MahaNarayana-Upanisad-Part4

மஹாநாராயணோபநிஷத்-பகுதி-4

Section 23– त्रयॊविंशोऽनुवक:

ऋतँ सत्यं परं ब्रह्म पुरुषं कॄष्णपिङ्गलम् ।
ऊर्ध्वरेतं विरूपाक्षं वि्श्वरूपाय वै नमो नम: ॥१॥

परम् ब्रह्म- பரம்பொருளான,  ऋतं सत्यम्- அந்தப் பிரம்மம்,  कृष्णपिङ्गलम्- அடர் நீலமும் செம்பழுப்பும் கலந்த நிறம்,  ऊर्ध्वरेतम्- முற்றிலும் கற்பு,  विरूपाक्षम्- அசாதாரண கண்களைக் கொண்டவை (எண்ணில் மூன்று),  पुरुषम्-புருஷன்.  विश्वरूपाय- பிரபஞ்ச வடிவத்தின் (तस्मै அவருக்கு), वै- தனியாக, नमः नमः- பல வணக்கங்கள். 

1.பரம்பொருளான அந்தப் பிரம்மம், உமாமகேஸ்வரர் வடிவில் ஆண்-பெண் இரு தன்மைகளையும் கொண்ட ஒரு திருவுருவாகத் திகழ்கிறது; அடர் நீலமும் செம்பழுப்பும் கலந்த நிறம், தூய தன்மை மற்றும் தனித்துவமான கண்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட அந்த இறைவனுக்கு வணக்கம். பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவாகவும், பிரபஞ்சமே தன் வடிவமாகவும் கொண்ட அந்த இறைவனுக்கே என் வணக்கங்கள்.

இந்த மந்திரம் 'நாராயணனுவாகம்' (பக்கங்கள் 175-191) பகுதிக்கு அடுத்ததாக, அதன் சுருக்கமான வடிவத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. வழிபடும் தெய்வத்தின் முன் பக்தியுடன் சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்யும்போது இந்த மந்திரம் ஜபிக்கப்படுகிறது. மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ள மொழிபெயர்ப்பு சாயனரின் விளக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அவர் 'ருதம்' (rtam) என்பதை அடைமொழியாகவும், 'சத்யம்' (satyam) என்பதை பெயர்ச்சொல்லாகவும் கருதுகிறார். 'சத்யம்' என்ற சொல் நடைமுறை உண்மையை மட்டுமே குறிப்பதாக இருந்தாலும், 'ருதம்' என்ற சொல்லுடன் இணையும்போது அது பரப்பிரம்மமான 'முழுமையான உண்மையை' (Absolute Truth) உணர்த்துகிறது என்று அவர் விளக்குகிறார். இங்கு 'பிரம்மன்' என்ற சொல் (அலிங்க வடிவில்) முழுமையான மெய்ப்பொருளைக் குறிக்கிறது.  இங்கு 'புருஷன்' (Purusa) என்ற சொல்லும் அதன் அடைமொழிகளும் வழக்கத்திற்கு மாறாக அலிப்பாலில் (neuter form) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இம்முறை, இறைத்தன்மையின் ஆளுமைத்தன்மை கொண்ட மற்றும் ஆளுமையற்ற, கட்டுண்ட மற்றும் கட்டுறாத ஆகிய இரு பரிமாணங்களின் ஒன்றிணைந்த தன்மையை வலியுறுத்துகிறது. பா₃ட்டபாஸ்கரர்  இச்செய்யுளைச் சற்று மாறுபட்ட கோணத்தில் விளக்குகிறார்: இவ்வுலக நலனையோ அல்லது முக்தி இன்பத்தையோ விரும்புவோர் ஹோமம் செய்யும்போது, ஜபம், தியானம் மற்றும் மந்திரத்தை திரும்ப திரும்ப உச்சரிக்கும்போது (repetition) ஆகியவற்றிற்காக இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. மேலும், இது ஆன்மீகத் தேடலின் இலக்காக விளங்கும் இறைத்தன்மையுள்ள புருஷனை விவரிக்கிறது. 

'ருதம்' (Rtam) என்ற சொல் பின்வருமாறும் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது: “அவர் பிரபஞ்சத்தின் மீது கருணை கொண்டவர் என்பது உண்மைதான்” - அதாவது, பேரானந்தமான நன்மையை விளைவிப்பதால் 'சத்தியம்' (Satyam) என்றும், அதே சமயம் கருணைமிக்க வடிவமாக இருப்பதால் 'ருதம்' என்றும் போற்றப்படும் இறைத்தன்மையே இதுவாகும். பரப்பிரம்மம் அனைத்தையும் நிறைத்து, பாதுகாப்பதால் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவர் ஒரு உடலை ஏற்கும் போது, அவ்வடிவம் தந்தை மற்றும் தாயின் வித்துக்களால் (முறையே 'கிருஷ்ண' மற்றும் 'பிங்கள' எனக் குறிப்பிடப்படுபவை) உருவாக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படுகிறது; இக்கலவையானது பரசிவன் மற்றும் பரசக்தியின் இணைவையும் குறிக்கிறது. வழக்கமான மொழியில் 'ஊர்த்வரேதசம்' (urdhvaretasam) என்று இருக்க வேண்டிய 'ஊர்த்வரேதம்' (urdhvaretam) என்ற சொல், இறைவனின் அதீத அல்லது மேலான வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. 'ரேதஸ்' (retas) என்ற சொல் ஒரு விதைக்கு ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் வளர்ச்சியைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளப்பட்டு, பரிணாம வளர்ச்சி பெறும் பிரபஞ்சத்திற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எனவே, 'ஊர்த்வரேதாஸ்' (Urdhvaretas) என்பது படைப்பின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்ட தெய்வீகத் தத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. யோகீஸ்வரரான சிவன் யோக சக்தியால் தனது 'ரேதஸை' (வித்தை) பிரம்மரந்திரத்தில் நிலைநிறுத்துகிறார் என்றும், அதனால் 'ஊர்த்வரேதாஸ்' என்பது சிவபெருமானின் ஒரு சிறப்புப் பெயராக (அடைமொழியாக) அமைகிறது என்றும் சாயனர் விளக்குகிறார்.

Section 24– चतुर्विशोऽनुवक:

सर्वो वै रुद्रस्तस्मै रुद्राय नमो अस्तु । पुरुषॊ वै रुद्र: सन्महो नमो नम: ।
विश्वं भूतं भुवनं चित्रं बहुधा जातं जायमानं च यत् ।
सर्वो ह्येष रुद्रस्तस्मै रुद्राय नमो अस्तु ॥१॥

रुद्रः- ருத்ரனே,  वै- மெய்யாகவே,  सर्वः- அனைத்தும்,  तस्मै- அத்தகையவரான,  रुद्राय- ருத்ரனுக்கு,  नमः- வணக்கங்கள்,  अस्तु-இருக்கட்டும்.  पुरुषः- ஆத்மாவாகவும் ,  वै-verily,  रुद्रः- ருத்ரனை,  सत्-இருக்கின்ற,  महः- ஒளியாகவும்.  (तस्मै-அவருக்கு ), नमः नमः- மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம்.  विश्वम्- பௌதிக பிரபஞ்சம், भूतम्- படைக்கப்பட்ட உயிர்கள்,  बहुधा- ஏராளமாகவும்,  जातम्- படைக்கப்பட்டது, जायमानम्- படைக்கப்பட்ட அனைத்தும்,  च-மற்றும்,  यत्- எதுவாக இருந்தாலும்,,  चित्रम्- பன்மடங்காகவும்,  भुवनम्- உலக வடிவில்,  सर्वः- அனைத்தும்,  एषः- இந்த,  रुद्रः- ருத்ரனே,  हि- மெய்யாகவே.  तस्मै அத்தகையவரான,  रुद्राय- ருத்ரனுக்கு,  नमः- வணக்கங்கள்,  अस्तु-இருக்கட்டும்.

1 இவை அனைத்தும் மெய்யாகவே ருத்ரனே. அத்தகையவரான ருத்ரனுக்கு நாங்கள் எங்கள் வணக்கங்களைச் செலுத்துகிறோம். ஒளியாகவும், படைப்புகளின் ஆத்மாவாகவும் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருளான ருத்ரனை நாங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம். பௌதிக பிரபஞ்சம், படைக்கப்பட்ட உயிர்கள் மற்றும் கடந்த காலத்திலும் நிகழ்காலத்திலும் உலக வடிவில் பன்மடங்காகவும் ஏராளமாகவும் படைக்கப்பட்ட அனைத்தும், இவை அனைத்தும் மெய்யாகவே இந்த ருத்ரனே. அத்தகையவரான ருத்ரனுக்கு வணக்கங்கள்.

பிற்கால சாஸ்திரங்களில் ருத்ரன், பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும் அஷ்டமூர்த்தியாக வர்ணிக்கப்படுகிறார். இந்த பிரபஞ்ச அம்சத்தில் அவரை வணங்கும் மந்திரம் இது. இந்த மந்திரம் பயன்படுத்தப்படும் நோக்கம், இதற்கு முந்தைய மந்திரங்களின் நோக்கத்தைப் போன்றதே ஆகும்.

Section 25-  पञ्चविंशोऽनुवक:

कद्रुद्राय प्रचेतसे मीदुष्टमाय तव्यसे । वोचेम शंतमँ हृदे ।
सर्वोह्येष रुद्रस्तस्मै रुद्राय नमो अस्तु ॥१॥

प्रचेतसे- உயர்ந்த ஞானம் பெற்றவரும்,  मीदुष्टमाय- வழிபடுபவர்களுக்கு மிகச் சிறப்பாகப் பொருட்களைப் பொழிபவரும்,  तव्यसे- மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவரும்,  हृदे- இதயத்தில் வசிப்பவருமான,  कद्रुद्राय- புகழுக்குரியவரும்,  शन्तमम्- நமக்கு மிக உயர்ந்த அளவில் ஆனந்தத்தை வழங்கும்,  वोचेम- நாம் பாடுகிறோம்.  सर्वः-all,  हि- உண்மையில்,  एषः- இவை,  रुद्रः- ருத்ரனே,  तस्मै- அத்தகையவரான ருத்ரனுக்கு,  नमः- நமஸ்காரங்கள்,  अस्तु-இருக்கட்டும்.

1. புகழுக்குரியவரும், உயர்ந்த ஞானம் பெற்றவரும், வழிபடுபவர்களுக்கு மிகச் சிறப்பாகப் பொருட்களைப் பொழிபவரும், மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவரும், இதயத்தில் வசிப்பவருமான ருத்ரனுக்கு, நமக்கு மிக உயர்ந்த அளவில் ஆனந்தத்தை வழங்கும் ஒரு துதியை நாம் பாடுகிறோம். உண்மையில், இவை அனைத்தும் ருத்ரனே. அத்தகையவரான ருத்ரனுக்கு நமஸ்காரங்கள்.

மிக உயர்ந்த ஆனந்தத்தை வழங்குபவரும், மிகவும் ஞானமுள்ளவரும், மிக உயர்ந்தவரும், எல்லா ஆசைகளையும் அளிப்பவரும், நம் இதயத்தில் வசிப்பவருமான ருத்ரனுக்கு இந்தத் துதியை நான் எப்போது ஓதுவேன்!. இந்த மந்திரம் முந்தைய மந்திரத்தின் அதே நோக்கத்தையே நிறைவேற்றுகிறது.

Section 26-षड्विंशोऽनुवाक:

यस्य वैकङ्कत्यग्निहोत्रहवणी भवति [प्रतिष्टिता:] 
प्रत्येवास्यहुतयस्तिष्टन्त्यथो प्रतिष्टित्यै ॥१॥

यस्य- தனது, वैकङ्कती- விகங்கத (ஃபிளாகோர்டியா ஸ்பைடா) மரத்தினால் செய்யப்பட்ட, अग्निहोत्रहवणी- அக்னிஹோத்திரத்திற்குரிய யாகக் கரண்டியின், भवति- இருக்கிறது,  अस्य- அவனது,  आहुतय: அபிஷேகங்களைச், [प्रतिष्टिता:- சமர்ப்பிக்கிறான்] , प्रतितिष्टन्ति- நிலைநாட்ட,  एव- நிச்சயமாக,  अथो- மேலும்,  प्रतिष्टित्यै- நிலைநாட்ட 

1. தனது அக்னிஹோத்திர சடங்கிற்காக விகங்கத (ஃபிளாகோர்டியா ஸ்பைடா) மரத்தினால் செய்யப்பட்ட யாகக் கரண்டியை உடையவன், விரும்பிய பலனைத் தருவதில் பயனுள்ள அபிஷேகங்களைச் சமர்ப்பிக்கிறான். மேலும், இந்த அபிஷேகங்கள் (மனத் தூய்மையை உருவாக்குவதன் மூலம் அவனது ஆன்மீக அறிவை) நிலைநாட்ட உதவுகின்றன.

இந்தப் பகுதி, அக்னிஹோத்திரத்திற்குரிய யாகக் கரண்டியின் சாராம்சத்தை விவரிக்கிறது. வேதத்தின் வேறு சில சடங்குப் பகுதிகளிலிருந்து இந்த வாக்கியம் ஒரு மாதிரியாக இங்கு எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம், அக்னிஹோத்திரம் முதல் சத்ரயாகம் வரையிலான சாஸ்திரங்களால் விதிக்கப்பட்ட கடமைகளின் முழு வீச்சும், முக்தியை நாடும் ஒருவனுக்கு அவனது இலக்கை அடைவதற்கு அவசியமான மனத் தூய்மையைக் கொண்டுவர உதவுகிறது என்பதைக் குறிப்பிடலாம்.  



Section 27– सप्तविंशोऽनुवाक:

कृणुष्व पाज इति पञ्च ॥१॥
'க்ருணஸ்வ பஜம்' என்ற மூலச்சொல்லில் தொடங்கும் ஐந்து மந்திரங்களும், நூல்களில் சுட்டுச்சொற்களைக் கொண்டு மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அவை பகை சக்திகளை அழிப்பதற்காக ஓதப்படுகின்றன. அவை தைத்திரியசம்ஹிதை I.2.14-இல் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை. உண்மையில் அவை ரிக்வேதம் IV.4.1-5-இல் இருந்து வந்தவை. இந்த மந்திரக் குழுவில் வாமதேவன் ரிஷியாகவும், அக்னி தெய்வமாகவும், பூரிக் பங்க்தி சந்தமாகவும் உள்ளனர். முழுமையான பகுதி பின்வருமாறு:

कृणुष्व पाज: प्रसिति न पृथ्वीं याहि रजेवमवाँ इभेन ।
तृष्वीमनु प्रसितिं द्रूणानोऽस्तासि विध्य रक्षसस्तपिष्टै ॥१॥
तव भ्रमास् आशुया पतज्त्यनु स्पृश घृषता शोशुचान: ।
तपूंष्यग्ने जुह्वा पतङ्गानसन्दितो वि सृज विष्वगुल्का: ॥२॥
प्रति स्पशो विसृज तूर्णितमो भवा पायुर्विशो अस्या अदब्ध:।
यो नो दूरे अघशं सो यो अन्त्यग्ने माकिष्टे व्यथिरादधर्षीत् ॥३॥
उदग्ने तिष्ट प्रत्या तनुष्व न्यमित्राँ ऒषतात्तिग्महेते ।
यो नो अरातिं समिधान चेके नीचातं धक्ष्यतसं न शुष्कम् ॥४॥
ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्यस्मदाविष्कृणुष्वदैव्यान्यग्ने ।
अवस्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिमजामिं प्रमृणीहि शत्रून् ॥५॥

இந்த ஐந்து சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்களும், புனிதமான நெருப்பான அக்னியை நோக்கிப் பாடப்படும் சக்திவாய்ந்த வேதகாலப் பிரார்த்தனைகளாகும். அவை, பகை சக்திகளை அழிக்கவும், வழிபடுபவர்களைப் பாதுகாக்கவும், அருகிலும் தொலைவிலும் உள்ள எதிரிகளிடமிருந்து வரும் தீங்கிலிருந்து அவர்களைக் காக்கவும் அவரிடம் வேண்டுகின்றன.

இந்த ஸ்லோகங்கள் தெளிவான உருவக நயமிக்க கருத்தை பயன்படுத்தியிருக்கின்றன: அக்னியின் சுடர்விடும் சுவாலைகள் ஆயுதங்களாகவும், அவரது தீப்பொறிகள் எரியும் எறிகணைகளாகவும், அவரது தெய்வீக சக்தி வழிபடுபவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு சக்தியாகவும் மாறுகின்றன. இந்த மொழி பழமையானதும் கவித்துவமானதும் ஆகும், தருகிறேன்.

कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीं याहि रजेवमवाँ इभेन । 
तृष्वीमनु प्रसितिं द्रूणानोऽस्तासि विध्य रक्षसस्तपिष्टै ॥१॥

“ஓ அக்னி தேவனே, உனது அனல்மிகு ஆற்றலை வெளிப்படுத்துவாயாக; பூமி முழுவதும் பரவிச் செல்வது போல, பகை சக்திகளுக்கு எதிராகப் பரவிச் செல்வாயாக. நிலப்பரப்பில் கம்பீரமாக முன்னேறும் வலிமைமிக்க யானையைப் போல, உனது வல்லமையுடன் இப்பெருவெளியில் முன்னேறிச் செல்வாயாக. தடைகளைத் தகர்த்துப் பாதையில் முன்னேறு; உனது மிகக் கொடிய, சுட்டெரிக்கும் ஆயுதங்களால் இருள் சக்திகளை வீழ்த்தி அழிப்பாயாக.”
விளக்கம்
இப்பாடலின் தொடக்கம் அக்னியைத் தனது வலிமையை வெளிப்படுத்துமாறு அழைப்பதாக அமைந்துள்ளது. இதில் நெருப்பு என்பது செயலற்ற சுடராக அல்லாமல், தீவிரமான மற்றும் தடுக்க முடியாத ஒரு ஆற்றலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
•    पाजः என்பது வலிமை, வேகம் அல்லது அனல்மிகு ஆற்றலைக் குறிக்கிறது.
•    पृथ्वीम्  என்பது பூமியையோ அல்லது பரந்த வெளியையோ குறிக்கிறது.
•    इभेन என்பது "யானையுடன்" அல்லது "யானையைப் போல" என்று பொருள்பட்டு, அளப்பரிய வலிமையையும் தடைகளைத் தகர்க்கும் திறனையும் உணர்த்துகிறது.
•    रक्षसः என்பது பகை அல்லது தீமை விளைவிக்கும் உயிரினங்களைக் குறிக்கிறது; வேதச் சடங்குகளின் சூழலில் இவை பெரும்பாலும் அரக்கர்களாகவோ அல்லது இடையூறு விளைவிக்கும் சக்திகளாகவோ கருதப்படுகின்றன.
•    तपिष्टैः என்பது மிக அதிக வெப்பம் கொண்ட அல்லது சுட்டெரிக்கும் தாக்குதல் முறையைக் குறிக்கிறது.

யானையுடனான ஒப்பீடு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது: ஒரு யானை எவ்வாறு பெரும் வலிமையுடன் முன்னேறிச் செல்கிறதோ, அதேபோல புனிதமான ஒழுங்குமுறைக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் எதையும் முறியடிக்க அக்னி அழைக்கப்படுகிறார்.  "பகை சக்திகள்" என்பதை வேதச் சடங்கு உலகின் அடிப்படையில் நேரடிப் பொருளில் புரிந்துகொள்ளலாம்; அல்லது வாழ்க்கை, ஒழுங்குமுறை மற்றும் ஆன்மீக நலனுக்கு அச்சுறுத்தல் விளைவிக்கும் சக்திகள் என்ற பரந்த பொருளிலும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

तव भ्रमास् आशुया पतज्त्यनु स्पृश घृषता शोशुचान: । 
तपूंष्यग्ने जुह्वा पतङ्गानसन्दितो वि सृज विष्वगुल्का: ॥२॥

ஓ அக்னி தேவனே, சுழன்று செல்லும் உனது தீப்பிழம்புகள் மிக வேகமாகப் பாய்கின்றன. பேரொளியுடன் ஜொலித்து, துணிச்சலுடன் பாய்ந்து தாக்குவாயாக! உனது தீநாக்கினால் பகை சக்திகளை எரித்துச் சாம்பலாக்குவாயாக! சோர்வின்றி எல்லாத் திசைகளிலும் உனது கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீப்பொறிகளை வீசுவாயாக!”

விளக்கம்
இப்பாடல் அக்னியின் தீப்பிழம்புகளின் வேகத்தையும் தீவிரத்தையும் மிகத் தெளிவாக விவரிக்கிறது.
भ्रमासः  — சுழலும் அல்லது வட்டமிடும் தீப்பிழம்புகள்.
आशुया  — மிக வேகமாக, விரைவாக.
शोशुचानः — பேரொளியுடன் ஜொலிக்கும் அல்லது தீவிரமாக எரியும்.
जुह्वा  — நாக்கினால்; இங்கு கவித்துவமாகத் தீயின் நாக்கைக் குறிக்கிறது.
उल्काः — தீப்பொறிகள், எரியும் தீக்கங்குகள் அல்லது தீயினால் ஆன பாயும் பொருட்கள்.
विष्वक् — எல்லாத் திசைகளிலும்.
असन्दितः — கட்டுப்பாடு அல்லது தயக்கமின்றிச் செயல்படுதல் என்ற கருத்தை உணர்த்துகிறது.

பகை சக்திகள் தப்பிச் செல்ல எந்த வாய்ப்பும் இல்லாதவாறு, அக்னியின் தீப்பிழம்புகள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவுவதாகக் கற்பனை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.  
அக்னி தூய்மைப்படுத்துபவராகவும் அதே சமயம் பாதுகாப்பவராகவும் திகழ்கிறார். வேத சடங்குகளில், அக்னி தேவர்களுக்குப் படைக்கப்படும் காணிக்கைகளை எடுத்துச் செல்பவராக இருக்கிறார்; அதே வேளையில், அழிவை ஏற்படுத்தும் சக்திகளை விரட்டியடிக்கும் பாதுகாவலராகவும் அவர் போற்றப்படுகிறார். எல்லாத் திசைகளிலும் தீப்பொறிகள் பறக்கும் காட்சி, வேண்டப்படும் பாதுகாப்பின் முழுமையையும் உறுதித்தன்மையையும் வலியுறுத்துகிறது.

प्रति स्पशो विसृज तूर्णितमो भवा पायुर्विशो अस्या अदब्ध:। 
यो नो दूरे अघशं सो यो अन्त्यग्ने माकिष्टे व्यथिरादधर्षीत् ॥३॥

“ஓ அக்னி தேவனே, உனது ஒற்றர்களை எல்லா திசைகளிலும் அனுப்புவாயாக. இச்சமூகத்தின் மிக விரைவான மற்றும் வெல்ல முடியாத பாதுகாவலனாகத் திகழ்வாயாக. தொலைவிலோ அல்லது அருகிலோ எங்கிருந்தாலும், நமக்குத் தீங்கிழைக்க நினைப்பவர் எவரும் நம்மைத் துன்புறுத்தவோ காயப்படுத்தவோ முடியாதபடி செய்வாயாக!”

விளக்கம்
இந்த ஸ்லோகம், அக்னியை ஒரு தாக்குதல் நடத்தும் சக்தியாகக் காட்டும் நிலையிலிருந்து மாறி, விழிப்புடன் கூடிய ஒரு பாதுகாவலனாகச் சித்தரிக்கிறது.
स्पशः — கண்காணிப்பாளர்கள், ஒற்றர்கள் அல்லது காவல் காப்பவர்கள்.
तूर्णितमः  — மிக விரைவானவர்.
पायुः  — பாதுகாவலர் அல்லது காப்பவர்.
विशः  — மக்கள், சமூகம் அல்லது குலம்.
अदब्धः  — தீண்டப்படாதவர், வெல்லப்படாதவர் அல்லது அழிக்க முடியாதவர்.
दूरे  — தொலைவில்.
अन्ति  — அருகில்.
अघशंसः  — தீமையைச் சொல்பவர் அல்லது தீமையை எண்ணுபவர்; தீய எண்ணம் கொண்டவர்.

இதன் மையக் கருத்து தெளிவானது: ஆபத்து தொலைவிலோ அல்லது அருகிலோ இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்து பாதுகாப்பு அமையக்கூடாது.  எங்கிருந்து தீய எண்ணங்கள் தோன்றினாலும், அவற்றிலிருந்து சமூகத்தைக் காக்க அக்னி விழிப்புடனும், விரைவாகவும், வெல்ல முடியாத சக்தியாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று வழிபடுபவர் வேண்டுகிறார்.  “தொலைவிலோ அல்லது அருகிலோ” என்ற சொற்றொடர் மிகவும் முக்கியமானது. இது இக்கோரிக்கையை முழுமையானதாக்குகிறது: தெய்வீகப் பாதுகாப்பை நாடுபவர்களுக்கு, அது சென்றடைவதைத் தூரம் ஒருபோதும் தடுக்கக்கூடாது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

उदग्ने तिष्ट प्रत्या तनुष्व न्यमित्राँ ऒषतात्तिग्महेते । 
यो नो अरातिं समिधान चेके नीचातं धक्ष्यतसं न शुष्कम् ॥४॥
அக்னியே, எழுந்து நில்! உன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி, எங்களுக்கு எதிராக அல்லாமல், எங்கள் எதிரிகளுக்கு எதிராக அதைச் செலுத்து. கூர்மையான மற்றும் கொழுந்துவிட்டு எரியும் உன் ஆயுதங்களால் அவர்களை எரித்துவிடு! பிரகாசமாக எரியும் அக்னியே, யார் எங்களுக்கு எதிராகப் பகைமை பாராட்டுகிறார்களோ, அவர்களை—உலர்ந்த விறகைத் தீ எரித்து அழிப்பது போல—நீ எரித்துச் சாம்பலாக்குவாயாக.

விளக்கம்
இதன் முக்கியச் சொற்கள் பின்வருமாறு:
उद् तिष्ठ — எழுந்து நில்.
अमित्रान् — எதிரிகள் அல்லது பகைவர்கள்.
तिग्महेते — கூர்மையான மற்றும் உக்கிரமான ஆயுதங்களை உடையவன்.
समिधान — நன்கு மூட்டப்பட்ட, கொழுந்துவிட்டு எரியும் அல்லது பிரகாசமாக எரியச் செய்யப்பட்ட.
धक्ष्य — எரித்தல் அல்லது அழித்தல்.
शुष्कम् — உலர்ந்த; இங்கு, எளிதில் தீப்பற்றி எரியக்கூடிய உலர்ந்த விறகு என்ற பொருளில்.

உலர்ந்த விறகு குறித்த உருவகம் மிகவும் வலிமையானது. உலர்ந்த விறகு எளிதில் தீப்பற்றி விரைவாக எரிந்து சாம்பலாகிவிடும். அதே போன்ற உறுதியான மற்றும் விரைவான செயல்திறனுடன் பகைமையை முறியடிக்குமாறு கவிஞர் அக்னியை வேண்டுகிறார்.
இப்பாடல் தயார் நிலையையும் வலியுறுத்துகிறது. அக்னி எழுந்து, முழுமையாகத் தீப்பிடித்து, தாமதமின்றிச் செயல்படுமாறு வேண்டப்படுகிறார்.  அழிவை ஏற்படுத்தும் சக்திகள் கட்டுப்பாடின்றிப் பரவ அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றை எதிர்கொள்வதற்கான வலிமையைக் கோரும் ஒரு பிரார்த்தனையாகவும் இதைக் கொள்ளலாம்

ऊर्ध्वो भव प्रति विध्याध्यस्मदाविष्कृणुष्वदैव्यान्यग्ने । 
अवस्थिरा तनुहि यातुजूनां जामिमजामिं प्रमृणीहि शत्रून् ॥५॥

அக்னியே, மேல்நோக்கி எழுந்து, எங்களை அச்சுறுத்துபவர்களைத் தாக்கி முறியடிப்பாயாக. உனது தெய்வீக ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்துவாயாக! சூனியக்காரர்களின் நிலையற்ற சக்திகளை வீழ்த்தி, உறவினரோ அல்லது அந்நியரோ - யாராக இருந்தாலும் சரி, விரோத மனப்பான்மை கொண்ட எதிரிகளை அழித்தொழிப்பாயாக.

விளக்கம்
இறுதி மந்திரம் இந்த வேண்டுதலை அதன் உச்சக்கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. அக்னி முழுப் பொலிவுடன் எழுந்து, தனது தெய்வீக ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி, தீங்கிழைக்கும் சக்திகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்குமாறு இதில் வேண்டப்படுகிறார்.
ऊर्ध्वः भव — மேல்நோக்கி எழுதல்; நிமிர்ந்து நிற்றல் அல்லது மேலே ஏறுதல்.
प्रति विध्य — எதிர்த்துத் தாக்குதல், ஊடுருவுதல் அல்லது விரட்டியடித்தல்.
आविष्कृणुष्व — வெளிப்படுத்துதல் அல்லது வெளிக்கொணர்தல்.
दैव्यानि — தெய்வீக ஆற்றல்கள் அல்லது தெய்வீகக் கருவிகள்.
यातुजूनाम् — சூனியம் அல்லது விரோதமான அமானுஷ்யச் செயல்களுடன் தொடர்புடையது; இதன் துல்லியமான பொருள் சூழலைப் பொறுத்தது.
जामिम् अजामिम् — உறவினர் மற்றும் உறவினர் அல்லாதவர், அல்லது தொடர்புடைய மற்றும் தொடர்பற்ற தரப்பினர்.
प्रमृणीहि — நசுக்குதல், அழித்தல் அல்லது முழுமையாக அடக்குதல்.
शत्रून् — எதிரிகள்.

உறவினர் மற்றும் உறவினர் அல்லாதவர் என்ற சொற்றொடர் இந்த வேண்டுதலின் எல்லையை விரிவுபடுத்துகிறது. நன்கு அறிமுகமானவர்களிடமிருந்தோ அல்லது தொடர்பற்றவர்களிடமிருந்தோ வரும் விரோதத்திலிருந்தும் பாதுகாப்பு பெறவே பக்தர் விழைகிறார்.

ஆழமான ஆன்மீக விளக்கம்
இந்த ஸ்லோகங்கள் எதிரிகள், ஆயுதங்கள், தீப்பிழம்புகள் மற்றும் அழிவு ஆகியவற்றின் மொழியில் பேசினாலும், அவற்றை குறியீட்டு ரீதியாகவும் சிந்திக்கலாம்.

பகுத்தறியும் சக்தியாக அக்னி: நெருப்பு இருளை ஒளிரச் செய்வது போல, ஆன்மீகப் பார்வை உண்மையைப் பொய்யிலிருந்து பிரித்தறிய உதவுகிறது.  தூய்மைப்படுத்துவதற்கு அக்னியானது தீ எரியக்கூடிய அசுத்தங்களை எரித்துவிடுகிறது. ஆன்மீகச் சிந்தனையில், இது வெறுப்பு, பேராசை, பொறாமை மற்றும் மயக்கம் போன்ற அழிவுகரமான போக்குகளை வெல்வதற்கான ஒரு பிம்பமாக மாறுகிறது.  தைரியமாக அக்னி: எழுந்து நிற்கவும், முன்னேறவும், செயல்படவும் மீண்டும் மீண்டும் வரும் கட்டளைகள், பயத்திற்கு அடிபணிவதை விட, சிரமங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன.   பாதுகாப்பாக அக்னி: விரைவான மற்றும் விழிப்புள்ள ஒரு பாதுகாவலருக்கான பிரார்த்தனை, பாதுகாப்பு, நிலைத்தன்மை மற்றும் ஒருவரின் சமூகத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான மனிதனின் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஐந்து சுலோகங்களையும் ஒன்றாக இணைத்து, இன்னும் இலக்கிய நயத்துடன் கூடிய ஒரு மொழிபெயர்ப்பு இதோ:

1.    ஓ அக்னியே, உனது மாபெரும் சக்தியை வெளிப்படுத்தி, பகை சக்திகளுக்கு எதிராக முன்னேறு. அளவற்ற வலிமையுடன் முன்னேறி, ஒவ்வொரு தடையையும் தகர்த்து, உனது உக்கிரமான சுவாலைகளால் இருளின் சக்திகளைத் தாக்கு.
2.    உனது சுவாலைகள் வேகமாகச் சுழன்று பிரகாசமாக எரிகின்றன. துணிச்சலுடன் துரத்தித் தாக்கு! உனது அனல் நாவால் பகை சக்திகளை எரித்து, உனது சுடர்விடும் தீப்பந்தங்களைத் தயக்கமின்றி எல்லா திசைகளிலும் அனுப்பு.
3.    ஓ அக்னியே, உனது விழிப்புள்ள பாதுகாவலர்களை அனுப்பி, எங்கள் மக்களின் வேகமான மற்றும் வெல்ல முடியாத பாதுகாவலனாகத் திகழு. தொலைவில் இருந்தாலும் சரி, அருகில் இருந்தாலும் சரி, எங்களுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைப்பவர் எவராயினும், எங்களைக் காயப்படுத்துவதில் யாரும் வெற்றி பெறாதிருக்கட்டும்.
4.    ஓ அக்னியே, எழுந்து, உனது உக்கிரமான சக்தியை எங்கள் எதிரிகளுக்கு எதிராகத் திருப்பு. காய்ந்த விறகை நெருப்பு எரிப்பது போல, உனது கூர்மையான மற்றும் சுடர்விடும் ஆயுதங்களால் எங்களுக்குப் பகைமை பாராட்டுபவர்களை எரித்துவிடு. 
5.    ஓ அக்னியே, உன் மகிமையுடன் எழுவாயாக, எங்களை அச்சுறுத்துவோரைத் தாக்குவாயாக, உனது தெய்வீக சக்திகளை வெளிப்படுத்துவாயாக. தீங்கிழைக்கும் சக்திகளை வென்று, எங்கள் எதிரிகளின் பகைமையை அழிப்பாயாக, அவர்கள் எங்களுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தாலும் சரி, தொடர்பில்லாதவர்களாக இருந்தாலும் சரி.

ஐந்து சுலோகங்களின் மையச் கருத்து தெய்வீகப் பாதுகாப்பிற்கான ஒரு பிரார்த்தனையாகும்: அக்னியின் ஒளிமயமான, தூய்மைப்படுத்தும், மற்றும் சக்திவாய்ந்த பிரசன்னம் ஆபத்தை அகற்றி, பகைமையை வென்று, வழிபடுபவர்களின் நல்வாழ்வைக் காக்கட்டும்.

Section 28- अष्टाविंशोऽनुवाक:

अदितिर्देवा गन्धर्वा मनुष्या: पितरोऽसुरास्तेपाँ सर्वभूतानां माता मेदिनी
मही सावित्री गायत्री जगत्युर्वी पृथ्वी बहुला विश्वा भूता कतमा काया सा 
सत्येत्यमृतेति वासिष्ट: ॥१॥

अदितिः- அதிதி,  देवाः- தேவர்கள்,  गन्धर्वाः- கந்தர்வர்கள்,  मनुष्याः- மனிதர்கள்,  पितरः- பித்ருக்கள்,  असुराः- அசுரர்கள்,  तेषाम्-their,  सर्वभूतानाम्- அனைத்து உயிரினங்களின்,  माता- தாயாகவும் பாதுகாவலராகவும்.  मेदिनी- உறுதியான பிணைப்புத்தன்மை கொண்டவர்,  महती- மேன்மையானவர்,  मही- போற்றப்படுபவர்,  सावित्री- அனைத்தையும் தாங்கி நிற்பவர்,  गायत्री- துதிப்பதற்கு உரியவர்,  जगती- அனைத்தையும் தாங்கி நிற்பவர், उर्वी- பயிர்களில் வளம் மிக்கவராக,  पृथ्वी- பரந்தவர்,  बहुला- மற்றும் பலவிதமான செல்வங்களை உடையவர்,  विश्वा- பிரபஞ்சம்,  भूता- மூலப்பொருளாகத் திகழ்பவர்,  कतमा- எல்லையற்ற பேரின்பம் கொண்டவர்,  काया- உயிரினங்களின் உடல்களாக உருவெடுத்திருப்பவர்,  सा- புகழ்பெற்றவர்,  सत्या- நிலைத்திருப்பவர்,  इति- அதனால்,  अमृता அழியாத தன்மை,  इति-இவ்வாறு,  वसिष्ठः- வசிஷ்ட முனிவர்).  

1.    அதிதி என்பவர் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள் மற்றும் பிற உயிரினங்களின் தாயாகவும் பாதுகாவலராகவும் திகழ்கிறார் என்று வசிஷ்ட முனிவர் கூறினார்; அவர் உறுதியான பிணைப்புத்தன்மை கொண்டவர், மேன்மையானவர் மற்றும் போற்றப்படுபவர்; இறைத்தன்மையுடன் தொடர்புடையவர், துதிப்பதற்கு உரியவர் மற்றும் அனைத்தையும் தாங்கி நிற்பவர்; பயிர் வளம் மிக்கவர், பரந்தவர் மற்றும் பலவிதமான செல்வங்களை உடையவர்; பிரபஞ்சம் முழுமைக்கும் உரியவர் மற்றும் மூலப்பொருளாகத் திகழ்பவர்; எல்லையற்ற பேரின்பம் கொண்டவர், உயிரினங்களின் உடல்களாக உருவெடுத்திருப்பவர், புகழ்பெற்றவர், நிலைத்திருப்பவர் மற்றும் அதனால் அழியாத தன்மை கொண்டவர்.

'பூமி' (Bhumi) என்ற சொல் புவியைக் குறிப்பதாக இருந்தாலும், இங்கு 'அதிதி' (Aditi) என்னும் சொல் அப்பூமியின் வடிவில் திகழும் தெய்வத்தைக் குறிக்கிறது. இப்பகுதி, புவியின் தெய்வமாக விளங்கும் பரம்பொருளைப் போற்றும் ஒன்றாகும். 'அதிதி' என்ற சொல் 'பிரித்தல்' அல்லது 'பகுத்தல்' என்று பொருள்படும் 'தோ' (do) என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து உருவானது; பொதுவாக இது எல்லையற்ற வெளியை உள்ளடக்கிய வானத்தின் தெய்வத்தைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 

Section-29- एकोनविंशोऽनुवाक:

आपो वा इदँ सर्वं विश्वां भूतानाप: प्राणा वा आप: पशव ऒपोऽन्नमापोऽमृतमाप:
सभ्राडापो  विराडाप: स्वराडापश्छन्दाँस्यापो जुयोतीँष्यापो यऊँष्याय: सत्यमाप: सर्वा देवता आपो भूर्भुव: सुवराप ऒम् ॥१॥

உண்மையில் இவை அனைத்தும் நீரே. படைக்கப்பட்ட அனைத்து உயிரினங்களும் நீரே. உடலில் உள்ள உயிர்ச்சக்திகளும் நீரே. நாற்கால் விலங்குகள் நீரே. உண்ணத்தக்க பயிர்கள் நீரே. சம்ராட், விராட் மற்றும் ஸ்வராட் ஆகிய நிலைகளும் நீரே. சந்தங்களும் (செய்யுள் யாப்பு) நீரே. ஒளிவீசும் கோள்களும் நீரே. வேத மந்திரங்களும் நீரே. சத்தியமும் நீரே. அனைத்துத் தேவதைகளும் நீரே. பூஹு, புவஹு மற்றும் சுவஹு ஆகிய மூன்று உலகங்களும் நீரே. இவை அனைத்திற்கும் மூலமாக விளங்குவது 'ஓம்' என்னும் அட்சரத்தால் குறிக்கப்படும் பரம்பொருளே ஆகும்.

இந்த மந்திரம் நீரை ஒரு தெய்வமாகக் குறிப்பிடுகிறது. பரம்பொருள் இங்கு நீராகப் போற்றப்படுகிறது. வறட்சியைத் தடுக்கவும் மழையைப் பொழியச் செய்யவும் நீர் தெய்வம் வேண்டப்படுகிறது. 

Section-30- त्रिंशोऽनुवक:

आप: पुनन्तु पृथिविं पृथिवी पूता पुनातु माम्।
पुनन्तु ब्रह्मणस्पतिर्ब्रह्मपूता पुनातु माम् ॥१॥
यदुच्छिष्ट मभोज्यं यद्वा दुश्चरितं मम ।
सर्वे पुनन्तु मामापोऽसतां च प्रतिग्रहँ स्वाहा ॥२॥

आपः- நீர்,  पृथिवीम्- மண்ணாலான பொருட்களால் ஆன என் பௌதிக உடலை,  पुनन्तु தூய்மைப்படுத்தட்டும்,  पूता- தூய்மையாக்கப்பட்ட,  पृथिवी- இந்த மண்ணுலக உடல்,  माम्- என்னைத், पुनातु- தூய்மைப்படுத்தட்டும்.  ब्रह्मणस्पतिः- உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவான,  पुनन्तु(पुनातु)- தூய்மைப்படுத்தட்டும்.  पूता(पूतम्)- தூய்மையாக்கப்பட்ட, ब्रह्म- வேதங்களின், मम्- என்னைத்,  पुनातु- தூய்மைப்படுத்தட்டும்.  यत् मम- எது,  उच्छिष्ट्अम्- அசுத்தம்,  अभोज्यम्- தடைசெய்யப்பட்ட உணவு,  यद्वा- ஏதேனும் இருந்தால்,  दुश्चारितम्- தவறான நடத்தை,  सर्वम्- அனைத்தும்,  असताम्- விலக்கப்பட்ட நபர்களிடமிருந்து,  प्रतिग्रहम्- பரிசை ஏற்றுக்கொள்வது,  माम्- என்னைத்,  च- மற்றும்,  आपः- நீர், पुनन्तु- தூய்மைப்படுத்தலாம். स्वाहा- வாழ்க.

1-2 மண்ணாலான பொருட்களால் ஆன என் பௌதிக உடலை இந்த நீர் தூய்மைப்படுத்தட்டும். இவ்வாறு தூய்மையாக்கப்பட்ட இந்த மண்ணுலக உடல், உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவான என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். இந்த நீர், வேதங்களின் பாதுகாவலரான என் குருவைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். தூய்மையாக்கப்பட்ட குருவால் கற்பிக்கப்பட்ட தூய்மையாக்கப்பட்ட வேதங்கள் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். (அல்லது பரம்பொருள் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். பரம்பொருளால் தூய்மையாக்கப்பட்ட நீர் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்.) என் களங்கம், விலக்கப்பட்ட உணவை உண்டது, ஏதேனும் முறைகேடுகள், சாஸ்திரங்களால் நிராகரிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து பரிசுகளைப் பெற்றதால் ஏற்பட்ட பாவம் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் நான் விமோசனம் பெறட்டும். இந்த நீர் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். வாழ்க!

இரண்டு செய்யுள்களைக் கொண்ட இப்பகுதி, மதிய வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக உட்கொள்ளப்படும் நீரையும், நீராடலின் போது செய்யப்படும் 'ஆசமன' (வாய்வழி நீர் அருந்திச் சுத்திகரிக்கும்) சடங்கிற்குப் பயன்படுத்தப்படும் நீரையும் புனிதப்படுத்துவதற்கான மந்திரங்களை வழங்குகிறது. இங்கும் நீர் என்பது ஒரு பூதத்தையும் (பௌதிகப் பொருளையும்) அதே சமயம் ஒரு தெய்வத்தையும் குறிக்கிறது. இம்மந்திரத்தை உச்சரித்தவாறு, 'இருபிறப்பாளர்' (உபநயனம் பெற்றவர்) பின்வரும் சிந்தனைகளுடன் குறிப்பிட்ட முறையில் சிறிதளவு நீரை அருந்துகிறார்: "பரம்பொருளை உணர்வதன் மூலம் இவ்வுலக வாழ்விலேயே முக்திப் பேற்றை அனுபவிக்க நான் தகுதி பெற வேண்டும். அதற்காக, அனைத்து அசுத்தங்கள் மற்றும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டுத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட மனம் மற்றும் உடலுடன், வேதங்களின் இறுதி உபதேசங்களைப் பற்றிய அறிவுரையைப் பெற்று, அவற்றின் மீது ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் தியானத்தையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்." இப்பகுதியிலுள்ள பிரார்த்தனை பல சொற்றொடர்களால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் உடல் தூய்மைக்கு முதன்மை முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. உடலிலிருந்து வெளியேறும் கழிவுகளால் தொடர்ந்து அசுத்தமடையும் மனித உடலை நீர் தூய்மைப்படுத்துகிறது.  தூய உடலானது தூய மனதிற்குத் துணையாக அமைகிறது. இப்பாடலின் இரண்டாம் வரி இலக்கண ரீதியான ஒரு சிக்கலை எழுப்புகிறது; பன்மை வினைச்சொல்லை ஒருமைப் பொருளில் கொள்வதன் மூலமோ அல்லது எழுவாயை செயப்படுபொருளாகக் கருதுவதன் மூலமோ (அதாவது, “பிரம்மாவின் கணவர் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும் அல்லது பிரம்மாவின் கணவரை நீர் தூய்மைப்படுத்தட்டும். “என) இச்சிக்கல் ஒருவாறு தீர்க்கப்படுகிறது. முதல் நிலையில், 'பிரஹ்மண: பதி:' என்பது நான்கு முகங்களைக் கொண்ட பிரம்மனைக் குறிக்கிறது; இங்கு அவர் பரம்பொருளாகக் கருதப்பட்டு, சடங்கைச் செய்பவரைத் தூய்மைப்படுத்துமாறு வேண்டப்படுகிறார். இரண்டாம் நிலையில், சாயனர் குறிப்பிடுவது போல, 'பிரஹ்மணஸ்பதி' என்பவர் நீரால் தூய்மைப்படுத்தப்படும் குருவாகக் கருதப்படுகிறார்; எனவே, அவர் தம் சீடரைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார். இப்பாடல், தனிமனிதன் மற்றும் சமூகம் சார்ந்த தவறுகளுக்கான ஒரு பிரார்த்தனையாகவும், அதே வேளையில் அத்தவறுகளுக்கான பரிகாரமாகவும் அமைகிறது. ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மத ஒழுக்க நெறிகளுக்கு எதிரான குற்றங்களைத் தவிர்ப்பதில் மிகுந்த கவனமும் அக்கறையும் கொண்ட சாதகர்களால் மட்டுமே உறுதியாகச் செயல்பட முடியும்.  பாவத்தின் ஊடுருவல் குறித்த உணர்வு, இது போன்றதொரு மனஸ்தாபத்துடனான ஜெபத்தை அவசியமாக்குகிறது. வேண்டுமென்றோ அல்லது பிறர் தொடுவதாலோ தீட்டுப்பட்ட உணவு, புனித வழிபாட்டிற்கு உகந்ததல்ல. ஆபத்தான சூழலில், ஒரு நபர் தீட்டுப்பட்ட உணவை உட்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படலாம். ஒரு காணிக்கையை அல்லது பரிசை அளிப்பவர், அதைப் பெற்று அனுபவிப்பவர் மீது பெரும்பாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாத வகையில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார். எனவேதான், நேர்மையான வாழ்க்கையை வலியுறுத்தும் இறைபக்தியாளர்கள், ஏற்புடையதல்லாத நபர்களிடமிருந்து வரும் பரிசுகளை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. புனிதமான விதிமுறைகளுக்கு எதிரான இத்தகைய மற்றும் பலவிதமான தவறுகளால் வாழ்க்கை சூழப்பட்டுள்ளது; ஆகையால், அன்றாட பக்தி வழிபாட்டில் பாவத்திற்கான பரிகாரமும் (தவறுக்கு ஈடுசெய்தல் அல்லது பிராயச்சித்தம் தேடுதல்) புதிய தீர்மானங்களும் இடம்பெறுகின்றன.

Section 31- एकात्रिंशोऽनुवाकः

अग्निश्च मा मन्युश्च मन्युपतयश्च मनुयुकृतेभ्य: ।
पापेभ्यो रषन्ताम् ।
यदह्वा पापमकार्षम् ।
मनसा वाचा हस्ताभ्याम् ।
पद्भयामुदरेण शिश्ना।
अहस्तदवलुम्पतु ।
यत्किञ्च दुरितं मयि ।
इदमहं माममृतयोनौ ।
सत्ये ज्योतिषि जुहोमि स्वाहा ॥१॥

अग्निः- நெருப்பும்,  च-and,  मन्युः- கோபமும், தீவிரமான ஏக்கம்,  च- மற்றும்,  
मन्युपतयः- கோபத்தைக் காக்கும் தேவதைகளும்,  च-and,  मा-me,  
मन्युकृतेभ्यः- கோபத்தால் விளையும்,  पापेभ्य- பாவங்களிலிருந்து, रक्षन्ताम्- காக்கட்டும்.  
अह्ना- இன்று, यत्- என்ன,  पापम्- பாவங்கள்,  मनसा- சிந்தனை, वाचा- சொல்,  हस्ताभ्याम्- கைகள்,  पद्भयाम्- கால்கள், उदरेण- வயிறு,  शिश्ना(शिश्नेन)- இனப்பெருக்க உறுப்பு,  अकार्षम्-I have,  तत्- இந்த,  अहः- நாள்,  अवलुम्पतु- முழுமையாகப் போக்கட்டும்.  किंच- மேலும், यत्-whatsoever, दुरितम्- பாவம்,  मयि- என்னையும், इदम्- இந்த,  माम्-என்னுடைய, अहम्- நான்,  अमृतयोनौ-அமரத்துவத்திற்கு காரணமாக இருக்கின்ற,  ज्य्तिषि-சுயப்பிரகாசமாக இருக்கின்ற,  सत्ये- சத்தியத்தில்.  जुहोमि- காணிக்கையாகச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.  स्वाहा-வாழ்க.

நெருப்பும், கோபமும், கோபத்தைக் காக்கும் தேவதைகளும், கோபத்தால் விளையும் பாவங்களிலிருந்து என்னைக் காக்கட்டும். சிந்தனை, சொல், கைகள், கால்கள், வயிறு மற்றும் இனப்பெருக்க உறுப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் இன்று நான் செய்துள்ள பாவங்கள் அனைத்தையும் இப்பொழுது இந்த நாள் முழுமையாகப் போக்கட்டும். மேலும், நான் செய்துள்ள பாவச் செயல்கள் அனைத்தையும், என்னையும் சேர்த்து, அழியாமையின் ஊற்றாகத் திகழும் சுய-ஒளி கொண்ட சத்தியத்தில் ஒரு காணிக்கையாகச் சமர்ப்பிக்கிறேன். நமஸ்காரம்!

முந்தைய பகுதியைப் போலவே, இந்தப் பகுதியும் பாவங்களைப் போக்க உதவும் தினசரி மாலை வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக உட்கொள்ளப்படும் புனித நீருக்காகச் செய்யப்படும் பிரார்த்தனையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மரபுரீதியாக, 'அக்னி' (தீ) மற்றும் 'அஹஸ்' (பகல்) ஆகியன இங்கு இறைத்தன்மையைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளப்படுகின்றன. இவ்விரு சொற்களின் நேரடிப் பொருள்கள் ஒருவரின் பாவங்களைப் போக்க வல்லவை அல்ல; எனவே, சாயனர் இச்சொற்களை அந்தந்தக் கூறுகளை ஆளும் தெய்வங்களைக் குறிப்பதாகக் கொள்கிறார். 'மன்யு' (Manyu) என்பது வேதங்களில் குறிப்பிடப்படும் ஒரு தெய்வம். பட்டபாஸ்கர் குறிப்பிடுவது போல, இதற்கு 'தீவிரமான உள்ளத்து வேட்கை' அல்லது 'சிந்தனைத் திறன் கொண்ட, அனைத்துச் செயல்களுக்கும் மற்றும் செயலின்மைக்கும் காரணமான உள்ளம்' என்று பொருள் கூறப்படுகிறது. இப்பொருளிலிருந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளாக, எதிரிகள் மீதான கோபம் என்ற அர்த்தம் பெறப்படுகிறது; இதில் பேராசை, சினம், பொறாமை மற்றும் காமம் போன்ற அக எதிரிகளும் அடங்குவர். மனிதனின் புலன்களும் ஆற்றல்களுமே 'மன்யு'வின் காவலர்களாகத் திகழ்கின்றன.  மனிதனின் தீய நாட்டங்களே அவனது துயரங்களுக்குக் காரணமாக அமைகின்றன. முறையான காவல் மூலம் ஒரு வீடு எவ்வாறு திருடர்களிடமிருந்தும் கொள்ளையர்களிடமிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுகிறதோ, அதேபோல புலன் இன்பங்களுக்கும் தீய நாட்டங்களுக்கும் அடிமையாவதால் ஏற்படும் பாவச் செயல்களிலிருந்து மனிதன் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும். இறைவழிபாடு அல்லது பக்திச் செயல் என்பது களைகளை அகற்றி நல்ல விதைகளை விதைப்பதற்கு ஒப்பானதாகும். மனதிலிருந்து பாவ எண்ணங்களை நீக்கி, அங்குத் தூய சிந்தனைகளையும் புனிதமான உறுதிப்பாடுகளையும் விதைக்க வேண்டும். மாலை நேர வழிபாட்டின்போது, தெய்வீக சிந்தனை என்னும் நெருப்பில் அன்றைய நாளில் இழைக்கப்பட்ட தவறுகள் அனைத்தும் எரிந்து சாம்பலாகின்றன. இங்குப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள பாவங்கள் விரிவானவையாகத் தோன்றினாலும், அவை ஒரு சில உதாரணங்களாக மட்டுமே கருதப்பட வேண்டும்.  தூய்மையான மனமே அனைத்து ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கும் அடிப்படை. தவறான மற்றும் பாவ உணர்ச்சிகள் மற்றும் உணர்வுகள் மனதைக் கறைப்படுத்துகின்றன. மனக் கட்டுப்பாடு என்பது ஒருவரின் செயல்களை முறையான மற்றும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முறையில் கட்டுப்படுத்தி இயக்குவதைக் குறிக்கிறது. தனிப்பட்ட காயங்கள் மற்றும் திருப்தியை அடிப்படையாகக் கொண்ட அனைத்து பகல் கனவுகளும் பாவமாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டும், அதற்காக வருந்த வேண்டும். பொய், தூற்றுதல், பறைசாற்றுதல், இகழ்தல், கேலி செய்தல் போன்ற வடிவங்களில் உள்ள வார்த்தைகளால் பாவங்கள் செய்யப்படுகின்றன. இலக்கற்ற மற்றும் புண்படுத்தும் செயல்கள் கையால் உணர்வுபூர்வமாக அல்லது அறியாமலேயே செய்யப்படுகின்றன. ஒருவர் செல்லக்கூடாத இடங்களைப் பற்றிக் கிண்டல் செய்வதற்கும், அதன் மேல் நடப்பதற்கும் பாதங்கள் பொறுப்பு. தவறான உணவை உட்கொள்வதால் வயிறு புண்படுத்துகிறது. கற்பின்மை என்பது ஒரு பாவம், இதற்குப் பிறப்பு உறுப்பு பொறுப்பாகும்.  ஐம்புலன்களையும் கவனத்துடன் காக்க வேண்டும். பாவம் குறித்த அச்சம் இல்லையேல் எவராலும் சரியான பாதையில் செல்ல இயலாது; மனித இயல்பே இத்தகைய பலவீனங்களுக்கு ஆட்படக்கூடியது. இக்குறைபாடுகளைத் தடுப்பதற்கும் போக்குவதற்கும், ஆன்மீக சாதகர் ஒருவர் தனது மாலைக்கால வழிபாட்டின்போது, தனக்குள்ளேயே ஒளிரும் மெய்ப்பொருளாகிய 'பரம சத்தியத்தை' குறித்துத் தியானிக்கிறார். அப்போது, தனது தாழ்ந்த மனித இயல்பை அவர் தற்காலிகமாகவேனும் மறக்கிறார். இச்செயல்முறையைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், இறுதியில் அவரிடமுள்ள அனைத்து அசுத்தங்களும் நீங்கி, அவர் தூய்மையும் தெய்வீகத்தன்மையும் கொண்டவராக மாறுகிறார். இச்சூழ்நிலையில் ஓதப்படும் இம் மந்திரம் மற்றும் இது போன்ற பிற மந்திரங்களின் நோக்கமும் அதுவேயாகும்.

Section 32- द्वात्रिंशोऽनुवाक:

सूर्यश्च मा मन्युश्च मन्युपतयश्च मन्युकृतेभ्य: ।
पापेभ्यो रक्षन्ताम् ।
यद्रात्रिया पापकार्षम् ।
मनसा वाचा हस्ताभ्याम् ।
पद्भयामुदरेण शिश्ना ।
रात्रिस्तदवलुम्पतु ।
यत्किञ्च दुरितं मयि ।
इदमहं माममृतयोनौ ।
सूर्यो ज्योतिषि जुहोमि स्वाहा ॥१॥

1.சூரியனும், கோபமும், கோபத்தைக் காக்கும் தேவதைகளும், கோபத்தினால் விளையும் பாவங்களிலிருந்து என்னைக் காக்கட்டும். கடந்த இரவில் மனம், வாக்கு, கைகள், கால்கள், வயிறு மற்றும் இனப்பெருக்க உறுப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் நான் செய்த பாவங்கள் அனைத்தையும் அந்த இரவு முழுமையாக நீக்கட்டும். மேலும், நான் செய்த பாவச் செயல்கள் அனைத்தையும், என்னையும் சேர்த்து, அழியாமையின் ஊற்றாகத் திகழும் சூரியனின் வடிவில் உள்ள அந்தப் பேரொளியில் ஒரு காணிக்கையாகச் சமர்ப்பிக்கிறேன். நமஸ்காரம்!

இந்த மந்திரம் முந்தைய இரண்டு மந்திரங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள அதே நோக்கத்திற்கு உதவுகிறது. ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், பாரம்பரியமாக சூரியன் இங்கு சூரியனால் குறிக்கப்படும் உச்சமாக விளக்கப்படுகிறது. ராத்ரி என்ற வார்த்தை கூட பரமபிதாவைக் குறிக்கும் என்று பொருள்படும் - rd என்றால் கொடுப்பது மற்றும் trai என்றால் பாதுகாப்பது, அதாவது பக்தர்களுக்கு புருஷார்த்தங்களை வழங்கும் பிரபஞ்சத்தின் பாதுகாவலர். இந்தப் பிரிவு முந்தைய பகுதியிலிருந்து L- சூர்யா மற்றும் ராத்திரி ஆகிய இரண்டு சொற்களின் மாற்றத்தால் மட்டுமே மாறுபடுகிறது.

Section 33- त्रयास्त्रिंशोऽनुवाक:

ऒमित्येकाक्षरं ब्रह्म । अग्निर्देवता ब्रह्म इत्यार्षम् ।
गायत्रं छन्दं परमात्मं सरूपम् । सायुज्यं विनियोगम् ॥१॥

ओम्-'ஓம்',  इति- என்னும்,  एकाक्षरम्- ஓரெழுத்து மந்திரமே,  ब्रह्म- பிரம்மன்,  देवता- தேவதை,  अग्निः- அக்னி,  ब्रह्म- பிரம்மனே,  इति- இதன்,  आर्षम्- ரிஷி,  गायत्रम्-(गायत्री)- காயத்ரி,  
छन्दम्(छन्दः)- சந்தஸ் (அளவீடு), परमत्मम्-(परमात्मा)- பரமாத்மாவுடன், सरूपम्- பலவிதமான பிரபஞ்சமாகத் திகழும்,  सायुज्यम्- ஒன்றிணைவதே,  विनियोगम्- பயன்பாடு.

1 'ஓம்' என்னும் ஓரெழுத்து மந்திரமே பிரம்மன் ஆகும். அக்னி இதன் தேவதை; பிரம்மனே இதன் ரிஷி; காயத்ரி இதன் சந்தஸ் (அளவீடு); பலவிதமான பிரபஞ்சமாகத் திகழும் பரமாத்மாவுடன் ஒன்றிணைவதே இதன் பயன்பாடு ஆகும்.

'ஓம்' என்ற எழுத்தின் வடிவமே பிரம்மன் என்பதையும், அதனால் குறிக்கப்படும் பொருளும் (இங்கு 'அக்னி' என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) பிரம்மனே என்பதையும், இதன் ரிஷி பிரம்மன் என்பதையும், இதன் சந்தஸ் காயத்ரி என்பதையும், இறைவனை அடைய விரும்பும் ஒரு சாதகர் பரம்பொருளுடன் ஒன்றிணைவதை உணர்வதற்கு இது உதவுகிறது என்பதையும் தெரிவிப்பதே இப்பகுதியின் நோக்கமாகும்.

Section 34- (चनुर्स्त्रिंशोऽनुवाक:)

आयातु वरदा देवी अक्षरं ब्रह्म संसितम् ।
गायत्री छन्दसां मातेदं ब्रह्म जुषस्व न: ॥१॥

वरदा- வரங்களை அருளும்,  देवी- தெய்வீக,  அழியாத -imperishable,  संसितम्- வேதாந்தத்தால் வரையறுக்கப்படும்,  ब्रह्म-'பிரம்மம்',  आयुतु-may come.  छन्दसाम्- சந்தங்களுக்குத்,  माता- தாயான,  गायत्री- காயத்ரி, नः- நம்மிடம்,  इदम्- அந்த,  ब्रह्म- உன்னதப் பொருளான,  जुषस्व(जोषयतु)- அருளட்டும்.

வேதாந்தத்தால் வரையறுக்கப்படும் அழியாத 'பிரம்மம்' குறித்து நமக்கு உணர்த்துவதற்காக, வரங்களை அருளும் தெய்வீக காயத்ரி நம்மிடம் எழுந்தருளட்டும். சந்தங்களுக்குத் தாயான காயத்ரி, அந்த உன்னதப் பொருளான பிரம்மத்தை நமக்கு அருளட்டும்.

இதுவே சந்தியா வந்தனத்தின்போது (அந்தி நேர வழிபாட்டில்) மேற்கொள்ளப்படும் காயத்ரி ஆவாஹனம் ஆகும். அந்த உன்னதப் பொருளான பிரம்மம் குறித்த உபதேசம் (பிரம்மோபதேசம்) முக்கியமாகப் பிரணவம் மற்றும் காயத்ரி மூலமாகவே வழங்கப்படுகிறது. எனவே, இம் மந்திரத்தால் குறிக்கப்படும் தெய்வமான காயத்ரியை நோக்கி இங்கே ஒரு பிரார்த்தனை முன்வைக்கப்படுகிறது; பக்தனிடம் எழுந்தருளி, அவனுக்கு அந்த உன்னதப் பிரம்மத்தின் ஞானத்தை—அதாவது வேதங்களின் இறுதிப் பொருளையும், அதில் போதிக்கப்படும் தர்மத்தின் இறுதி நோக்கத்தையும்—அருளுமாறு அவள் வேண்டப்படுகிறாள். கேனோபநிஷத்தால் ஊக்கம் பெறும் வேத நம்பிக்கையின் ஒரு பகுதியாக, 'பிரம்ம வித்யா' (பிரம்ம ஞானம்) என்பது தெய்வீக அன்னையின் அருளால் பெறப்படுகிறது என்பதை நாம் அறிகிறோம்; அங்கு அவர் 'உமா' என்றும், இங்கே 'காயத்ரி' என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறார்.  குறுகிய வடிவில் உள்ள 'ஜுஷஸ்வன:' (jusasvanah) என்பதற்குப் பதிலாக, நீண்ட வடிவில் 'ஜுஷஸ்வ மே' (jususva me) என்ற பாடம் காணப்படுகிறது. காயத்ரி மந்திரத்தின் உரைப்பகுதியிலேயே 'எங்களை' (முதல் நபர் பன்மை) குறிக்கும் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதால், குறுகிய வடிவில் உள்ள பாடமே சிறந்தது எனக் கருதப்படுகிறது. மேலும், பா₃ட்டபாஸ்கரர்  மற்றும் சாயணர் ஆகிய இருவருமே பன்மை வடிவத்தையே ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். அத்வைத விளக்க மரபுக்கு ஏற்ப, சாயணர் 'ஜுஷஸ்வ' (jusasva) என்ற சொல்லை 'ஜோஷயது' (josayatu - மகிழ்விப்பாராக/ஏற்றுக்கொள்வாராக) என்ற பொருளில் கொள்கிறார். அதன் ஆங்கில வடிவம் பின்வருமாறு அமையும்: "வரம் அருளும் காயத்ரி தேவதை எம்மிடம் எழுந்தருள்வாராக. ஓ தேவியே, சந்தங்களுக்குத் தாயானவளே, அழியாத பிரம்மத்திற்கு இணையான பெருமை கொண்ட காயத்ரி சந்தத்தில் அமைந்த எங்கள் இந்த வேண்டுதலைத் தயைகூர்ந்து ஏற்றுக்கொள்வாயாக."

यदह्नात्कुरुते पापं तदह्नात्प्रतिमुच्यते ।
यद्रात्रियात्कुरुते पापं तद्रात्रियात्प्रतिमुच्यते ।
सर्ववर्णे महादेवि सन्ध्याविद्ये सरस्वति ॥२॥

सर्ववर्ण- எல்லா எழுத்துக்களுக்கும் மூலமானவளே,  महादेवि- மகாதேவியே, सन्ध्याविद्ये- அந்தி வேளையில் தியானிக்கும் பொருளே,  सरस्वति- சரஸ்வதியே!,  यदह्नात्- பகலில், पापम्- பாவத்திலிருந்து,  कुरुते- செய்யும்,  तदह्नात्- அதே பகலிலும், प्रतिमुच्यते(प्रतिमुच्यताम्)- விமோசனம் பெறுவானாக. यद्रात्नियात् இரவில்,  पापम्- பாவத்திலிருந்து,  कुरुते- செய்யும்,  तद्राग्नियात्- அதே இரவிலும்,  प्रतिमुच्यते- விமோசனம் பெறுவானாக. 

2. எல்லா எழுத்துக்களுக்கும் மூலமானவளே, மகா தேவியே, அந்தி வேளையில் தியானிக்கும் பொருளே, சரஸ்வதியே, பக்தன் பகலில் செய்யும் பாவத்திலிருந்து அதே பகலிலும், இரவில் செய்யும் பாவத்திலிருந்து அதே இரவிலும் விமோசனம் பெறுவானாக.


Section 35- (पञ्चत्रिंशोऽनुवाक:)

ओजोऽसि महोऽसि बलमसि भ्राजोऽसि । देवानां धामनामासि विश्वमसि विश्वायुः । सर्वमसि सर्वायुः । अभिभूरोम् । गायत्रीमावाहयामि सावित्रीमावाहयामि सरस्वतीमावाहयामि छन्दऋषीनावाहयामि श्रियमावाहयामि ॥
गायत्रिया गायत्री छन्दः । विश्वामित्र ऋषिः । सविता देवता । अग्निर्मुखं ब्रह्मा शिरः । विष्णुर्हृदयं रुद्रः शिखा । पृथिवी योनिः । प्राणापानव्यानोदानसमानाḥ सप्राणाः । श्वेतवर्णा सांख्यायनसगोत्रा । गायत्री चतुर्विंशत्यक्षरा त्रिपदा षट्कुक्षिः पञ्चशीर्षा । 
उपनयने विनियोगः ॥१॥

“ओजोऽसि महोऽसि बलमसि भ्राजोऽसि”.
ओजः - உயிர்ச்சக்தி, ஆன்மீக ஆற்றல், உயிரைத் தாங்கி நிற்கும் வல்லமை
महः - மகத்துவம், கம்பீரம் - பரந்து விரிந்த தன்மை மற்றும் மேன்மை
बलम् - வலிமை, ஆற்றல் - தாங்கி நிற்கும் மற்றும் செயல்படும் திறன்
भ्राजः - ஒளிவீச்சு, பிரகாசம் - ஒளியூட்டும் ஒளி
असि - "நீ இருக்கிறாய்"
நீயே வீரியம்; நீயே மகத்துவம்; நீயே வலிமை; நீயே பேரொளி.  இது வெறும் புகழ்ச்சி மட்டுமல்ல; வாழ்வை நிலைநிறுத்தும் மற்றும் ஒளியூட்டும் ஆற்றல்களின் வடிவமாகவே காயத்ரி திகழ்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு கூற்றாகும்.  இப்பகுதி இறைத்தன்மையை, உயிரை நிலைநிறுத்தும் ஆற்றலாகவும், உண்மையை வெளிப்படுத்தும் பேரொளியாகவும் சித்தரிக்கிறது.

“देवानां धामनामासि”
நீங்கள் தேவர்களின் இருப்பிடமாகவும், ஒளிமிக்க சக்தியாகவும் திகழ்கிறீர்கள்.
धाम என்ற சொல் இருப்பிடம், உறைவிடம், நிலைக்களம், பொலிவு அல்லது ஒளிக்கதிர் எனப் பொருள்படலாம். சடங்கு சார்ந்த நூலில் அந்தச் சொல் அமைந்துள்ள விதத்தைப் பொறுத்தே அதன் துல்லியமான பொருள் அமைகிறது.

இதன் பொதுவான கருத்து என்னவென்றால், காயத்ரி தெய்வீக சக்திகளுடனும் அவற்றின் வெளிப்பாடுகளுடனும் தொடர்புடையவர் என்பதாகும். அவர் தனித்து நிற்கும் ஒரு தெய்வமாக மட்டும் கருதப்படாமல், பல்வேறு தெய்வீகச் செயல்பாடுகளை இணைக்கும் ஒரு புனிதமான தத்துவமாகவே பார்க்கப்படுகிறார்.

विश्वमसि विश्वायुः सर्वमसि सर्वायुः
நீயே பிரபஞ்சம்; நீயே பிரபஞ்சத்தின் உயிர். நீயே அனைத்தும்; நீயே அனைத்தின் உயிர்.
இச்சொற்களை நாம் ஆராய்வோம்:
विश्वम्   - பிரபஞ்சம், இருப்பின் முழுமை.
विश्वायुः  - பிரபஞ்சத்தின் உயிர் அல்லது உயிர்ச்சக்தி.
सर्वम्   - அனைத்தும், இருப்பின் முழுத் தொகுதி.
सर्वायुः  - அனைத்தின் உயிர்ச்சக்தி அல்லது உயிர்நிலை.

இதன் தத்துவார்த்தச் செய்தி ஆழமானது.
காயத்ரி ஒரு தனிநபரின் நலனுக்கான மூலமாக மட்டுமே வழிப்படப்படுவதில்லை; மாறாக, அண்டம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும் உயிர்ச்சக்தியாக அவர் தியானிக்கப்படுகிறார்.  பல்வேறு இருப்பு வடிவங்களின் ஊடாக வெளிப்படும் ஒரே அடிப்படை உண்மையை முன்வைக்கும் உபநிடதங்களின் கண்ணோட்டத்துடன் இந்தக் கருத்து ஒத்திசைகிறது.

अभिभूरोम्
இந்த வெளிப்பாடு "அனைத்தையும் வெல்லும் அல்லது அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ஒன்று - ஓம்" என்று புரிந்து கொள்ளலாம். 
• अभिभूः   — அனைத்தையும் வெல்பவர், மிஞ்சுகிறார் அல்லது வெற்றி பெறுபவர்.
• ॐ (ஓம்) — பல இந்து மரபுகளில் உச்ச யதார்த்தத்தைக் குறிக்கும் புனித எழுத்து.
இவ்வாறாக வெளிப்பாடு மேலாதிக்கம் மற்றும் மேன்மையைக் குறிக்கிறது. ஓம் என்பது புனிதமான ஒலியாகும், இதன் மூலம் வணங்குபவர் தெய்வீகத்தை நோக்கி திரும்புகிறார்.

गायत्रीमावाहयामि सावित्रीमावाहयामि सरस्वतीमावाहयामि छन्दऋषीनावाहयामि श्रियमावाहयामि ||
ஐந்து விதமான ஆவாஹனங்கள் (அழைப்புகள்)

“நான் காயத்ரியை அழைக்கிறேன். நான் சாவித்திரியை அழைக்கிறேன். நான் சரஸ்வதியை அழைக்கிறேன். நான் சந்தஸ் (வேதச் செய்யுள் வடிவங்கள்) மற்றும் ரிஷிகளை (முனிவர்களை) அழைக்கிறேன். நான் மங்கலம் மற்றும் செழிப்பின் தேவதையான ஸ்ரீதேவியை அழைக்கிறேன்.”
'ஆவாஹயாமி' (āvāhayāmi) என்ற வினைச்சொல் “நான் அழைக்கிறேன்” அல்லது “இங்கு எழுந்தருளுமாறு வேண்டுகிறேன்” என்று பொருள்படும்.

காயத்ரி
காயத்ரி என்பது புகழ்பெற்ற காயத்ரி மந்திரத்தின் புனிதமான சந்தஸ் (செய்யுள் வடிவம்) ஆகும். பிற்கால இந்து பக்தி மற்றும் சடங்கு மரபுகளில், அவர் புனித அறிவு மற்றும் ஆன்மீக ஒளியின் வடிவமாகத் திகழும் தேவதையாகவும் போற்றப்படுகிறார்.
சாவித்திரி
சாவித்திரி என்பவர் 'ஸவித்ரு' (Savitṛ) எனும் சூரியத் தெய்வத்துடன் தொடர்புடையவர்; இவரே உயிரை இயக்கி, அதற்கு உயிர்ச்சக்தியை அளிப்பவர். புகழ்பெற்ற காயத்ரி மந்திரம் ஸவித்ருவை நோக்கியே அமைந்துள்ளது:
तत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि ।
“தெய்வீகமான ஸவித்ருவின் போற்றத்தக்க பேரொளியின் மீது நாங்கள் தியானிக்கிறோம்.”
இந்து மரபில் காயத்ரியும் சாவித்திரியும் நெருங்கிய தொடர்புடையவர்களாகக் கருதப்பட்டாலும், அவற்றின் அர்த்தங்களும் சடங்கு ரீதியான பங்கும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல.

சரஸ்வதி
சரஸ்வதி என்பவர் வாக்கு (பேச்சு), கல்வி, ஞானம், நாவன்மை மற்றும் புனித அறிவின் ஓட்டம் ஆகியவற்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.
ஒரு புனித மந்திரத்தை ஓதுதல் மற்றும் புரிந்துகொள்ளுதல் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட சடங்கில், இவரை அழைப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

சந்தஸ் மற்றும் ரிஷிகள் (छन्दऋषीन्)
இச்சொற்றொடர் வேத வெளிப்பாட்டுடன் தொடர்புடைய புனிதமான சந்தஸ் (செய்யுள் வடிவங்கள்) மற்றும் ரிஷிகளைக் (முனிவர்களை) குறிக்கிறது.
छन्दस — வேத மந்திரம் இயற்றப்பட்டுள்ள செய்யுள் வடிவம்.
ऋषी — அம்மந்திரத்தின் வெளிப்பாடு அல்லது பரவலுடன் பாரம்பரியமாகத் தொடர்புடைய முனிவர்.
புனிதமான மந்திர பாராயணம் என்பது தெய்வீக அருளை மட்டுமல்லாமல், வேத அறிவின் பாதுகாக்கப்பட்ட கட்டமைப்பு மற்றும் அதன் பரம்பரை மரபையும் சார்ந்துள்ளது என்பதை இந்த அழைப்பு உணர்த்துகிறது. 

ஸ்ரீ
ஸ்ரீ என்பவர் மங்கலம், செழிப்பு, அழகு, வளம் மற்றும் நல்வாழ்வு ஆகியவற்றின் தேவதையாவார்; இவர் பொதுவாக லட்சுமியுடன் தொடர்புடையவராகக் கருதப்படுகிறார்.

எனவே, இக்கிரமமானது ஆன்மீக ஒளிர்வு, சூரிய ஆற்றல், ஞானம், தெய்வீக வெளிப்பாடு மற்றும் மங்கலம் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது.

காயத்ரியின் பாரம்பரிய அடையாளம்
நுட்பமான அறிவு ரீதியான மிக முக்கியமான பகுதி இதுவாகும்.
गायत्री छन्दः । विश्वामित्र ऋषिः । सविता देवता ।
 
இதன் சந்தம் (யாப்பு வடிவம்) காயத்ரி ஆகும். இதன் ரிஷி (அருளிய முனிவர்) விஸ்வாமித்ரர் ஆவார். இதன் தேவதை (முதன்மை தெய்வம்) ஸவித்ரு ஆவார்.
வேத மந்திரம் ஒன்றைச் சடங்கு ரீதியாக ஓதுவதற்கு அறிமுகப்படுத்தும்போது, பாரம்பரியமாக இந்த மூன்று முக்கிய அடையாளங்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
छन्दः – காயத்ரி – யாப்பு வடிவம்
ऋषिः – விஸ்வாமித்ரர் – மந்திரத்துடன் தொடர்புடைய முனிவர்
देवता – ஸவித்ரு – முதன்மை தெய்வம்

பாரம்பரிய காயத்ரி மந்திரம் 24 அட்சரங்களைக் (எழுத்துக்களை) கொண்டுள்ளது; இவை ஒவ்வொன்றும் எட்டு அட்சரங்கள் கொண்ட மூன்று வரிகளாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனாலேயே இந்த யாப்பு வடிவம் 'காயத்ரி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.  விஸ்வாமித்ரர் ரிக் வேதத்தின் மூன்றாம் மண்டலத்தில் உள்ள இந்தச் சிறப்புமிக்க மந்திரத்துடன் பாரம்பரியமாகத் தொடர்புடையவர்; அதேவேளையில், ஸவித்ரு என்பவர் சூரியனுடன் தொடர்புடைய தெய்வம் ஆவார்; இம்மந்திரத்தில் இவருடைய தெய்வீக ஒளிக்கதிர்களே தியானிக்கப்படுகின்றன.

“अग्निर्मुखं ब्रह्मा शिरः विष्णुर्हृदयं रुद्रः शिखा”
"அக்னி வாய்; பிரம்மா தலை; விஷ்ணு இதயம்; ருத்ரன் சிகையலங்காரம் (அல்லது உச்சிக் கொண்டை)." இது காயத்ரியின் தெய்வீக வடிவத்தைப் பற்றிய ஒரு குறியீட்டு விளக்கமாகும்.

अग्निर्मुखं — அக்னி வாய்
அக்னி என்பது யாகத்தில் இடப்படும் ஆஹுதிகளைப் (காணிக்கைகளைத்) ஏற்றுக்கொண்டு தேவர்களிடம் சேர்க்கும் தெய்வீக நெருப்பாகும். வாய் என்பது பேச்சு, மந்திர உச்சாடனம் மற்றும் புனிதமான அறிவை வெளிப்படுத்துதல் ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது.

ब्रह्मा शिरः — பிரம்மா தலை
பிரம்மா படைப்புத் தொழிலையும் பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கமைப்பையும் குறிக்கிறார். தலை என்பது குறியீட்டு ரீதியாக அறிவு, வழிகாட்டுதல் மற்றும் படைப்புசார் புரிதல் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

विष्णुर्हृदयं — விஷ்ணு இதயம்
விஷ்ணு காத்தல் மற்றும் பராமரித்தல் ஆகியவற்றை குறிக்கிறார். இதயம் என்பது வாழ்வின் மையம் மற்றும் உயிரைத் தாங்கி நிற்கும் தத்துவத்தின் குறியீடாக விளங்குகிறது.

रुद्रः शिखा — ருத்ரன் என்பது சிகரம் (உச்சிக் கொண்டை) போன்றது
சிவபெருமானுடன் தொடர்புடைய ருத்ரன், மாற்றத்தை உருவாக்கும் மற்றும் எல்லாவற்றையும் கடந்து நிற்கும் ஆற்றலைப் பிரதிபலிக்கிறார். 'சிகா' என்பது உச்சிக் கொண்டையைக் குறிக்கிறது; இது பாரம்பரிய வேத வழிபாட்டு முறைகளில் ஒரு முக்கிய குறியீடாகத் திகழ்கிறது.
படைத்தல், காத்தல், உருமாற்றம் மற்றும் வேள்வித் தீ ஆகிய தெய்வீகச் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் காயத்ரியின் புனிதமான வடிவத்திற்குள்ளேயே அடங்கியுள்ளன என்பதே இதன் மையக் கருத்தாகும்.  இத்தொடர்புகளை உடற்கூறியல் சார்ந்த நேரடி விளக்கங்களாகக் கருதாமல், சடங்கு மற்றும் இறையியல் சார்ந்த குறியீடுகளாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

पृथिवी योनिः
“பூமி என்பது கருப்பை அல்லது மூலமாகும்.”
‘யோனி’ என்ற சொல் கருப்பை, தோற்றுவாய், மூலம் அல்லது உயிரைப் பிறப்பிக்கும் இடம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.
பூமி தாவரங்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள் மற்றும் எண்ணற்ற உயிரினங்களைத் தாங்கிப் பராமரிக்கிறது; எனவே, இது உருவம் கொண்ட உயிரினங்களின் வாழ்வுக்கும் பிறப்பிற்கும் அடிப்படையான களமாக அடையாளரீதியாகக் கருதப்படுகிறது.

இப்பகுதியில், காயத்ரியின் பிரபஞ்ச வடிவத்தின் தோற்றுவாய் அல்லது அடித்தளத்துடன் பூமி தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.  வளம், ஆதரவு மற்றும் உயிரைப் பிறப்பித்தல் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் ஒரு படிமமாக இது அமைகிறது.

प्राणापानव्यानोदानसमानाः सप्राणाः
அவள் பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன் மற்றும் சமானன் ஆகிய ஐந்து முக்கிய உயிர்-வாயுக்களுடன் (vital airs) தொடர்புடையவள்.
இவை பாரம்பரிய இந்தியச் சிந்தனையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஐந்து முக்கிய பிராணன்கள் அல்லது உயிர்ச் செயல்பாடுகள் ஆகும்.
பிராணன் (Prāṇa) - உள்நோக்கிய சுவாசம் மற்றும் உயிர்ச் செயல்பாடு; குறிப்பாக சுவாசத்துடன் தொடர்புடையது.
அபானன் (Apāna) - கீழ்நோக்கிச் செல்லும் செயல்பாடுகள்; கழிவு வெளியேற்றம் போன்றவை இதில் அடங்கும்.
வியானன் (Vyāna) - உடல் முழுவதும் பரவுதல் மற்றும் சுழற்சி.
உதானன் (Udāna) - மேல்நோக்கிச் செல்லும் செயல்பாடுகள்; பாரம்பரியமாகப் பேச்சு மற்றும் மேல்நோக்கிய இயக்கத்துடன் தொடர்புடையது.
சமானன் (Samāna) - உட்கிரகித்தல் மற்றும் உடல் செயல்பாடுகளின் சமநிலை; குறிப்பாகச் செரிமானம்.

இவ்விளக்கங்கள் உயிருள்ள உடலைப் பற்றிய பாரம்பரிய இந்தியக் கோட்பாட்டைச் சார்ந்தவை. இவை நவீன உடற்கூறியல் அல்லது உடலியங்கியல் வகைப்பாடுகளுக்குச் சரியான இணையானவை அல்ல.
இந்த ஐந்து உயிர்-வாயுக்களும் இதில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது தத்துவ ரீதியாக முக்கியமானது: காயத்ரி ஒரு பிரபஞ்சத் தெய்வமாக மட்டுமல்லாமல், உயிருள்ள மனித உடலோடு தொடர்புடைய ஒரு புனிதமான இருப்பாகவும் கருதப்படுகிறாள்.

श्वेतवर्णा सांख्यायनसगोत्रा 
“அவள் வெண்ணிறம் கொண்டவள் மற்றும் சாங்கியாயன (Sāṅkhyāyana) குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.”
श्वेतवर्णा — வெண்ணிறம் கொண்டவள்.
सांख्यायनसगोत्रा — சாங்கியாயன கோத்திரம் அல்லது குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.
வெள்ளை நிறம் பொதுவாகத் தூய்மை, தெளிவு, அமைதி மற்றும் ஆன்மீக ஒளிர்வு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தக் குலப் பெயர் குறிப்பானது, இப்புனித நூலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள சடங்கு சார்ந்த விவரணையின் ஒரு பகுதியாகும். இதனை உயிரியல் ரீதியான வம்சாவளி குறித்த கூற்றாகக் கருதாமல், ஒரு பாரம்பரிய அடையாளமாகவே கொள்வது சிறந்தது.

गायत्री चतुर्विंशत्यक्षरा त्रिपदा षट्कुक्षिः पञ्चशीर्षा |
இது காயத்ரியின் அமைப்பு மற்றும் குறியீட்டு வடிவம் குறித்த ஒரு சுருக்கமான விளக்கமாகும்.

“காயத்ரி இருபத்து நான்கு அட்சரங்கள், மூன்று பாதங்கள், ஆறு பகுதிகள் மற்றும் ஐந்து தலைகளைக் கொண்டுள்ளது.”
ஒவ்வொரு சொல்லையும் நாம் ஆராய்வோம்.
चतुर्विंशत्यक्षरा  — இருபத்து நான்கு அட்சரங்கள்
வழக்கமான காயத்ரி மந்திரம் பின்வருமாறு:
ॐ भूर्भुवः स्वः ।
तत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि ।
धियो यो नः प्रचोदयात् ॥
சரியான சந்த அமைப்பின்படி, இதில் உள்ள மூன்று வரிகளிலும் தலா எட்டு அட்சரங்கள் வீதம் மொத்தம் 24 அட்சரங்கள் உள்ளன. மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் 'ஓம் பூர்புவஸ்ஸுவஹ' என்பது மரபுப்படி அந்த மூன்று வரிகளுக்கு முன்னதாகவே ஓதப்பட்டாலும், அது அந்த 24 அட்சரங்களின் ஒரு பகுதியாகக் கணக்கிடப்படுவதில்லை.
त्रिपदा  — மூன்று பாதங்கள்
पदा என்றால் பாதம் அல்லது சந்த அமைப்புக்குரிய ஒரு பகுதி என்று பொருள்.
இம்மந்திரம் மூன்று வரிகளைக் கொண்டுள்ளது:
1.    தத் ஸவிதுர் வரேண்யம்
2.    பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி
3.    தியோ யோ நஹ ப்ரசோதயாத்
ஒவ்வொரு வரியிலும் எட்டு அட்சரங்கள் உள்ளன.
षट्कुक्षिः — ஆறு பிரிவுகள்
कुक्षिःஎன்பதன் நேரடிப் பொருள் வயிறு, குழி அல்லது உள்ளறை என்பதாகும்.

இந்தச் சடங்கு விளக்கத்தில், ஆறு குக்ஷிகளும் காயத்ரியின் குறியீட்டு உடற்கூறியலின் ஒரு பகுதியாக அமைகின்றன. கொடுக்கப்பட்ட பகுதியில், துல்லியமாகக் கருதப்படும் பிரிவு விளக்கப்படவில்லை, எனவே ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு திட்டவட்டமான, தனித்த அர்த்தத்தை வழங்குவது ஊகமாகவே இருக்கும்.
पञ्चशीर्षा — ஐந்து தலைகள், பஞ்ச என்றால் ஐந்து, மற்றும் சீர்ஷாஷ என்றால் தலை.

இந்த ஐந்து தலைகளும் காயத்ரியின் பாரம்பரிய உருவவியல் அல்லது சடங்கு ரீதியான சித்தரிப்பைச் சேர்ந்தவை. இத்தகைய விளக்கங்கள் புனிதமான முழுமையையும் தெய்வீக சக்தியின் பல அம்சங்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றன; அவை மந்திரத்தின் யாப்பியல் அமைப்பின் விளக்கங்கள் அல்ல.

उपनयने विनियोगः” — உபநயனத்தில் பயன்பாடு
இந்த மந்திரம் அல்லது சடங்கு விவரணை உபநயனச் சடங்கில் பயன்படுத்தப்படுவதற்காக விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
உபநயனம் என்பது வேதக் கல்வியைத் தொடங்குவதற்கும், காயத்ரி மந்திரத்தை முறைப்படி கற்றுக்கொள்வதற்கும் தொடர்புடைய ஒரு பாரம்பரியத் தீட்சை (அறிமுக)ச் சடங்காகும்.
இச்சூழலில், இப்பகுதி ஒரு சடங்கு சார்ந்த வழிகாட்டுதலாக அல்லது 'வினியோகமாக' (அதாவது, ஒரு மந்திரத்தின் பயன்பாடு அல்லது அதன் நோக்கத்தைக் குறிப்பதாக) அமைகிறது.  கல்வி, சுயக்கட்டுப்பாடு, கற்றல் மற்றும் ஆன்மீகப் பயிற்சி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு ஒழுக்கமான வாழ்க்கைக்குள் மாணவர் நுழைவதை இச்சடங்கு பாரம்பரியமாக அடையாளப்படுத்துகிறது.  எனவே, இதற்கும் காயத்ரி மந்திரத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு மிகவும் பொருத்தமானதாகும்; ஏனெனில், இம்மந்திரம் அறிவின் ஒளிபெறுதலுக்கும், பகுத்தறியும் திறன் வளர்வதற்குமான ஒரு பிரார்த்தனையாகக் கருதப்படுகிறது.

இப்பகுதியை ஒருங்கிணைத்து வாசிக்கும்போது, தெளிவான மொழிபெயர்ப்பு பின்வருமாறு அமைகிறது:
“நீயே வீரியம்; நீயே மகத்துவம்; நீயே வலிமை; நீயே பேரொளி. நீயே தேவர்களின் இருப்பிடமும் அவர்களின் ஒளியும் ஆவாய். நீயே பிரபஞ்சமும் அதன் உயிர்ச்சக்தியும் ஆவாய். நீயே அனைத்தும்; நீயே அனைத்தின் உயிரும் ஆவாய். நீயே அனைத்தையும் வெல்லும் ஆற்றல்—'ஓம்' ஆவாய்.

நான் காயத்ரியை அழைக்கிறேன். நான் சாவித்திரியை அழைக்கிறேன். நான் சரஸ்வதியை அழைக்கிறேன். நான் புனிதமான சந்தங்களையும் (செய்யுள் யாப்பு வடிவங்கள்) ரிஷிகளையும் அழைக்கிறேன். மங்கலமும் செழிப்பும் அருளும் தேவியான ஸ்ரீயை நான் அழைக்கிறேன்.
இதன் சந்தம் காயத்ரி; ரிஷி விசுவாமித்திரர்; அதிதேவதை (தலைமை தெய்வம்) சவிதா. அக்னி இதன் வாய்; பிரம்மா தலை; விஷ்ணு இதயம்; ருத்ரன் சிகரம் (உச்சிக் கொண்டை). பூமி இதன் மூலம். இது பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன் மற்றும் சமானன் ஆகிய ஐந்து உயிர்ச்சக்திகளுடன் தொடர்புடையது. இது வெண்மை நிறம் கொண்டது மற்றும் சாங்கியாயன மரபைச் சார்ந்தது.
காயத்ரி இருபத்து நான்கு அட்சரங்கள், மூன்று சந்தப் பாதங்கள், ஆறு குட்சிகள் (குறியீட்டுப் பிரிவுகள்) மற்றும் ஐந்து தலைகளைக் கொண்டது. உபநயனச் சடங்கில் இதற்கான பயன்பாடு இவ்வாறு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.”

ஆழ்ந்த தத்துவ முக்கியத்துவம்
இப்பகுதி காயத்ரி வழிபாட்டின் மூன்று பரிமாணங்களை ஒன்றிணைக்கிறது.  முதலாவதாக: பிரபஞ்ச சக்தியாகக் காயத்ரி. அவர் வீரியம், வலிமை, ஒளிவீசும் தன்மை, பிரபஞ்சம் மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களின் உயிர்ச்சக்தி ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடப்படுகிறார். இரண்டாவதாக: தெய்வீக அறிவாகக் காயத்ரி. சாவித்ரி, சரஸ்வதி, முனிவர்கள் மற்றும் புனிதமான சந்தஸ் (செய்யுள் யாப்பு) ஆகியவற்றை அழைப்பதன் மூலம், இப்பகுதி அவரை ஒளிர்வு, ஞானம், இறைவெளிப்பாடு மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றுடன் இணைக்கிறது. மூன்றாவதாக: புனிதமான இருப்பின் வடிவமாகக் காயத்ரி. தலை, இதயம், வாய் மற்றும் உச்சி ஆகியவற்றுடன் தெய்வீக வடிவங்களை அடையாளப்படுத்துவதும், அதைத் தொடர்ந்து ஐந்து பிராணன்களுடன் (உயிர் காற்றுகளுடன்) தொடர்புபடுத்துவதும், பிரபஞ்ச தெய்வீகத்தன்மையை மனித உடலோடு இணைக்கிறது.

எனவே, இதன் ஒட்டுமொத்த நகர்வு பின்வருமாறு அமைகிறது:
பிரபஞ்ச சக்தி → புனித அறிவு → உயிருள்ள உடல் → ஆன்மீகத் தீட்சை.
இப்பகுதியைப் புரிந்துகொள்வதற்கான திறவுகோல் இதுவேயாகும். காயத்ரி வெறும் ஒலியாகவோ அல்லது சந்தம் சார்ந்த மந்திரமாகவோ மட்டும் அணுகப்படாமல், பிரபஞ்சம், தெய்வீக அறிவு மற்றும் மனித வாழ்க்கை ஆகியவற்றை இணைக்கும் ஒரு புனிதத் தத்துவமாக அணுகப்படுகிறது.

காயத்ரி மந்திரமே பின்வரும் பிரார்த்தனையுடன் நிறைவடைகிறது:
धियो यो नः प्रचोदयात् ।
"அந்தத் தெய்வீக ஒளி நம் புத்தியைத் தூண்டி வழிநடத்தட்டும்."
அப்பிரார்த்தனை, இம்முறையின் பின்னணியில் உள்ள முக்கிய ஆன்மீக விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: நம் மனங்கள் ஒளியூட்டப்பட வேண்டும், நம் புரிதல் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும், மேலும் நம் வாழ்க்கை உண்மை மற்றும் ஞானத்தை நோக்கி வழிநடத்தப்பட வேண்டும்.

இது காயத்ரி மந்திரத்தை அழைத்தல் மற்றும் அதற்கான சடங்கு மரபிலிருந்து பெறப்பட்ட ஒரு முக்கியமான பகுதியாகும். இப்பகுதி இரண்டு கூறுகளை ஒருங்கிணைக்கிறது: முதலாவதாக, தெய்வீக ஆற்றலை அறிவித்தல் மற்றும் பல்வேறு தேவதைகள் மற்றும் புனிதமான ஆளுமைகளை அழைத்தல்; இரண்டாவதாக, காயத்ரி மந்திரத்தின் சந்தம், அதை வெளிப்படுத்திய முனிவர் (ரிஷி), அதன் அதிதேவதை மற்றும் மனித உடல் மற்றும் உயிர்ச்சக்திகளுடனான அதன் குறியீட்டுத் தொடர்பு ஆகியவற்றை விவரிக்கும் பாரம்பரிய விளக்கம்.

இப்பகுதி மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாக அமைவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம், இது காயத்ரியை வெறும் உச்சரிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு மந்திரமாக மட்டும் முன்வைக்காமல், தெய்வீக ஆற்றல், பிரபஞ்ச இருப்பு, மனித உடல் மற்றும் உயிர் ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய ஒரு உயிருள்ள புனிதமான சக்தியாகச் சித்தரிக்கிறது.

எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், இப்பகுதியை இரண்டு பிரிவுகளாக அமைக்கலாம்.  அவைகள் 1.காயத்ரியை வேண்டுதல், 2.காயத்ரியின் இயல்பு ஆகும்.

1 காயத்ரியே, நீயே வலிமையின் சாரமாக இருக்கிறாய். நீயே பொறுமையாகவும், அடக்கும் ஆற்றலாகவும் திகழ்கிறாய். நீயே உடல் வலிமையாகவும், பேரொளியாகவும் இருக்கிறாய். நீயே தேவர்களின் இருப்பிடமாகவும், அவர்களின் பெயராகவும் விளங்குகிறாய். நீயே ஜடமான பிரபஞ்சமாகவும், முழுமையான ஆயுட்காலமாகவும், அனைத்திற்கும் அதிபதியாகவும் இருக்கிறாய். நீயே அனைத்து உயிரினங்களாகவும், அனைவரின் வாழ்நாளாகவும் திகழ்கிறாய். நமக்கு எதிரான அனைத்தையும் அழிப்பவள் நீயே. 'பிரணவம்' (ஓம்) குறிக்கும் சத்தியம் நீயே. நான் காயத்ரியை (என் இதயத்தில்) அழைக்கிறேன்; சாவித்திரியை அழைக்கிறேன்; சரஸ்வதியை அழைக்கிறேன். சந்தங்கள், ரிஷிகள் மற்றும் தேவர்களை அழைக்கிறேன். அனைத்து தேவர்களின் பேரொளியையும் அழைக்கிறேன். காயத்ரி மந்திரத்திற்கு 'காயத்ரி' சந்தம், 'விஸ்வாமித்திரர்' ரிஷி மற்றும் 'ஸவிதா' (சூரியன்) தெய்வம் ஆகியனவாகும். இதில் அக்னி வாயாகவும், நான்கு முகங்களைக் கொண்ட பிரம்மா தலையாகவும், விஷ்ணு இதயமாகவும், ருத்ரன் சிகையாகவும் (தலைமுடி உச்சி), பூமி ஆதாரமாகவும், பிராண-அபான-வியான-உதான-சமான வாயுக்கள் சுவாசமாகவும் அமைகின்றன. காயத்ரி வெண்மையான நிறம் கொண்டவள்; ஞானம் பெற்ற சாங்கிய முனிவர்களால் அடையப்படும் பரமாத்மாவின் அதே குலத்தைச் சேர்ந்தவள். ஒரு மந்திரமாக விளங்கும் காயத்ரி தேவி, இருபத்து நான்கு அட்சரங்களைக் கொண்டவள்; இம்மந்திரம் மூன்று பாதங்கள், ஆறு கோசங்கள் (உறைகள்) மற்றும் ஐந்து தலைகளைக் கொண்டது. இது உபநயனம் எனும் வேதக் கல்விக்கான தீட்சை சடங்கில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

முந்தைய பாடலைப் போலவே, இந்தப் பகுதியும் வழிபாட்டாளரின் இதயத்தில் காயத்ரியை ஆவாஹனம் செய்வதற்குப் (அழைத்து நிலைநிறுத்துவதற்கு) பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்கு முந்தைய பகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள 'ஆயாது வரதா தேவி' (Ayatu varada devi) என்று தொடங்கும் மந்திரங்களுக்குப் பதிலாக, வாஜஸனேயி (Vajasaneyin) பிரிவினர் காயத்ரியை ஆவாஹனம் செய்ய இந்தப் பகுதியையே பயன்படுத்துகின்றனர். வழிபாடு என்பது வழிபாட்டாளருக்கும் வழிபடப்படும் இறைவடிவத்திற்கும் இடையிலான ஒரு தொடர்பைக் குறிக்கிறது; அத்துடன், வழிபாட்டாளரிடம் இயல்பாகவும் உண்மையாகவும் வெளிப்படும் ஒரு தேவையையும் தகுந்த மனநிலையையும் இது உள்ளடக்கியுள்ளது. முந்தைய பகுதிகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளவாறு, தனது இயல்பான தன்மையுடன் இணைந்துள்ள வெளிப்படையான குறைபாடுகள், பாவ உணர்வு மற்றும் அசுத்தம் ஆகியவை வழிபாட்டாளரின் மனதில் ஒரு தேவையை உருவாக்குகின்றன. அதாவது, உலகியல் வாழ்க்கையால் தற்காலிகமாக மறைக்கப்பட்டிருந்த தனது உண்மையான தெய்வீக இயல்பை மீட்டெடுப்பதற்காக, காயத்ரி வடிவில் விளங்கும் பரம்பொருளின் அருளை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை அது உணர்த்துகிறது.

நீரின் ஈர்ப்பு ஓட்டம் தாழ்வான நிலத்திற்கு மட்டுமே நடைபெறுகிறது. அதேபோல, பணிவும், தவம் மற்றும் தூய்மை மற்றும் சுதந்திரத்திற்காக ஆர்வமுள்ள ஒரு நபர் மட்டுமே தெய்வீக மகிமையை அதன் கறைபடியாத மகிமையில் பெற முடியும். அத்தகைய ஆர்வமுள்ள ஆத்மா தனது எல்லா தேவைகளுக்காகவும் தெய்வீகத்தைப் பார்த்து, கூச்சலிடுகிறது: 'நீயே என் பலம், நீயே என் சக்தி, நீயே என் மகிமை, நீயே எனக்கு எல்லாம்'. எனவே இங்கு காயத்ரி பிரம்மனிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல என்று கருதப்படுகிறாள், மேலே பட்டியலிடப்பட்டுள்ள பல்வேறு சிறப்பம்சங்கள் மற்றும் பண்புக்கூறுகள் என புகழப்படுகிறது. நீண்ட பதிப்பில் பட்டபாஸ்கரா மற்றும் சயனா கவனிக்காத பத்தியின் நீட்டிப்பு உள்ளது, சாவித்ரிம் ஆவாஹயாமி போன்றவற்றில் பல வழிபாட்டாளர்கள் தங்கள் பாரம்பரியத்தின் படி பயன்படுத்துகின்றனர். அபிபூரோம் வரையிலான முந்தைய பகுதி தைத்திரியபிரம்மனா 2.4.3.2 இலிருந்து மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது. இது காயத்ரியின் புகழாக கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சயனா தைத்திரியப்ராஹ்மண பத்தியில் உள்ள வர்ணனையில் சர்வாயுவில் ஆயுவை உணவாக எடுத்துக்கொள்கிறார். காயத்ரிக்கு சாவித்திரி என்றும் சரஸ்வதி என்றும் பெயர் உண்டு என்பது ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எல்லா படைப்புகளிலும் உள்ளவர் மற்றும் உந்துவிப்பவராக உயர்ந்தவர் சாவித்ர் என்று அழைக்கப்படுகிறார், எனவே அவரைப் புகழ்ந்து பேசும் பகுதி சாவித்ரி என்று அழைக்கப்படுகிறது. வேதங்கள் ஏரி அல்லது சரஸ் என குறிப்பிடப்படுகின்றன, இது உயிர் நீரை வழங்குகிறது, எனவே காயத்ரி, வேதங்களின் சாரமாக, சரஸ்வத் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த இரண்டு சொற்களும் காயத்ரியை வழிபாட்டின் பொருளாக பெரிதாக்குகின்றன.

மரபுப்படி, முற்பகலில் அந்தத் தெய்வம் 'காயத்ரி' என்றும், நண்பகலில் 'சாவித்ரி' என்றும், மாலையில் 'சரஸ்வதி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. தன்னை ஜபிப்பவரைப் பலவிதமான பாவங்களிலிருந்து காப்பவள் (காயந்தம் த்ராயதே) என்பதே 'காயத்ரி' என்பதன் விளக்கமாகும். படைப்புக்கு ஒளிதரும் 'ஸவித்ரு'வை இது குறிப்பதால் 'சாவித்ரி' என்றும், அந்த நிலையில் உலகை 'வாக்கு' (சொல்) வடிவில் வெளிப்படுத்துவதால் 'சரஸ்வதி' என்றும் இப்பெயர்கள் வழங்கப்படுகின்றன. இம்மூவரும் முறையே பிரம்மா, ருத்ரன் மற்றும் விஷ்ணுவாகவும்; சிவப்பு, வெள்ளை மற்றும் கருப்பு நிறங்களாகவும் உருவகப்படுத்தப்படுகிறார்கள். வழிபாட்டு முறைகள் எவ்வாறாயினும், காயத்ரி மூலமாகவே பரம்பொருள் வழிபடப்படுகிறது. இதனை வலியுறுத்த ஸ்மிருதிகள் பின்வரும் சான்றைக் குறிப்பிடுகின்றன.

नभिन्नां प्रतिपद्येत गायत्रीं ब्रह्मणा सह ।
सोऽहमस्मीत्युपसीत विधिना येनकेनचित् ।
तायत्रीं चिन्तयेद्यस्तु हृत्पद्मे समुपस्थिताम् ।
धर्माधर्मविनिर्मुक्त: स याति परमां गतिम् ॥१॥

1 இந்த வழிபாட்டின் முக்கிய அம்சம், பரமாத்மாவிலிருந்து வேறல்லாததாகக் கருதப்படும் சூரிய மண்டலத்தில் காயத்ரியை ஒருவரது இதயத்தில் தியானிப்பதே ஆகும்; சடங்கு சார்ந்த விவரங்கள் இரண்டாம் பட்சமானவையே. குருக்ஷேத்திரப் போரின்போது, விரிவான சடங்குகளைச் செய்வதற்காகப் போர்க்களத்தை விட்டு விலகாமலேயே, யுதிஷ்டிரரும் பிற தலைவர்களும் உரிய நேரத்தில் அந்திவேளைத் தியானத்தைச் செய்தனர் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. காயத்ரியின் பெருமை, அதனுடன் தொடர்புடைய பிற அம்சங்களுடன் அதை ஒப்பிடுவதன் மூலம் மேலும் விரிவாக விளக்கப்படுகிறது. அனைத்து மந்திரங்களுக்கும் சாரமாகத் திகழும் காயத்ரி, அனைத்துச் சந்தங்கள் (meter), ரிஷிகள், தேவர்கள் மற்றும் அவர்களின் தேஜஸ் (ஒளிப்பொலிவு) ஆகியவற்றைத் தன்னுள் சூட்சுமமாக அடக்கியுள்ளது. எனவே, காயத்ரியை ஆவாஹனம் செய்வதன் மூலம் இவை அனைத்தும் ஒருவருக்குள்ளேயே ஆவாஹனம் செய்யப்படுகின்றன. சந்தம், தேவதை மற்றும் ரிஷி (மந்திரத்தைக் கண்டவர்) ஆகியவற்றை நினைவுகூராமல் எந்த மந்திரத்தையும் மதச் சடங்குகளில் பயன்படுத்தக் கூடாது. எனவே, காயத்ரி, விஸ்வாமித்திரர் மற்றும் ஸவிதாரு (சூரியன்) ஆகியோர் அடுத்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். பின்னர், தியானத்திற்காக காயத்ரி மந்திரத்தின் வடிவம் உருவகப்படுத்தப்படுகிறது: தேவர்களில் முதன்மையான அக்னி அதன் வாயாகவும், முதற்படைப்பான பிரம்மா அதன் தலையாகவும், விஷ்ணு அதன் இதயமாகவும், ருத்ரன் அதன் சிகையாகவும் (அல்லது உச்சியில் உள்ள சுடராகவும்) கருதப்படுகிறார்கள். பூமி அதன் 'யோனி'யாக (மூலமாக) உள்ளது; காற்று அதன் மூச்சாக உள்ளது. வெண்மை நிறம் மிக உயர்ந்த தூய்மையைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனிநபரின் பெருமையை மதிப்பிட அவரது குலத்தைப் பற்றிய அறிவு அவசியம்; எனவே, காயத்ரி பிரம்மனின் அதே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் காயத்ரி மந்திரத்தின் வடிவம் விவரிக்கப்படுகிறது. இது தலா எட்டு எழுத்துக்களைக் கொண்ட மூன்று பாதங்களையும், ஆறு அங்கங்களையும் (வேதத்தின் துணைப் பிரிவுகள்) மற்றும் இதிகாச-புராணங்களையும் (ஐந்தாவது வேதம் எனப்படுபவை) கொண்டுள்ளது. ஒரு சிறுவனுக்கு உபநயனம் செய்து வைத்து காயத்ரி மந்திரம் உபதேசிக்கப்படுவதற்கு முன்னதாக, காயத்ரி பற்றிய இந்த விவரங்கள் ஓதப்படுகின்றன.

ऒं भू: । ऒं भुव: । ऒँ मह: । ऒं जन: । ऒं तप: । ऒँ सत्यम् ।  ऒं तत्सावितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि । धियो यो न: प्र;चोदयात् । ऒमापो ज्योती रसोऽमृतं ब्रह्म भूर्भुव: सुवरोम् ॥२॥

ஓம் பூமி, ஓம் ஆகாயம், ஓம் சுவர்க்கம், ஓம் இடைவெளி மண்டலம். ஓம் பிறப்பிடமே. ஓம் பேறு பெற்றவர்களின் இருப்பிடமே. ஓம் சத்தியத்தின் உறைவிடமே. ஓம் நமது அறிவைச் செழுமைப்படுத்தும் அந்தத் தெய்வீகப் படைப்பாளரின் போற்றத்தக்க ஒளியை நாம் தியானிப்போமாக. ஓம் அவரே நீர், ஒளி, சுவை, அமுதம் மற்றும் மூன்று உலகங்களும் ஆவார். பிரணவத்தால் குறிக்கப்படுபவரே இவை அனைத்தும் ஆவார்.

பிராணாயாமப் பயிற்சியின்போது மனதிற்குள் ஜபிப்பதற்கும் கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்துவதற்கும் பயன்படும் மந்திரங்களை இப்பகுதி விவரிக்கிறது. பிரணவம், வ்யாஹ்ருதிகள், காயத்ரி மற்றும் காயத்ரிசிரஸ் ஆகிய நான்கு கூறுகள் இணைந்து இந்த முழுமையான தொகுப்பை உருவாக்குகின்றன. மனுவின் கூற்றுப்படி, மூச்சை உள்ளே அடக்கி வைத்திருக்கும்போது, இந்த ஒருங்கிணைந்த மந்திரத் தொகுப்பைத் தெளிவாகவும் கவனத்துடனும் மூன்று முறை மனதிற்குள் ஜபிக்க வேண்டும். மூச்சை அடக்கி வைத்திருக்கும் வேளையில், கட்டைவிரல், சுண்டு விரல் மற்றும் மோதிர விரல் ஆகியவற்றைக் கொண்டு நாசித் துவாரங்கள் மூடி வைக்கப்படுகின்றன. படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரம்மா உச்சரித்த ஏழு உலகங்களை ஏழு வ்யாஹ்ருதிகள் குறிக்கின்றன; அவற்றில் முதலாவதாக உள்ள மூன்று வ்யாஹ்ருதிகள் 'மஹா வ்யாஹ்ருதிகள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு வ்யாஹ்ருதியும் தனித்தனியாகவே பரம்பொருளைக் குறிக்கும் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், அவை ஒவ்வொன்றின் முன்பும் 'பிரணவம்' சேர்க்கப்படுகிறது. ஏழு வ்யாஹ்ருதிகளுக்குப் பிறகு காயத்ரி மந்திரம் வருகிறது; இதன் தொடக்கத்திலும் பிரணவம் சேர்க்கப்படுகிறது, இது காயத்ரி மந்திரமும் பரம்பொருளையே குறிக்கிறது என்பதை மீண்டும் உணர்த்துகிறது. இறுதியாக, காயத்ரிசிரஸ் மந்திரம் வருகிறது; இதன் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் பிரணவங்கள் இடம்பெறுகின்றன. காயத்ரி மந்திரமே இதில் மையமான மற்றும் அடிப்படையான கூறாகும்; மற்றவை அனைத்தும் அதற்குத் துணைநிற்பவை. ஒரு நபர் பிராணாயாமம் செய்து இம்மந்திரத்தின் மீது தன் சிந்தனையை ஒருமுகப்படுத்தும்போது, அவரது ஆழ்மனதில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஆன்மீக ஆற்றல்கள் விழித்தெழுகின்றன; இதனால் அவர் பரம்பொருளுடன் இணையத் தகுதிபெற்று, இறுதியில் அந்த ஆன்மீக இலக்கை அடைகிறார்.

ஏழு வ்யாஹ்ருதிகளுடன் தொடர்புடைய சந்தங்கள் முறையே காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதீ, பங்கிதி, த்ரிஷ்டுப் மற்றும் ஜகதீ ஆகும்; இவற்றின் தேவதைகள் முறையே அக்னி, வாயு, சூர்யன், ப்ருஹஸ்பதி, வருணன், இந்திரன் மற்றும் விஸ்வதேவர்கள் ஆவர். பிரஜாபதி இவற்றுக்கான ரிஷி ஆவார். பதினாறு அட்சரங்களைக் கொண்ட 'காயத்ரி-சிரஸ்' (காயத்ரி-சிரசு) என்பது, அந்த மந்திரத்தின் தலைப்பகுதியாக அமைவதால் அப்பெயர் பெற்றது. இதற்குப் பிரஜாபதி ரிஷியாகவும், அனுஷ்டுப் சந்தமாகவும், பிரம்மா, அக்னி மற்றும் வருணன் தேவதைகளாகவும் உள்ளனர். ஜபம், ஹோமம் மற்றும் தியானம் ஆகியவற்றைச் செய்யும்போது காயத்ரி பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது 44-ஆம் பக்கத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிராணாயாமப் பயிற்சியின் மூலம் ஒரு நபர் தூய்மை அடையும் வரை, அவர் ஜபம் செய்வதற்குத் தகுதி பெறுவதில்லை. எனவேதான், பிராணாயாமப் பயிற்சிக்கு இங்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள மந்திரம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.  அந்தி நேர வழிபாடுகளின் போது செய்யப்படும் பிராணாயாமம், பதஞ்சலி யோகப் பயிற்சிக்காகப் பரிந்துரைத்த பிராணாயாமத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது. முந்தையதில், இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள சூத்திரத்தின்படி மூச்சை அடக்கி வைக்கும் காலம் மட்டுமே அளவிடப்படுகிறது. பிந்தையதில், மூச்சை உள்ளிழுப்பது, மூச்சை உள்ளே அடக்கி வைப்பது மற்றும் மூச்சை வெளிவிடுவது ஆகியவை முறையாக அளவிடப்படுகின்றன. காயத்ரியின் பொருளை விளக்கும் கணிசமான இலக்கியங்கள் உள்ளன, அவற்றுக்கு அனைத்து மகான்களும் தங்கள் பங்களிப்பைச் செய்துள்ளனர். 'சவித்ரு' என்ற சொல்லை விவரிக்கும் 'தத்' என்ற சொல், வானங்களின் புலப்படும் பிரதான ஒளியானது, இங்கு அனைத்து உயிரினங்களிலும் உள்ளார்ந்தவராகவும், மேலானவராகவும் குறிப்பிடப்படும் கடவுளின் ஒரு பிரதிநிதித்துவம் மட்டுமே என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. அவரே பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணம் என்பதாலும், இருப்பவை அனைத்தையும் அவரே இயக்கி உந்துவதாலும் அவர் சவித்ரு ஆவார்.  அவர் 'தேவர்' (ஒளிமயமானவர்) என்று அழைக்கப்படுகிறார், ஏனெனில் அவர் சுயம் பிரகாசம் கொண்டவர்; அறிவுசார்ந்ததாகவோ அல்லது பௌதீகமானதாகவோ உள்ள மற்ற அனைத்து ஒளிகளும் அவரிடமிருந்து பெறப்பட்டவையே. வாழ்க்கையின் நான்கு முக்கிய விழுமியங்களையும் (அறம், பொருள், இன்பம், வீடுபேறு) அடைவதற்காக, பக்தர் அவருடைய 'பர்க' (bharga) எனும் ஒளியை தியானிக்கிறார். 'பர்க' என்ற சொல் 'ப்ராஜ்' (bhraj) என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து உருவானது; இதற்கு வறுத்தல் அல்லது எரித்தல் என்று பொருள். எனவே, இச்சொல் பிரகாசமான ஒளியை மட்டுமல்லாமல், பரம்பொருளை அடைவதற்குத் தடையாக இருக்கும் அறியாமை மற்றும் துயரத்தின் வேரை அழிக்கும் வெப்பத்தையும் குறிக்கிறது. ஆகையால், பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட விரும்பும் அனைவரும் இந்தத் தெய்வீக ஒளியை ஆர்வத்துடன் நாடுகின்றனர். காயத்ரி மந்திரத்தின் மூன்றாம் வரியின் முக்கியத்துவம் இதுவே: வேதங்களின்படி, சிந்தனையும் செயலுமே ஒரு மனிதனின் விதியைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதனின் மனச் செயல்பாடுகள் தெய்வீகச் செயல்பாட்டின் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டிருக்கும்போது, அவை அவனை உயர்நிலைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. எனவே, இறைவனின் கட்டளைப்படியான கடமைகளைச் செய்தல், இறைவனிடம் சுயநலமற்ற பக்தி செலுத்துதல் மற்றும் மிக உயர்ந்த ஞான ஒளி பெறுதல் ஆகியவற்றை நோக்கித் தனது மனதை அந்தப் பரம்பொருள் வழிநடத்த வேண்டும் என்ற பக்தரின் ஏக்கம் இவ்வரியில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. காயத்ரி மந்திரத்தில் உள்ள கருத்துக்களைப் பின்வரும் செய்யுள்கள் மூலம் இரண்டு பண்டைய சான்றோர்கள் விளக்கியுள்ளனர்:-
यो देव: सवितास्माकं धियो धर्मादिगोचरा: ।
प्रेरयेत्तस्य यद् भर्गस्तदूरेण्यमुपास्महे ॥१॥
நமது அறிவாகிய சூரியக் கடவுள், அனைத்து சமயக் கொள்கைகளுக்கும் மூலமானவர். பர்கம் அவருக்கு எதை அருளுகிறதோ, அதை நாம் தொலைவிலிருந்து வழிபடுகிறோம்.

यह्ब्रम्ह नित्यं हृदि सन्निविष्टं मां प्रेरयत्तिष्टति न: सुबुद्धी: ।
भर्गस्तदाख्यं भजनीयमेतत् ध्यायाम नित्यं रविमण्डलस्थम् ॥२॥
எப்போதும் நம் இதயங்களில் வீற்றிருக்கும் பரம சத்தியம், மிகவும் புத்திசாலிகளான நம்மை ஊக்குவித்து நிலைநிறுத்துகிறது. சூரியனின் கோளத்தில் வீற்றிருக்கும் பர்கம் எனப்படும் இந்த வழிபடத்தக்க வடிவத்தை நாம் தினமும் தியானிப்போம்.

காயத்ரீ சிரஸின் விளக்கத்திற்கு, பிரிவு XV, செய்யுள் 2-ல் உள்ள குறிப்பைப் பார்க்கவும். இதன் சுருக்கமான வடிவம் பிராணாயாமத்திற்கான இரண்டு மாற்று முறைகளை வழங்குகிறது.
1. ऒं भूर्भुव: सुवर्महर्जनस्तप: सत्यं तद्ब्र्ह्म तदाप आपो ज्योती रसोऽमृतं ब्रह्म भूर्भुव; स्वरोम् ॥ 
 **ஓம்** — பூமி, வளிமண்டலம் மற்றும் சொர்க்கம்; **ஓம்** — இருளை அகற்றும் பெருஞ்சக்தி; தவநெறி; உண்மை — அதுவே பிரம்மம். அதுவே நீர், ஒளி, சாரம் (ரசம்) மற்றும் அழியா அமிர்தம் — பிரம்மம். பூமி, வளிமண்டலம் மற்றும் சொர்க்கம் — **ஓம்**.

२. ऒम् तद् ब्रह्म । ऒम् दद्वायु: । ऒं तदात्मा । ऒं तत्सत्यम् । ऒं तत्सर्वम् । ऒं तत्पुरोर्नम: ॥
**ஓம்** — அதுவே பிரம்மம். **ஓம்** — அதுவே வாயு (காற்று). **ஓம்** — அதுவே ஆத்மா. **ஓம்** — அதுவே உண்மை (சத்தியம்). **ஓம்** — அதுவே அனைத்தும் (சர்வம்). **ஓம்** — 'தத்-புருஷன்' (உயர்ந்த பரம்பொருள்) எனும் திருநாமத்திற்கு — **ஓம்**.

முதலாவது மந்திரம், 'பிரணவம்' மற்றும் 'வியாஹ்ருதி'களை முன்னொட்டாகக் கொண்டிருப்பதிலும், 'தத் பிரம்மா' (tat brahma) என்பதற்குப் பதிலாக 'சாவித்ரி' (Savitri) என்பதைப் பயன்படுத்துவதிலும் மட்டுமே காயத்ரி மந்திரத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது. இரண்டாவது மந்திரம் குறித்த விளக்கம் பின்னர் விரிவாக அளிக்கப்படும்.

Section-36- (षट्त्रिंशोऽनुवाक:)

उत्तमे शिखरे देवि [जाते] भूम्यां पर्वतमूर्धानि ।
ब्राह्मणेभ्योऽभ्यनुज्ञाता गच्छ देवि ययासुखम् ॥१॥

हे देवि- ஓ தேவியே,  ब्राह्मणेभ्यः-for the sake of brahmanas,  अनुज्ञाता- உன்னை நினைவுகூரும் வரை,  उत्तमे- மிக உயர்ந்த மற்றும் புனிதமான,  शिखरे- புனிதமான சிகரத்திலோ,  भूम्याम्- பூமியின்,  पर्वतमूर्धानि- மலையின் மீதோ,  हे देवि- ஓ தேவியே ,  यथासुखम्- விருப்பப்படி,  गच्छ- சென்று தங்கலாம்.

1. ஓ தேவியே! அந்தணர்கள் மீண்டும் உன்னை நினைவுகூரும் வரை, நீ பூமியின் மிக உயர்ந்த மற்றும் புனிதமான சிகரத்திலோ அல்லது வேறு ஏதேனும் உயர்ந்த இடத்திலோ உன் விருப்பப்படி சென்று தங்கலாம்.

காயத்ரி தேவியை விடைபெறச் செய்யும் விதமாக, சந்தியாவந்தன வழிபாட்டின் இறுதியில் இந்த ஸ்லோகமும் இதைத் தொடரும் ஸ்லோகமும் சொல்லப்படுகின்றன. இதன் நீண்ட வடிவத்தில் 'தேவி' (Devi) என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக 'ஜாதே' (Jate) என்ற சொல் இடம்பெற்றுள்ளது. சாயனரின் கருத்துப்படி, காயத்ரி தேவி எழுந்தருளியிருக்கும் இடமும், அங்கிருந்து அவர் அழைக்கப்படும் இடமும் பூமியில் உள்ள மேரு மலையின் மிக உயர்ந்த சிகரமாகும். ஆனால், முதல் வரியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல்வேறு அடைமொழிகளை, காயத்ரி தேவி மீண்டும் அழைக்கப்படும் வரை தாராளமாகத் தங்கக்கூடிய இடங்களாகவே பா₃ட்டபாஸ்கரர்  புரிந்துகொண்டதாகத் தெரிகிறது.

स्तुतो मया वरदा वेदमाता प्रचोदयन्ती पवने द्विजाता ।
आयु: पृतिव्यां द्रविणं ब्रह्मव्र्च् मह्यं दत्वा प्रजातुं ब्रह्मलोकं ॥२॥

मया- என்னால்.  स्तुता- போற்றப்பட்டவளும்,  वरदा- வரங்களை அருளும்,  पवने(पवन इव)- காற்றைப் போல,  प्रचोदयन्ती- இயங்கச் செய்பவளும்,  द्विजाता- இரு பிறப்பிடங்களைக் கொண்டவளும்,  वेदमाता- வேதங்களின் தாயுமானவள்,  मह्यम्- எனக்கு,  पृथिव्याम्- இவ்வுலகில்,  आयुः- நீண்ட ஆயுள்,  द्रविणम्- செல்வம்,  ब्रह्मवर्चसम्- வேதக் கல்வியின் ஆற்றல்,  दत्वा- அருளிவிட்டு,  प्रजातुम्(प्रजातम्)- மிகச் சிறப்பாகப் படைக்கப்பட்ட,  ब्रह्मलोकम्- பிரம்ம லோகத்திற்கு (गच्छतु- எழுந்தருள்வாயாக).

2. என்னால் போற்றப்பட்டவளும், காற்றைப் போல உயிரினங்களை இயங்கச் செய்பவளும், இருப்பிடங்களாகிய இரு பிறப்பிடங்களைக் கொண்டவளும், வரங்களை அருளும் வேதங்களின் தாயுமானவள், எனக்கு இவ்வுலகில் நீண்ட ஆயுள், செல்வம் மற்றும் வேதக் கல்வியின் ஆற்றல் ஆகியவற்றை அருளிவிட்டு, மிகச் சிறப்பாகப் படைக்கப்பட்ட பிரம்ம லோகத்திற்கு எழுந்தருள்வாயாக.

சாயனர் மற்றும் பா₃ட்டபாஸ்கரர்  ஆகியோர் இங்குள்ள இப்பாடலைக் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. 'த்விஜாதா' (dvijata) என்ற சொல் சுட்டிக்காட்டுவதைப் போல, காயத்ரியின் இருப்பிடம் பிரம்மலோகம் மற்றும் சூரிய மண்டலம் ஆகிய இரண்டும் என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், காயத்ரி தேவி திரும்பும் இடமாகப் பிரம்மலோகத்தையே அப்பகுதி நேரடியாகக் குறிப்பிடுகிறது. 'பாவனே' (pavane) மற்றும் 'ப்ரஜாதும்' (prajatum) ஆகிய சொற்கள் இலக்கணப் பிழையானவையாகவும், வாக்கிய அமைப்பிற்குச் சவாலானவையாகவும் தோன்றுகின்றன; ஆயினும், வேத மரபு சார்ந்த விதிவிலக்கு அல்லது உரிமையின் (Vedic license) அடிப்படையில் பொருத்தமான பொருளைக் கொள்வதன் மூலம் இச்சிக்கல் தீர்க்கப்படுகிறது. அதர்வவேதம் (XIX.71.1) இம் மந்திரத்தின் பிழையற்ற வடிவத்தை பின்வருமாறு அளிக்கிறது:
स्तुता मयां वरदा वेदमाहा प्रचोदयन्तां पावमानी द्विजानाम्।
    आयु: प्राणम् प्रजां पशुं कीर्ति द्रविणं ब्रह्मवर्चसं मह्यं दत्वा व्रजत ब्रह्मलोकम् ॥
வரங்களை அருள்புரியும் வேதங்களை நான் போற்றியுள்ளேன்; அவை பிராமணர்களைத் தூய்மைப்படுத்துபவரை ஊக்குவிக்கட்டும்.  எனக்கு நீண்ட ஆயுள், வாழ்க்கை, சந்ததி, விலங்குகள், புகழ், செல்வம் மற்றும் பரம சத்தியத்தின் ஒளி ஆகியவற்றைத் தாரும். தயவுசெய்து பிரம்மாவின் கிரகத்திற்குத் திரும்புங்கள்.

இது களங்கமற்றது. 'பவமானம்' என்பது உயிரினங்களின் உள்ளே உறையும் தெய்வீக ஆத்மாவைக் குறிக்கிறது. காயத்ரி அந்த இறைவனின் பெருமையைப் போற்றுகிறாள்; மேலும், அவளே வேதங்களின் தாயாகத் திகழ்கிறாள் அல்லது வேதங்களின் வடிவமாகவே அவள் விளங்குகிறாள். இங்குள்ள ரிஷி, தனக்கும் மற்ற அனைவருக்கும் உரிய முறையில் செய்யப்படும் பக்தியின் பலன்களை வேண்டிப் பிரார்த்திக்கிறார். "உன்னத மெய்ப்பொருளைப் போற்றும் காயத்ரி தேவி, வழிபாட்டின்போது என்னால் அழைக்கப்பட்டு, எனக்கும் 'இருபிறப்பாளர்' (த்விஜர்) அனைவருக்கும் நீண்ட ஆயுள், நல்வாழ்வு, சந்ததி, கால்நடைகள், புகழ், செல்வம் மற்றும் ஆன்மீகப் பொலிவு ஆகியவற்றை அருளட்டும். இவற்றை அருளிய பிறகு, காயத்ரி தான் தோன்றிய அந்தப் பரம்பொருளிடமே (பரப்பிரம்மனிடமே) மீண்டும் எழுந்தருளட்டும்."

Section-37 (सप्तत्रिंशोऽनुवाक:)

घृणि: सूर्य आदित्यो न प्रभा वात्यक्षरम् । मधु क्षरन्ति तद्रमम् । सत्यं वै तद्रसमापो ज्योती रसोऽमृतं ब्रह्म भूभुव: सुवरोम् ॥१॥
 
घृणिः - பிரகாசம், பிரகாசம்; பெரும்பாலும் சூரியனின் அடைமொழி.
सूर्य आदित्यः – சூரியன், அதிதியின் மகன், பிரபஞ்ச வெளிச்சம்.
न प्रभा – வெறும் ஒளி அல்லது பிரகாசம் அல்ல.
वाति अक्षरम् - பிரகாசிக்கும் அழியாத பிரம்மம், பிரகாசிக்கும் நித்திய பிரம்மம்.
मधु क्षरन्ति - தேன் பாய்கிறது, இனிமை சொட்டுகிறது.
तत् रमम् - அந்த மகிழ்ச்சி, அந்த ஆனந்தம்.
सत्यं वै – உண்மையாகவே உண்மை.
तद् रसः – அந்த சாராம்சம், அந்த சுவை.
आपः - நீர்.
ज्योतीः - ஒளி, பிரகாசம்.
रसः अमृतम् – சாரம் அழியாமை, அமிர்தம்.
ब्रह्म -, பிரம்மன்.
भूः भुवः सुवः ओम् – மூன்று உலகங்களும் (பூமி, வளிமண்டலம், சொர்க்கம்) ஓமில் ஒன்றுபட்டன.

1 இந்தச் சமஸ்கிருதப் பகுதி, சூரியனை மையமாகக் கொண்ட தியானம் மற்றும் சூரியனின் வாயிலாக 'பிரம்மன்' குறித்த தியானம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய வேத மரபைச் சார்ந்ததாகத் தோன்றுகிறது. இது சூரியனின் ஒளிக்கதிர் வீச்சு, உண்மையின் சாரம், இருப்பின் இனிமை, நீரின் உயிர் அளிக்கும் தன்மை, அழியாத்தன்மை மற்றும் பரம்பொருள் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது.

ஒளிவீசும் சூரியனாகிய ஆதித்தன் வெறும் ஒளி மட்டுமல்ல; அவன் மூச்சுக் காற்றால் சுமந்து செல்லப்படும் நித்தியமான அட்சரம் ஆவான். அவனிடமிருந்தே ஆனந்தம் எனும் தேன் பெருகி வருகிறது. அந்தச் சாரமே உண்மையாகும். நீரே அதன் சுவை; ஒளியே அதன் சாரம்; அந்தச் சாரமே அமரத்துவம் — அதாவது பிரம்மம். பூமி, வளிமண்டலம் மற்றும் சுவர்க்கம் ஆகிய அனைத்தும் ‘ஓம்’ எனும் அந்த ஓங்காரத்தில் அடங்கியுள்ளன.

தத்துவார்த்த விளக்கம்
இப்பாடல் சூரியனை 'பிரம்மன்' (பரம்பொருள்) என்று போற்றும் ஒரு பிரபஞ்ச தியானமாகும்:
•    சூரியன் (சூரியன், ஆதித்தன்) என்பது வெறும் பௌதிக ஒளிப் பிரகாசம் மட்டுமல்ல. அவனது ஒளிக்கதிர்வீச்சு, அழியாத 'அட்சரம்' (ஓங்காரம்) எனும் பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படையான நித்திய அதிர்வின் குறியீடாகும்.
•    தேனொழுகும் காட்சி ('மது க்ஷரந்தி'), வாழ்வின் இனிமையையும், பிரபஞ்ச மூலத்திலிருந்து வெளிப்படும் உயிரூட்டும் சாரத்தையும் உணர்த்துகிறது.
•    "சத்யம் வை தத் ரஸஹ" ("அந்தச் சாரமே உண்மை") என்ற கூற்று, வாழ்வின் சுவையையே 'சத்யம்' எனும் பரம உண்மையுடன் சமப்படுத்துகிறது.
•    நீர் ('ஆபஹ') வாழ்வின் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தையும், ஒளி ('ஜ்யோதிஹ்') உணர்வுநிலையையும் குறிக்கின்றன. இவை இரண்டும் இணைந்து 'அம்ருதம்' (அமரத்துவத்தை அளிக்கும் அமுதம்) எனும் நிலையை அடைகின்றன.
•    இப்பாடல் 'பிரம்மன்' (முழுமுதற் பொருள்) மற்றும் மூன்று உலகங்களையும் (பூஹ், புவஹ, ஸ்வஹ) உள்ளடக்கிய புனிதமான 'ஓம்' எனும் மந்திரத்தில் நிறைவடைகிறது. இது காயத்ரி மந்திரத்தின் நேரடி எதிரொலியாக அமைகிறது; அம்மந்திரத்தில் சூரியன் புத்தியை வழிநடத்தும் உன்னத ஒளியாகப் போற்றப்படுகிறார்.

இந்தப் மந்திரம் கற்பிப்பது என்னவென்றால்:
•    சூரியன் வெறும் ஒரு வானியல் பொருள் மட்டுமல்ல, அது நித்திய தத்துவத்தின் சின்னமாகும்.
•    சத்தியத்தின் சாரம் இனிமையாகச் சுவைக்கப்படுகிறது, ஒளியாக அனுபவிக்கப்படுகிறது, மற்றும் அழியாமையாக உணரப்படுகிறது.

233 முதல் 246 வரையிலான பக்கங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள உபாசனைக்கு மாற்றாக, இந்தப் பகுதியில் இந்த மந்திரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. விவரிக்கப்பட்டுள்ள வழிபாட்டைச் செய்ய இயலாதவர்கள், இந்த மந்திரத்தை ஜபம் செய்யலாம். இதே மந்திரம் சுருக்கமான பதிப்பிலும் இடம்பெற்றுள்ளது; முன்பே இது குறித்து முழுமையாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, இங்கு அது விரிவாக விவாதிக்கப்படவில்லை.

Section-38 (अष्टत्रिंशोऽनुवाक:)

ब्रह्ममेतु माम् । मधुमेतु माम् । ब्रह्ममेव मधुमेतु माम् । यास्ते सोम प्रजा वत्सोऽभि सो अहम् । दु:ष्वप्रहन् दुरुष्षह । यास्ते सोम प्राणाँस्ताञ्जुहोमि ॥१॥

ब्रह्मम्(ब्रह्म)- பரம்பொருள்,  माम्- என்னை,  एतु- வந்தடையட்டும்.  मधुम्(मधु)- பேரின்ப வடிவானவர்,  माम्- என்னை,  एतु- வந்தடையட்டும்.  ब्रह्मम्(ब्रह्म)- பரம்பொருள், एव-மட்டும்,  मधुम्(मधु)- பேரின்ப வடிவான, माम्- என்னை,  एतु- வந்தடையட்டும்.  हे सोम- இறைவா,   ते- உனது,  याः-அந்த,  प्रजाः- படைப்புகளில், (ताः- அவர்கள்), अभि- குறித்து, सः- அத்தகைய,  अहम्- நான்,  वत्सः- குழந்தையாவேன்.  दुःष्वप्नहन्- ஓ கெட்ட கனவுகளை அழிப்பவனே,  दुरुष्षह- துக்கத்தை அழிக்க.  हे सोम- இறைவா,  ते- உனக்கு சொந்தமானது,  याः- அது,  तान्- அவை,  प्राणान्- பிராணன்,  जुहोमि- அர்ப்பணிக்கிறேன்.

1 பரம்பொருள் என்னை வந்தடையட்டும்; பேரின்ப வடிவானவர் என்னை வந்தடையட்டும்; பேரின்பமே வடிவான அந்தப் பரம்பொருள் என்னை வந்தடையட்டும். இறைவா, உனது படைப்புகளில் ஒருவனான நான் உனது குழந்தையாவேன். நான் அனுபவிக்கும் இவ்வுலக வாழ்வு எனும் சலிப்பூட்டும் கனவை நீக்கி அருள வேண்டும். அதற்காக, இறைவா, என்னையும், நீ என்னுள் அமைத்துள்ள உயிர் மற்றும் மன ஆற்றல்களையும் உனக்கு ஒரு காணிக்கையாக அர்ப்பணிக்கிறேன்.

'திரிசுபர்ணம்' (Trisuparna) என்று அழைக்கப்படும் குறிப்பிடத்தக்க மந்திரத் தொகுப்பில் இதுவே முதலாவதாகும். மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ள விளக்கத்திலிருந்து இதன் சாராம்சத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது: இது, ஆன்மீக நாட்டம் கொண்ட ஒருவர் பரமாத்மாவிடம் ஞானத்தையும், பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலையையும் வேண்டிச் செய்யும் ஒரு பிரார்த்தனையாகும். இந்த இலக்கை அடைவதற்காக, இதுவரை உலகியல் நடவடிக்கைகளில் மூழ்கியிருந்த தனது புலன்களையும் ஆற்றல்களையும், அவை உண்மையில் யாருக்குச் சொந்தமானவையோ அந்தப் பரம்பொருளுக்கே அவர் அர்ப்பணிக்கிறார் (ஆஹுதியாக அளிக்கிறார்). தெய்வீக ஞானத்தை நாடுபவர்களுக்கும், ஞானம் பெறுவதற்குத் தடையாக இருக்கும் தெரிந்த மற்றும் தெரியாத பாவங்களைப் போக்கிக்கொள்ள விரும்புபவர்களுக்கும் 'திரிசுபர்ண' மந்திரங்களை ஜபம் செய்வது பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. வேத இலக்கியங்களில் 'சுபர்ணம்' (Suparna) என்ற சொல் சூரியன், அக்னி, பிரஜாபதி மற்றும் பிற தேவர்களைக் குறிக்கிறது; புராணங்களிலோ கருடன் என்னும் பறவை 'சுபர்ணம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. கருடன் பறவைகளின் அரசராகவும், அமிர்தத்தைக் காப்பவராகவும் திகழ்கிறார். இம்மந்திரங்கள் ஆத்மாவின் மிக உயர்ந்த நன்மையைப் பாதுகாக்கின்றன.  எனவே அவை சுபர்ண என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பா₃ட்டபாஸ்கரர்  இந்த உரையை சற்றே வித்தியாசமாகப் புரிந்துகொள்கிறார். அவர் 'பிரம்மம்' என்ற பொருத்தமற்ற வடிவத்தைத் தவிர்த்து, 'பிரம்மமேத்ய' என்பதை 'பிரம்மம்' மற்றும் 'மேது' எனப் பிரிக்கிறார். மேலும், 'மேது' என்பதை பத்தாம் வினைச்சொல்லான 'மி' என்ற மூலச்சொல்லின் ஏவல் மூன்றாம் நபர் ஒருமை வடிவம் என்று விளக்குகிறார். பொருளில் நியாயம் இல்லாமல் ஒரு வேதச் சொல்லுடன் எந்தவொரு கூறையும் சேர்ப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்று அவர் ஒரு தீர்ப்பை வழங்குகிறார்; எனவே, பிரம்மத்தை அல்லாமல் பிரம்மனை அதன் உண்மையான வடிவமாகக் கருதுவது அவரைப் பொறுத்தவரை முறையானதல்ல. மீண்டும், மேலே இரண்டு சொற்களாகக் கருதப்பட்ட 'அபி' என்பதை அவர் ஒரே சொல்லாகக் கருதுகிறார், எனவே 'அபிசோ' என்றால்—சோமேன ஆராதயித—சோமனுடன் வழிபடுபவர் என்று பொருள்.  அபிஷோ என்ற சொல், சுற்றிலும் ஆட்சி செய்பவனான இறைவனைக் குறிக்கும் 'அபிதஹ சர்வதஹ சோத இசித' என்பதையும் உணர்த்துகிறது. இறைவனின் அருளால் வழிபடுபவர் பரம்பொருளுடன் ஐக்கியத்தை அடைந்துள்ளார் என்பதை இது குறிக்கிறது. பா₃ட்டபாஸ்கரர் , 'துஸ்வப்னஹ துருஸ்ஸஹ(ஸம்ஜதஹ)' என்று வாசித்து, இரண்டாவது சொல்லை (தெய்வீக ஞானத்தின் காரணமாக) அடக்க முடியாதவன் என்று பொருள்படும் ஒரு பெயரடையாக விளக்குகிறார். சோம என்ற சொல்லை, பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் இறைவனான ஈஸ்வரன் என்று அவர் விளக்குகிறார். மேலும், அதில் உள்ள உமா என்ற சொல்லை, பகுதியளவு தலைகீழான பிரணவத்தால் குறிக்கப்படும் பராசக்தி என்றும் விளக்குகிறார்.

त्रिसुपर्णमयाचितं ब्राह्मणाय दद्यात् । ब्रह्महत्यां वा एते घ्रन्ति । ये ब्राह्मणास्त्रिसुपर्णं पठन्ति। ते सोमं प्राप्नुवन्ति । आ सहस्रात् पडक्तिं पुनन्ति । ऒम् ॥२॥

त्रिसुपर्णम्-'திரிசுபர்ண', अयाचितम्- கேட்காமலேயே,  ब्राह्मनाय- ஒரு பிராமணருக்கு,  दद्यात्- உபதேசிக்கலாம், ये- அவர், ब्रह्मणाः- பிராமணர்கள்,  त्रिसुपर्णम्-'திரிசுபர்ண',  पठन्ति- ஓதும், एते- இம்மந்திரத்தை,  ब्रह्महत्याम्- பிரம்மஹத்தி, घ्नन्ति- போக்கடிக்கிறார்கள், वै-நிச்சயமாக. ते- அவர்கள்,  सोमम् சோம யாகம் செய்ததற்கான பலனை,  प्राप्नुवन्ति- அடைகிறார்கள்.  आसहस्रात्- ஆயிரம் பேர் கொண்ட,  पङक्तिम्- வரிசையில்,  पुनन्ति- தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள்.  ओम्- ஓம்.

2 ஒரு பிராமணருக்கு 'திரிசுபர்ண' மந்திரத்தை அவர் கேட்காமலேயே உபதேசிக்கலாம். இம்மந்திரத்தை ஓதும் பிராமணர்கள், பிரம்மஹத்தி (பிராமணரைக் கொன்ற) பாவத்தையே கூடப் போக்கடிக்கிறார்கள்; அவர்கள் சோம யாகம் செய்ததற்கான பலனை அடைகிறார்கள். மேலும், (உணவருந்தும்போது) ஆயிரம் பேர் கொண்ட வரிசையில் அமர்ந்திருப்பவர்கள் அனைவரையும் அவர்கள் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள்; அத்துடன் இம்மந்திரத்தின் அதிதேவதையான 'பிரணவ'த்துடன் (ஓம் எனும் இறைவடிவத்துடன்) ஒன்றிணையும் பேற்றையும் பெறுகிறார்கள்.

இந்தப் பகுதி 'திரிசுபர்ண' (Trisuparna) மந்திரத்தைப் பெருமிதத்துடன் போற்றுகிறது. 'சப்தரிஷி' (ஏழு முனிவர்கள்) என்ற சொல்லைப் போலவே, திரிசுபர்ண மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அதே பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. பொதுவாக, ஒரு சீடரின் வேண்டுகோளின் பேரிலேயே அவருக்கு ஞானம் உபதேசிக்கப்படுகிறது; ஆனால், இந்த மந்திரத்தை எவரும், அது குறித்துக் கேட்காமலேயே, தமக்கு நேரிடையாகச் சந்திக்கும் எந்தவொரு பிராமணருக்கும் உபதேசிக்கலாம். இம்மந்திரத்தை ஜபிப்பதன் மூலம் 'பிரம்மஹத்தி' (பிராமணரைக் கொன்ற பாவம்) போன்ற கொடிய பாவங்களும் நீங்குவதோடு, 'சோமயாகம்' செய்ததற்கான புண்ணியப் பலனும் கிட்டும். இந்தியாவில், ஆன்மீகப் புண்ணியத்தை ஈட்டும் நோக்கில், சமூகத்தின் சமயத் தேவைகளை நிறைவேற்றும் பிராமணர்களுக்கும், பசியால் வாடுபவர்களுக்கும், ஆதரவற்றவர்களுக்கும் சிறப்பு நாட்களில் தத்தமது சக்திக்கு ஏற்ப உணவளிப்பது வழக்கமாக உள்ளது. இச்செயலை ஊக்குவிக்கும் சாஸ்திரங்கள், இவ்வாறு உணவளிக்கப்படும் பிராமணர்கள் பாவமற்றவர்களாகவும், வேத அறிவுடையவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றன.  புனிதமான அன்னதான நிகழ்வின்போது 'திரிசுபர்ண' (Trisuparna) மந்திரத்தை ஜபம் செய்யும் ஒருவரேனும் அங்கு இருந்தால், தகுதியற்றவர்களுக்கு உணவளித்ததால் ஏற்படும் பாவத்திலிருந்து அந்த அன்னதானத்தை அளிப்பவர் (அதிதிபதி) விடுபடுகிறார் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. உலகியல் பாதையிலிருந்து மனிதனை இறைத்தன்மை வாய்ந்த பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும் திரிசுபர்ணத்தின் சிறப்பை எடுத்துரைப்பதே இப்புகழ்ரையின் நோக்கமாகும். இப்பகுதியின் இறுதியில் இடம்பெறும் 'பிரணவம்' (ஓம் எனும் மந்திரம்), அந்த அட்சரத்தின் (எழுத்தின்) சிறப்பையும் உணர்த்துகிறது. இங்கு குறிப்பிடப்படும் நபர் பிரணவத்தால் குறிக்கப்படும் 'பிரம்ம'த்துடன் ஐக்கியத்தை அடைகிறார் என்று பா₃ட்டபாஸ்கரர்  விளக்குகிறார்; அதேவேளையில், திரிசுபர்ணத்தின் தெய்வம் பிரணவத்தால் குறிக்கப்படும் 'பரமாத்மா'வே என்பதை இங்குள்ள பிரணவம் உணர்த்துவதாக சாயனர் குறிப்பிடுகிறார்.

Section-39 (एकोनचत्वारिंशोऽनुवाक: )

ब्रह्म मेधया । मदु मेधया । ब्रह्ममेव मधु मेधया ॥१॥
अद्यानो देव सवित: प्रजावत्सावी: सौभतम् । परा दु:ष्वग्नियँ सुव ॥२॥
विश्वानि देव सवितर्दुरितानि परासुव । यद्भद्रं तन्म आसुव ॥३॥
मधुवाता ऋतायते मधुक्षरन्ति सिन्धव: । माध्वीन: सन्त्वोषधी: ॥४॥
मधु नक्तमुतोषसि मधुमत्पार्थिवँ रज: । मधुद्यौरस्तु भवन्तु न: ॥५॥
मधुमान्नो वनस्पतिर्मधुमाँ अस्तु सूर्य: । माध्वीर्गावो भवन्तु न: ॥६॥

१.    ब्रह्म- பிரம்மம்,  मेधया அறிவுச் சக்தியின் மூலமே (प्रप्यते- அடையப்படுகிறது).  मधु- பேரின்பம்,  मेधया- அறிவுச் சக்தியின் மூலமே (प्राप्यते- அடையப்படுகிறது).  ब्रह्मम्(ब्रह्म) एव- பிரம்மமாகவே  திகழும் मधु- அந்தப் பேரின்பம்,   मेधया- அறிவுச் சக்தியின் மூலமே (प्राप्यते- அடையப்படுகிறது). 
२.    हे सवितः- படைப்பவனே,  देव- இறைவா,  अद्या(अध्य)- இன்று, नः- எங்களுக்குச்,  प्रजावत् सौभगम् - சந்ததி செல்வத்தை,   सावी- அருளுக.  दुःखप्नियम्(दुःखप्न्यम्)- இந்தத் தீய கனவை, परासुव- எங்களை விட்டு விலக்கியருள்க. 
३.    हे सवितः- படைப்பவனே,  देव- இறைவா,  विश्वानि- அனைத்துப்,  दुरितानि- பாவங்களையும்,  परसुव- விலக்கியருள்க.  यत् भद्रम्- நன்மை பயப்பவற்றை, तत्-அதை, मे- எனக்கு,  आसुव- அருளுக.
४.    ऋता यते- பரம்பொருளை அடைய விருப்பம் கொண்டவன்,  वाताः- காற்று,  मधु- இனிமையாக (वान्तु- வீசட்டும்). सिन्धवः- ஆறுகள், मधु- இனிமையாக, क्षरन्ति(क्षरन्तु)- ஓடட்டும்.  ओषधीः(ओषध्यः)- மூலிகைகள், नः- எங்களுக்கு,  माध्वीः(माध्व्यः)- இனிமையாகவும்,  सन्तु- இருக்கட்டும்.
५.    नक्तम्- இரவு,  उत- மற்றும்,  उषसि- பகலும்,  मधु-பேரின்பமாக (अस्तु- இருக்கட்டும்). पार्थिवम्- பூமியின்,  रजः- துகள்கள்,  मधुमत्- இனிமையை (अस्तु- வழங்கட்டும்).  पिता- தந்தையாகிய,  द्यौः- சொர்க்கம்,  नः- எங்களுக்கு,  मधु- இனிமையாக,  अस्तु-இருக்கட்டும்.
६.    वनस्पतिः- கனிகளைத் தரும் மரங்கள், नः- எங்களுக்கு,  मधुमान्- இனிமையாக (अस्तु- இருக்கட்டும்).  सूर्यः- சூரியன்,  मधुमान्- இனிமையாகவும்,  अस्तु- இருக்கட்டும்.  गावः- பசுக்கள்,  नः- எங்களுக்கு,  माध्वीः(माध्व्यः)- இனிமையை,  भवन्तु- வழங்கட்டும்.

1.    அறிவுச் சக்தியின் மூலமே பிரம்மம் அடையப்படுகிறது. அந்தப் பேரின்பம் அறிவுச் சக்தியின் மூலமே அடையப்படுகிறது. பிரம்மமாகவே திகழும் அந்தப் பேரின்பம் அறிவுச் சக்தியின் மூலமே அடையப்படுகிறது.
2.    இறைவா, படைப்பவனே! இன்று எங்களுக்குச் சந்ததிச் செல்வத்தை அருளுக. (உலகம் எனும்) இந்தத் தீய கனவை எங்களை விட்டு விலக்கியருள்க.
3.    இறைவா, படைப்பவனே! என்னிடமிருந்து அனைத்துப் பாவங்களையும் விலக்கியருள்க. எனக்கு நன்மை பயப்பவற்றை அருளுக.
4.    பரம்பொருளின் பக்தனான எனக்குக் காற்று இனிமையாக வீசட்டும். ஆறுகள் இனிமையாக ஓடட்டும். மூலிகைகள் எங்களுக்கு இனிமையாகவும் நன்மை பயப்பனவாகவும் இருக்கட்டும்.
5.    இரவும் பகலும் இனிமை நிலவட்டும். பூமியின் துகள்கள் இனிமையை வழங்கட்டும். தந்தையாகிய வானம் எங்களுக்கு இனிமையாக இருக்கட்டும்.
6.    கனிகளைத் தரும் மரங்கள் எங்களுக்கு இனிமையாக இருக்கட்டும். சூரியன் எங்களுக்கு இனிமையாகவும் நன்மை பயப்பவனாகவும் இருக்கட்டும். பசுக்கள் எங்களுக்கு இனிமையை வழங்கட்டும்.

இந்த ஆறு பாடல்கள் கொண்ட தொகுப்பு இரண்டாவது 'திரிசுபர்ண' (Trisuparna) பகுதியை வழங்குகிறது; இது அறிவுத்திறனுக்காகவும், உன்னத ஞானத்தை அடைவதற்கும் தெய்வீக உண்மையை உணர்வதற்கும் ஏற்ற சூழலை வேண்டுவதற்கும் ஆன ஒரு பிரார்த்தனையாகும். இதில் உள்ள 2 மற்றும் 3-வது பாடல்கள் ரிக்வேதம் V.82.4-5-லும், 6 முதல் 8 வரையிலான பாடல்கள் ரிக்வேதம் I.9.6-8-லும் காணப்படுகின்றன. இவை அந்தந்தச் சூழலுக்கு (பிரகரணம்) ஏற்ப இங்கே விளக்கப்பட வேண்டும்; அதற்கேற்பவே மேலே உள்ள பொருள் விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. 'மேதா' (medha) என்ற சொல் பொதுவாக அறிவுத்திறனையும், குறிப்பாக குருவால் கற்பிக்கப்பட்ட சொற்களையும் அவற்றின் பொருளையும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு தேவைப்படும்போது மீட்டெடுக்கும் திறனையும் குறிக்கிறது. வேதங்களில் 'மேதா' ஒரு தெய்வமாகக் கருதப்பட்டு அவரைப் போற்றும் வகையில் துதிப்பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன; கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள பகுதிகள் இது குறித்த சிறந்த விளக்கங்களை அளிக்கின்றன.

यां मेधां देवगणा: पितरश्चोपासते ।
तया मामद्य मेधायाग्ने मेधाविनं कुरु स्वाहा ॥१॥
मेधां मे वरुणो ददातु मेधामग्नि: प्रजपति: ।
मेधामिन्द्रश्च वायुश्च मेधां धाता ददातु मे स्वाहा ॥२॥
त्वं नो मेधे प्रथमा गोभिरश्वेभिरा गहि ।
त्वं सूर्यस्य रश्मिभिस्त्वं नो असि यज्ञिया ॥३॥
मेधामहं प्रथमां ब्रह्मन्वतीं ब्रह्मजूतामृषिष्टताम् ।
प्रपीताम् ब्रह्मचारिभिदेवानामवसे हुवे ॥४॥
यां मेधामृभवो विदुर्या मेधामसुरा विदु: ।
ऋषयो भद्रां मेधां यां विदुस्तां मय्यावेशयामसि ॥५॥
यामृषयो भूतकृतो मेधां मेधाविनो विदु: ।
तया ममद्य मेधयाग्ने मेधाविनं कॄणु ॥६॥
मेधां सायं मेधां प्रातर्मेधां मध्यन्दिनं पोअरि ।
मेवां सूर्यस्य रश्मिभिर्वचसावेशयामहे ॥७॥
பாடல் 1
தேவர் கூட்டங்களும் முன்னோர்களும் போற்றி வணங்கும் அந்த ஞானத்தை—ஓ அக்னி தேவனே!—இன்றே எனக்கு அருளி என்னை ஞானியாக ஆக்குவாயாக. ஸ்வாஹா!
பாடல் 2
வருணன் எனக்கு ஞானத்தை அருளட்டும்; அக்னியும் பிரஜாபதியும் அவ்வாறே அருளட்டும். இந்திரன், வாயு மற்றும் தாதா ஆகியோரும் எனக்கு ஞானத்தை அருளட்டும். ஸ்வாஹா!
பாடல் 3
ஓ தெய்வீக ஞானமே! பசுக்கள் மற்றும் குதிரைகளுடன் முதலில் எங்களிடம் வருக. சூரியனின் கதிர்களுடன் வருக; எங்கள் யாகத்திற்கு நீயே புனிதமானவள்.
பாடல் 4
புனித அறிவில் சிறந்து விளங்கும், பிரம்மனால் தூண்டப்பட்ட, மிகவும் போற்றப்படும்—மற்றும் வேதக் கல்வி பயில்வோரால் நேசிக்கப்படும்—அந்த முதன்மையான ஞானத்தை, தேவர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும் அருளுக்காகவும் நான் அழைக்கிறேன்.
பாடல் 5
ரிபுக்களும் அசுரர்களும் இந்த ஞானத்தை அறிவர்; முனிவர்களும் இந்த மங்களகரமான ஞானத்தை அறிவர். அந்த ஞானம் என்னுள் புகுவதாக.
பாடல் 6
ஓ அக்னி தேவனே! பண்டைய ரிஷிகளும், உயிர்களைப் படைத்தவர்களும், ஞானிகளும் கொண்ட அந்த ஞானத்தின் மூலம், இன்றே என்னை ஞானியாக ஆக்குவாயாக.
பாடல் 7
மாலை, காலை மற்றும் நண்பகல் வேளைகளில் நாங்கள் ஞானத்தைப் பெறுவோமாக. சூரியனின் கதிர்கள் மூலம் ஞானம் மற்றும் நாவன்மையால் நாங்கள் நிறைவோமாக.

பொதுவான பொருள்: இப்பாடல்கள்  அறிவுக்கூர்மை, புரிந்துகொள்ளும் திறன், நினைவாற்றல் மற்றும் பகுத்தறியும் ஆற்றல் ஆகியவற்றிற்கான—ஒரு பிரார்த்தனையாகும். ஞானம், நாவன்மை மற்றும் புனித அறிவை உள்வாங்கி நிலைநிறுத்தும் திறனைப் பெறுவதற்காக, வழிபடுபவர் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் அழைக்கிறார்.

பரம்பொருள் அல்லது 'உச்ச உண்மை' என்பது வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாததும், சிந்தனைக்கும் வெளிப்பாட்டிற்கும் அப்பாற்பட்டதும் என்று கூறப்பட்டாலும், அதை அறிவதற்கான வழிமுறையானது, அறிவாற்றல் மூலம் குருவிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளப்படும் வேத சாஸ்திரங்களின் வாயிலாகவே அமைகிறது. எனவே, தைத்ரீய உபநிடதம் (1.4)-இல் விவரிக்கப்பட்டுள்ளதைப் போலவே, இங்கும் சாஸ்திரங்களின் முக்கியத்துவமும், தகுந்த சூழலில் அறிவுச் சுடரைத் தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்லும் குரு-சிஷ்ய பரம்பரையின் சிறப்பும் விரிவாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன (254-257). வழிபாட்டாளர்கள் இவ்வாறு வேண்டுகின்றனர்: "இந்த அறிவைப் பரப்பக்கூடிய பல புதல்வர்களையும் சீடர்களையும் எங்களுக்கு அருளுங்கள். சரியான அறிவின் மூலம் இந்த மாயையான உலகத்தின் கனவை (மயக்கத்தை) அகற்றுங்கள். பாவங்களை ஒழித்து அறத்தை ஊக்குவியுங்கள். நாங்கள் உண்மையை நாடுபவர்கள்; இயற்கை எங்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கட்டும். ஆரோக்கியமான காற்று மற்றும் நீர் உள்ளிட்ட இனிமையான சூழல் எங்களைச் சூழ்ந்திருக்கட்டும். மூலிகைகளும் பசுக்களும் உரிய காலத்தில் எங்களுக்கு ஆரோக்கியமான பலன்களைத் தரட்டும். பகலும் இரவும் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் ஆனந்தத்தையும் மட்டுமே அளிக்கட்டும். பூமி மற்றும் வானத்தின் ஒவ்வொரு துகளும் — இவை அனைத்திற்கும் தந்தையைப் போன்றவை — தகுந்த தட்பவெப்ப நிலைகளை எங்களுக்கு வழங்கட்டும். சூரியன் எங்கள் மீது சாதகமாக ஒளிரட்டும்; மரங்கள் உண்ணத்தக்க பழங்கள் மூலம் எங்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தை அளிக்கட்டும்." — இத்தகைய மகிழ்ச்சியான சூழலில் மட்டுமே, அறிவைச் சரியாக வளர்ப்பதும் உண்மையை உணர்வதும் பயனுள்ளதாகவும் பலனளிப்பதாகவும் அமையும். பட்டபாஸ்கரரின் கருத்துப்படி, 'மது' (madhu) என்பது 'ஆத்ம ஞானம்' (சுய அறிவு) என்பதைக் குறிக்கிறது; அவர் இச்சொல்லை 'மனனீய' (சிந்திக்கத்தக்கது) அல்லது 'ரசனீய' (சுவைக்கத்தக்கது/அனுபவிக்கத்தக்கது) என்பதிலிருந்து பெறுகிறார். 'ருதயதே' (rtayate) என்ற சொல் 'யாகத்தை நடத்துபவருக்கு' என்பதையும், 'பார்த்திவம் ரஜ:' (parthivam rajah) என்பது 'பூமி'யையும் குறிக்கிறது. 'மது' மந்திரங்கள் தைத்ரீய சம்ஹிதையிலும் (IV.2.9) காணப்படுகின்றன; அங்கு சாயனர் அவற்றை யாகம் தொடர்பான சூழலுக்கு ஏற்ப விளக்கியுள்ளார்.


य इमं त्रिसुपर्णमयाचितं ब्राह्मनाय दद्यत ।
भ्रूणहत्यां वा एते घ्नन्ति ।
ये ब्राह्मणास्त्रिसुपर्ण पठन्ति ।
ते सोमं प्राप्नुवन्ति ।
आ सहस्रात्पडक्ति पुनन्ति । ऒम् ॥७॥

மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 'திரிசுபர்ண' (Trisuparna) மந்திரத்தின் பலன் குறித்த விவரமானது, முந்தைய பகுதியின் இறுதியில் அளிக்கப்பட்ட அதே விவரத்தின் நகலாகும்; இதில் 'பிரம்மஹத்தி' (brahmahatya) என்பதற்குப் பதிலாக 'பூருணஹத்தி' (bhrunahatya) என்ற சொல் மாற்றப்பட்டுள்ளது மற்றும் தொடக்கத்தில் 'ய இமம்' (ya imam) என்ற சொற்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, இதற்கான விளக்க முறைகள் இங்கேயோ அல்லது அடுத்த பகுதியிலோ மீண்டும் கூறப்படவில்லை. 'பூருணஹத்தி' (bhrunahatya) என்ற சொல் கருக்கொலை அல்லது வேதங்களிலும் அவற்றின் துணை நூல்களிலும் ஆழ்ந்த புலமை பெற்ற ஒரு பிராமணருக்குத் தீங்கு விளைவித்தல் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

Section-40(चत्वारिंशोऽनुवाक:) 

ब्रह्म मेधवा ।  मधु मेधवा । ब्रह्ममेव मधु मेधवा ॥१॥
ब्रह्मा देवानां पदवि: कवीनामृषिर्विप्राणां महिषो मृगाणाम् ।
श्येनो गृद्धाणाँ स्वधितिर्वनानाँ सोम: पवित्रमत्येति रेभन् ॥२॥
सँस: शुचिषद्वसुरन्तरिक्षसद्धोता वेदिषदतिथिर्दुरोणमत् ।
नृषद्वरमद्दतमद्वयोमसदञ्जा गोजा ऋतजा अद्रिजा ऋतं वृहत् ॥३॥

இது மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட மூன்றாவது 'திரிசுபர்ணம்' (Trisuparna) ஆகும். இதன் முதல் பகுதி, முப்பத்தொன்பதாவது பிரிவின் முதல் வரியில் உள்ள மந்திரத்தைப் போன்ற ஒரு 'யஜுஸ்' (yajus) மந்திரமாகும்; இதில் 'மேதயா' (medhaya) என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக 'மேதவா' (medhava) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 'மேதவா' என்பது 'மேதவத்' (medhavat) என்பதன் ஒரு மாற்று வடிவமாகும்; அதாவது, இது 'மேதா' (medha - வேள்வி அல்லது ஞானம்) என்பதைக் கொண்டிருப்பதையோ அல்லது அதனுடன் தொடர்புடையதாக இருப்பதையோ குறிக்கிறது. விதிக்கப்பட்ட கடமைகள் மற்றும் வேள்விகளைச் சரியாகச் செய்வதன் மூலம் ஒருவரிடம் 'ஆத்ம ஞானம்' (தன்னை அறிந்துகொள்ளும் அறிவு) பெறுவதற்கான விருப்பம் தோன்றினால் மட்டுமே, அவரால் பரம்பொருளான 'பிரம்மனை' அடைய முடியும் என்பதே இத்தொடரின் உட்கருத்தாகும். மனத் தூய்மையையும் ஞானத்திற்கான விருப்பத்தையும் உருவாக்குவதன் மூலம், பிரம்மனை உணர்வதற்கு வேள்விகள் மற்றும் அதுபோன்ற செயல்கள் மறைமுகமாக உதவுகின்றன; அந்த வகையில் பிரம்மன் 'மேதா' (வேள்வி) உடன் தொடர்புடையவராகிறார். முதல் 'திரிசுபர்ணம்', பரம்பொருளை அடைவதற்கான வழியாக, ஒருவன் தன்னைத்தானே அப்பரம்பொருளிடம் அர்ப்பணித்துக்கொள்ளும் வகையிலான ஒரு தியான முறையை வலியுறுத்துகிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம். இரண்டாவது பகுதி, சாஸ்திரங்கள், குரு மற்றும் தகுந்த சூழல் ஆகியவற்றின் மூலம் வளர்க்கப்பட்ட அறிவின் வாயிலாகப் பெறப்படும் ஞானத்தின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது; அதேவேளையில், இங்குள்ள மூன்றாவது பகுதி பரம்பொருளை அடைவதற்கு 'கர்மம்' அல்லது 'வேத வேள்வி' ஒரு துணையாக இருப்பதை வலியுறுத்துகிறது. மேலே விளக்கப்பட்டுள்ள 'மேதவா' என்ற சொல்லைத் தவிர, இப்பகுதி முந்தைய பகுதியைப் போலவே இருப்பதால், இதற்கான விரிவான விளக்கங்கள் இங்கு தவிர்க்கப்பட்டுள்ளன. இதன் இரண்டாவது பகுதி, 12-வது பிரிவின் 4-வது சுலோகத்தின் மறுபதிப்பாகவும், மூன்றாவது பகுதி 12-வது பிரிவின் 6-வது சுலோகத்தின் மறுபதிப்பாகவும் அமைந்துள்ளன. இவ்விரு பகுதிகளுக்கான விளக்கங்களை நூலின் பிற இடங்களில் காணலாம்.

ऋचे त्वां रुवे त्वा समित्स्नवन्ति सरितो न धेना: ।
अन्तर्हृदा मनसा पूयमाना: । घृतस्य धारा अभिचाक्शीमि ॥४॥
त्वा- உனக்காக,  ऋचे- உனது வழிபாட்டிற்குத் தேவையான வேத அறிவைப்பெறும் நோக்கில்,    त्वा- உன்னை,  रुचे(ऋचे)- ரிக்வேத வடிவில்,  समित्(समिधम्)-சமித் கட்டைகளை,  (अग्नौः प्रक्षियामि- புனிதமான அக்னியில் சேர்க்கிறேன் ), अन्तर्हृदा உள்ளார்ந்த இருதயத்திலிருந்து, தூய்மை மற்றும் நேர்மையுடன்,  मनसा-மனதால் (காணிக்கையாக வழங்கப்படுகிறது), पूयमानाः- புனிதமாக்கப்பட்ட,  घृतस्य- நெய்,  धाराः- தாரைகள்,  धेनाः- தேவர்களுக்கு ஏற்ற பானத்தை,  सरितः- ஆறுகளாகப்,  न- போல,  स्रवन्ति- பாய்கின்றன. अभिचाकशीमि- இதன் மூலம் நான் புனித அக்னியின் பிரகாசத்தை வளர்க்கிறேன்..

4 ரிக்வேத வடிவில் உன்னை தியானித்தவாறே, உனது வழிபாட்டிற்குத் தேவையான வேத அறிவைப்பெறும் நோக்கில், புனிதமான அக்னியில் நான் எரிபொருளைச் சேர்க்கிறேன். அன்பும் மனப்பூர்வமான எண்ணங்களும் கலந்து புனிதமாக்கப்பட்ட நெய் தாரைகள், எரியும் அக்னியில் தேவர்களுக்கு ஏற்ற பானத்தைப் போல ஆறுகளாகப் பாய்கின்றன. இதன் மூலம் நான் புனித அக்னியின் பிரகாசத்தை வளர்க்கிறேன்.


हिरण्ययो वेतसो मध्य आसाम् ।  तस्मिन्त्सुपर्णा मधुकृत् कुलायी भजन्नास्ते मधु देवताभ्य: । त्स्यासते हरय: सप्त तीरे स्वाधां दुहाना अमृतस्य धाराम् ॥५॥

हिरण्ययो-பொன்னிறமான தோற்றம், आसाम्- இவற்றில்,  मध्ये- இடையே,  तस्मिन्- இவற்றில்,    वेतसः(वेदसः)- அளவற்ற பெருமையும் சிறப்பும் கொண்ட,  मधुकृत्- இன்பத்தை அருள்பவரும், कुलायी- உயிரினங்களின் உடல்களாகிய கூடுகளில் உறைபவரும்,  सुपर्णः-'த்ரிசுபர்ண' மந்திரங்களால் போற்றப்படுபவரும், देवताभ्यः- தேவர்களுடன்,  मधु- இனிய அமிர்தத்தை,  भजन्- பகிர்ந்து கொள்பவருமான,  आस्ते- வீற்றிருக்கிறார்.  तस्य- அவருக்கு,  तीरे- அருகிலேயே, हरयः- பாவங்களைப் போக்கக்கூடிய,  अमृतस्य- அமிர்ததாரை,  धाराम्- இடைவிடாது,  स्वधाम्- சமர்ப்பிக்கப்பட, दुहानाः- ஆஹுதிகளை இடைவிடாது அக்னியில் பொழிந்து,  सप्त- ஏழு முனிவர்கள்,  आस्ते- அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

5 அந்த 'ஆஹவனீய' அக்னியில், ஆஹுதியாக (வேள்விப் பொருளாக) இடப்படும் நெய்த்தாரைகளுக்கு இடையே, 'த்ரிசுபர்ண' மந்திரங்களால் போற்றப்படுபவரும், உயிரினங்களின் உடல்களாகிய கூடுகளில் உறைபவரும், ஜீவன்களின் நல்வினைக்கேற்ப இன்பத்தை அருள்பவரும், அக்னியில் வழிபாட்டாளர்கள் இடும் ஆஹுதி வடிவிலான இனிய அமிர்தத்தைத் தேவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்பவருமான, அளவற்ற பெருமையும் சிறப்பும் கொண்ட பரம்பொருள் வீற்றிருக்கிறார். அவருக்கு அருகிலேயே, தங்களை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே பாவங்களைப் போக்கக்கூடிய அந்த ஏழு முனிவர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள், அந்தந்த ஆஹுதிகள் யாருக்காகச் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டுமோ அந்தந்தத் தேவர்களை மனதில்கொண்டு, அமிர்ததாரை போன்ற ஆஹுதிகளை இடைவிடாது அக்னியில் பொழிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

புனிதமான வேள்வித் தீயில் செய்யப்படும் அனைத்து யாகங்களின் அடிப்படை முக்கியத்துவத்தை இப்பகுதி ஒரு தெய்வீகக் கண்ணோட்டத்தில் விவரிக்கிறது. புறநிலையில் பார்க்கும்போது, வேள்வி அல்லது யாகம் என்பது, விதிக்கப்பட்ட விதிகளின்படி புனிதமான தீயில் நெய்த்தாரைகளை (உருக்கப்பட்ட நெய்யை) ஆஹுதியாகச் செலுத்துவதாகும். 'ஆஹவனீய' அக்னியின் மையத்தில் பரம்பொருள் வீற்றிருந்து, அந்த ஆஹுதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை மற்ற தேவர்களுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கிறார் என்று இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 'யக்ஞம்' (வேள்வி) என்பது 'யக்ஞபுருஷன்' என்றும் அழைக்கப்படும் விஷ்ணுவே என்று அடையாளப்படுத்தும் கூற்றுகள் 'பிராமண' நூல்களில் காணப்படுகின்றன. அனைத்து யாகங்களும் பரம்பொருளை வழிபடுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டவை; அவற்றில் வழிபடப்படும் பல்வேறு தேவர்களும் அந்தப் பரம்பொருளின் பல்வேறு அம்சங்களே அல்லது பண்புகளே ஆவர். 'சப்த ரிஷிகள்' (ஏழு முனிவர்கள்) சிறந்த வழிபாட்டாளர்களைக் குறிக்கின்றனர்; இவர்கள் தங்கள் ஆன்மீகச் செயல்பாடுகள் மூலம் பரம்பொருளுடன் எப்போதும் தொடர்பில் இருப்பவர்கள், எனவே மற்றவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஆற்றல் கொண்டவர்கள்.

தொடரும்........Part5

----------oooo000oooo----------