப் பேசி, உண்மைக்கேற்ப வாழட்டும்; அறிவுத் தேடலில் ஈடுபட்டுள்ள குருவும் சீடரும் பாதுகாக்கப்படட்டும்.

ॐ सह नाववतु । सह नौ भुनक्तु । सह वीर्यैं करवावहै । तेजस्वि नावधातमस्तु । मा विद्विषावयै ॥

ஓம், அவர் நம் இருவரையும் காப்பாராக. அவர் நம் இருவரையும் பேணி வளர்ப்பாராக. நாம் இருவரும் இணைந்து ஆற்றலுடன் செயல்படுவோமாக. நம் கல்வி சிறப்பானதாக அமையட்டும். நாம் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்காதிருப்போம்.

----oooo000oooo------