MahaNarayana-Upanisad-Part2

 மஹாநாராயணோபநிஷத்-பகுதி-2

 

श्रीमे भजतु, अलक्ष्मीर्मे नश्यतु ।

विष्णुसुखा वै देवश्छन्दोभिरिमाँल्लोकाननपजय्यमभ्यजयन् ।

महाँ इन्द्रो वज्रवाहु: पोडशी सर्म यच्छतु ॥४८॥

 

श्री: ஸ்ரீ,  मे- எனக்கு,  भजतु- சாதகமாக,  मे-connected with me, अलक्ष्मी-Alakshmi, नश्यतु-disappear. विष्णुमुखाः- விஷ்ணுவைத் தலைவனாக கொண்ட, वै-verily,  देवाः- கடவுள்கள்,  छन्धोभिः- வேதங்களின் உதவியால், इमान्-இந்த, लोकान्-உலகங்கள், अनपजय्यम्-வெல்ல முடியாத,  अभ्यजयन्- வென்றனர்.  वज्रवाहुः- தனது கைகளில் இடியை ஆயுதமாகக் கொண்ட,  इन्द्रः- இந்திரன்,  महान्-வணங்கத்தக்க,  षोडशी-முழுநிலவு, शर्म- மகிழ்ச்சியைத், यच्छतु- தரட்டும்.

 

48. ஸ்ரீ எனக்கு சாதகமாக இருக்கட்டும். என்னிடத்திலுள்ள தரித்திரம் அழிந்து போகட்டும். கடவுள்கள் தங்கள் தலைவனுக்கு (ஸ்ரீயின் நிரந்தர வாசஸ்தலமாகிய) விஷ்ணுவைக் கொண்ட வேதங்களின் உதவியால் (வகுக்கப்பட்ட வழிமுறைகளின்) எதிரிகளின் பயத்திலிருந்து தங்களைத் தாங்களே வென்றனர். தனது கைகளில் இடியை ஆயுதமாகக் கொண்ட இந்திரன் மற்றும் வழிபடும் சந்திரன் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரட்டும்.

 

இந்த மந்திரமும் இதைத் தொடர்ந்து வரும் இரண்டு மந்திரங்களும், நீராடுவதற்காக நீரில் இறங்கும்போது செய்யப்படும் பிரார்த்தனையாகப் பயன்படுத்தப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது.

 

स्वस्ति नो मधवा करोतु ।

हन्तु पाप्मानं योऽस्मान् द्वेष्टी ॥ ४९॥

 

49 இந்திரன் எங்களுக்கு நலம் தரட்டும். நமக்கு விரோதமான தீயவனை அழிக்கட்டும்.

 

सोमानँ स्वरणं कृणुहि ब्रह्मणस्पते, कक्षीवन्तं य औशिजम् ।

शरीरं यज्ञ्शमलं कु्सीदं तस्मिन्त्सीदतु योऽस्मान् द्वेष्टि ॥ ५०॥

 

हे ब्रह्मनस्पते- பிரார்த்தனைகளுக்குத் தலைவனே,  सोमानम्- சோம ரசத்தைப் பிழிபவனாகவும்,  औशिजम्- உஷிக்கின் மகனான,  यः-யார்,  कक्षीवन्तम्- ரிஷி கக்ஷிவான் (इव- போல,  मा- என்னை) स्वरणम्- தேவர்களிடையே நன்கு அறியப்பட்டவனாகவும்,  कृणुइ(कुरुष्व) ஆக்குவாயாக.  शरीरम्- உடல், यज्ञशमलम्- வேள்விகளைச் செய்வதற்கு ஏற்ற வலிமையை (कुरुष्व- அருள்வாயாக). यः-he who, अस्मान्- நமக்கு,  द्वेष्टि- விரோதமானவர்கள், तस्मिन्- அங்கேயே, सीदतु- தங்கி இருக்கட்டும், कुसीदम्- நரகத்திலேயே.

 

50. பிரார்த்தனைகளுக்குத் தலைவனே! உஷிக்கின் மகனான கக்ஷிவானைப் போல, தேவர்களிடையே நன்கு அறியப்பட்டவனாகவும், சோம ரசத்தைப் பிழிபவனாகவும் என்னை ஆக்குவாயாக. வேள்விகளைச் செய்வதற்கு ஏற்ற உடல் வலிமையை எனக்கு அருள்வாயாக. நமக்கு விரோதமானவர்கள் நீண்ட காலத்திற்கு அங்கேயே—நரகத்திலேயே—தங்கி இருக்கட்டும்.

 

चरणं पवित्रं विततं पुराणम् येन पूतस्तरति दुष्कृतानि ।

तेन पवित्रेण शुद्धेन पूता अति पाप्मानमरातिं तरेम ॥ ५१॥

 

पुराणम्- பழமையான,  विततम्- பரவலான, चरनम्- புனிதமான பாதங்களால் (அல்லது நல்லொழுக்கத்தால்), पवित्रम् - புனிதமான, येन- அவற்றின், पूतः- புனிதமாக்கப்பட்டவர்,  दुष्कृतानि- தீய செயல்களின் விளைவுகள்,  तरति- கடந்து செல்கிறார்,  तेन-by that,  शुद्धेन- இயல்பாகவே தூய்மையானது எது?, पवित्रेण- தூய்மைப்படுத்துவதைக் கொண்டு,  पूताः- புனிதமானதாக ஆக்கப்பட்டதால் (वयम्- நாம்) पाप्मानम्- பாவங்களை,  अरातिम्- எதிரிகளான, अति तरेम्- வெல்லலாம்.,

 

51. பழமையான, பரவலான, புனிதமான பாதங்களால் (அல்லது நல்லொழுக்கத்தால்) புனிதமானவர் தீய செயல்களையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் கடந்து செல்கிறார். இறைவனின் இயல்பாகவே தூய்மையானவர், அவரால் நம்முடைய மனங்களை  தூய்மைப்படுத்துவதன் மூலம் நாம் புனிதமானவராக ஆக்கப்பட்டதால், நம்மால், நமது எதிரிகளான பாவங்களை வெல்லலாம்.

 

 

सजोषा इन्द्र सगणो मरुद्भि: सोमं पिब वृत्रहच्छूर विद्वान ।

जहि शत्रूँ‌रप मृधोनुदस्वाथाभयं कृणुहि विश्वतो नः॥५२॥

 

हे इन्द्र– இந்திரனே, हे वृत्रहन्- விருத்திராசுரனை அழித்தவனே,  हे शूर- வீரனே,  हे विद्वान्-O thou எல்லாம் அறிந்தவனே,  सगणः- உன் பரிவாரங்கள், मरुद्भिः- தேவர் கூட்டத்துடன், सजोषा-with joy, सोमम्- சோம ரசப் படையலை, पिब्- ஏற்றுக்கொள்வாயாக, शत्रून्- எதிரிகளை,  जहि- வென்று. मृधः- போருக்கு அணிவகுத்து நிற்கும் நம் எதிரிகள், अपनुदस्व- அழித்து. अथ- அத்துடன், नः- எங்களுக்குப், विश्वतः- எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும், अभयम्- பாதுகாப்பையும் அச்சமின்மையையும், कृणुइ- அருள வேண்டும்.

 

52. இந்திரனே, விருத்திராசுரனை அழித்தவனே, வீரனே, எல்லாம் அறிந்தவனே! உன் பரிவாரங்கள் மற்றும் தேவர் கூட்டத்துடன் இணைந்து, நாங்கள் அளிக்கும் சோம ரசப் படையலை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வாயாக. எங்கள் எதிரிகளை அழித்து, போரில் எங்களுக்கு வெற்றியைத் தந்தருள்வாயாக; அத்துடன் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எங்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் அச்சமின்மையையும் அருள வேண்டும்.

 

सुमित्रा न आप ऒपधय: सन्तु ।

दुर्मित्रास्तस्मै भूयासर्याऽस्मान् वेष्टि यं चं वयं द्विष्म: ॥४३॥

 

न:- நமக்கு,  आपः- நீரும்,  ऒषधयः- மூலிகைகளும்,  நட்பாக,  सन्तु- இருக்கட்டும்.  यः-he,  अस्मान्- நம்மை,  द्वेष्टि यम् - வெறுப்பவர்களுக்கும், च-மற்றும், वयम्- நாம்,  द्विष्मः तस्मै - வெறுப்பவர்களுக்கும், दुर्मित्राः- பகைவர்களாக, भूयासुः- இருக்கட்டும்.

 

53. நீரும் மூலிகைகளும் நமக்கு நட்பாக இருக்கட்டும்; நம்மை வெறுப்பவர்களுக்கும் நாம் வெறுப்பவர்களுக்கும் அவர்கள் பகைவர்களாக இருக்கட்டும்.

 

வழிபடுபவர் இடுப்பளவு நீரில் நின்று மந்திரத்தின் முதல் பாதியை உச்சரித்து, தன் இணைந்த உள்ளங்கைகளின் குழிவில் சிறிதளவு நீரை எடுத்து, தன் நண்பர்களை நினைத்தபடி முன்னால் எறிகிறார்; இதேபோல் மீதிப் பாதியை மீண்டும் உச்சரித்து, தன் எதிரிகள் இருப்பதாகக் கருதப்படும் திசையை நோக்கி சிறிதளவு நீரை எறிகிறார். அதாவது, ஒரு குற்றவாளி தன் கால்களுக்கான மரச்சட்டத்திலிருந்து (துருபதம்) விடுபடுவதைப் போலவும், வியர்க்கும் ஒருவன் குளியலால் தூய்மையடைவதைப் போலவும், நெய் வடிகட்டியால் (உத்பவனபவித்ரா) வடிகட்டப்படுவதைப் போலவும், அந்த நீரினால் நான் பாவங்களிலிருந்து தூய்மையடையட்டும்.

 

வேதங்களைப் பின்பற்றுபவர்களிடம், எல்லாச் சூழல்களிலும் அவர்களுக்குத் துணையாக நிற்கும் ஆற்றல்களை உருவாக்குவதே அவற்றின் நோக்கமாகும். வேதங்கள் வகுத்த ஒழுக்கநெறிகளை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்தவர்களுக்கு அவை முன்வைக்கும் மிக உயர்ந்த இலக்கு என்னவென்றால், அனைத்து உயிரினங்களின் வரையறுக்கப்பட்ட இருப்பிற்கும் பின்னணியாக விளங்கும் 'முடிவிலா ஆத்மாவை' (Infinite Self) உணர்வதே ஆகும். இந்த இலக்கை அடைந்தவர்களுக்கு நண்பர்களோ அல்லது எதிரிகளோ இருப்பதில்லை; அவர்கள் அனைவரிடத்திலும் இறைவனைக் சமமாகவே காண்கிறார்கள். அத்தகையவர்கள் மிகவும் அரிதானவர்களே. எனவே, அவர்களைப் பற்றிய விவரணைகள் வேதங்களின் ஒரு சிறிய, ஆனால் மிகச் சிறந்த பகுதியாகவே அமைந்துள்ளன. வேதங்களின் பெரும்பகுதி, விருப்பு வெறுப்புகளால் அலைக்கழிக்கப்படும் சாதாரண மனிதனுக்காகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இயல்பான மனிதனின் அச்சங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் கணக்கில் கொள்ளாத எந்தவொரு மதநூலும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாகிவிடும். மனித இயல்பின் நடைமுறைத் தேவைகளோடு தொடர்பில்லாத உயரிய கொள்கைகள், சாதாரண மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையில் இடம்பெற முடியாது. வேதங்கள் எப்போதும் உயர்ந்த தத்துவங்களையும் அறநெறிகளையும் மட்டுமே பேசுகின்றன என்று கருதுவது ஒரு தவறான கண்ணோட்டமாகும். இது போன்ற ஆழ்ந்த ஆன்மீக ஆற்றல் கொண்ட மந்திரங்கள் வேதத்தின் பல பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன. நட்பு சக்திகளைத் திருப்திப்படுத்தவும், எதிரிகளை அடக்கவும் இத்தகைய மந்திரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. அமைதி (சாந்தி) மற்றும் செழிப்பு (புஷ்டி) இல்லாமல், உயர்ந்த ஆன்மீக லட்சியங்களை அடைவது சாத்தியமற்றது. அதனால்தான், வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகள் அல்லது லட்சியங்கள் (புருஷார்த்தங்கள்) தொடர்பான இது போன்ற பிரார்த்தனைகளை நாம் வேதங்களில் காண்கிறோம்.

 

आपो इ ष्टा मयोभुवस्ता न ऊर्जे दधातन । 

महे रभात चक्षसे ।

यो व: शिवदमो रसस्तस्य भाजयतेऽह न: ।

उशतीरिव मातर: ।

तस्मा अरं गमाम वो यस्य क्षयाय जिन्वथ ।

आपो जनयथा च न: ॥५४॥

 

हे आपः- ஓ நீர்களே,  मयोभुवः ष्टा (स्थ)-- பேரின்பம் தருபவதாக இருக்கிறாய்,  हि-உண்மையில்.  ताः- नः- எங்களுக்கு, ऊर्जे(ऊर्जम्) दधातन- ஆற்றல், வலிமை மற்றும் வாழ்வாதாரத்தை வழங்குங்கள்.  महे- மிகச்சிறந்த, रणाय- அழகிய, चक्षसे- நுண்ணறிவையும், वः-உன்னுடைய,  शिवतमः रसः- மங்களத்தையும் பேரின்பத்தையும் அளிக்கும் சாராம்சம்,  यः- அந்த, अह नः- இன்று, எங்களுக்கு,  भाजयत- பகிர்ந்தளிக்கப்படட்டும்,  उशतीः- அன்புடன்,  मातरः- அன்னையரைப், इव- போல.  यस्य-whose, क्षयाय- சிதைவு அல்லது அழிவை நீக்குவதற்காக,  जिन्वथ- நீர் (அனுப்ப) விரும்பும்,  वः- போல,  तस्मै- அவ்விடத்திற்கு,  अरम् गमाम्- நாங்கள் செல்லட்டும்.  नः- எங்களுக்காக, आपः-(வாழ்வளிக்கும்) நீர்களையும், च-மற்றும்(மகிழ்ச்சி தரும் பிறவற்றையும்), जनयथा- தோற்றுவித்தல், உருவாக்குதல்.

 

54. ஓ நீர்களே, நீங்கள் மகிழ்ச்சிக்கும் ஊட்டத்திற்கும் ஊற்றாகத் திகழ்கிறீர்கள்; எங்களுக்கு வலிமையையும் உயிர்ச்சக்தியையும் அருளுங்கள்.  இது நீரை ஒரு புனிதமான உயிர்ச்சக்தியாகக் கருதி, அது நமக்கு ஊட்டச்சத்தையும் ஆற்றலையும் வழங்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறது. எங்கள் தொலைநோக்கு பார்வைக்கும், அறிவுத்தெளிவுக்கும் நீ ஒளிவீசித் திகழ வேண்டும்.  நீர் என்பது புலன் சார்ந்த பார்வை (கண்பார்வை) மற்றும் ஆன்மீகப் பார்வை (உள்நோக்கு) ஆகிய இரண்டின் தெளிவுடனும் தொடர்புடையது.  உங்களின் அந்த மங்களகரமான சாராம்சம் எங்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்படட்டும். இப்பாடல் நீரை வெறும் பௌதிகத் திரவமாக மட்டும் பார்க்காமல், மங்களத்தையும் நல்வாழ்வையும் அருளும் ஒரு தெய்வீகச் சாராம்சமாகப் பார்க்கிறது. தம் மக்களை அன்புடன் பேணும் அன்னையரைப் போல, நீங்கள் எங்களைப் பராமரிக்கிறீர்கள். நீர்நிலைகள் அன்னையர்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன; இது அவற்றின் பாதுகாக்கும் மற்றும் வாழ்வளிக்கும் பங்கை வலியுறுத்துகிறது. ஆகவே, நாங்கள் உம்மை அணுகுகிறோம்; நீர் சிதைவையும் அழிவையும் நீக்கியருள வேண்டும். நீர் (ஜலம்) ஒரு தூய்மைப்படுத்துபவராகவும், நோய், சிதைவு மற்றும் எதிர்மறைத் தன்மைகளை அகற்றும் சக்தியாகவும் போற்றப்படுகிறது.  ஓ நீர்களே, எங்களுக்குள் (புதிய உயிரையும் ஆற்றலையும்) தோற்றுவியுங்கள். இதன் இறுதி வரி, நீரின் புனித ஆற்றல் மூலம் புதுப்பித்தலும் மறுமலர்ச்சியும் ஏற்பட வேண்டும் என்று விடுக்கப்படும் ஒரு பிரார்த்தனையாகும்.

 

சுருக்கமான பொருள்

இந்தத் துதிப்பாடல் (ரிக் வேதம், மண்டலம் 10, சூக்தம் 9) நீரை போற்றிப் பாடுவதாகும். இது நீரை வெறும் பௌதீகத் தேவையாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு தெய்வீகத் தன்மையுள்ள சக்தியாகக் கருதப்படுகிறது; இச்சக்தி:

•  ஊட்டமளித்து வலிமைப்படுத்துகிறது,

•  தெளிவையும் தொலைநோக்குப் பார்வையையும் வழங்குகிறது,

•  தனது மங்களகரமான சாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது,

•  தாயைப் போலப் பாதுகாக்கிறது,

•  நோய், அழிவு மற்றும் எதிர்மறைத் தன்மைகளை நீக்குகிறது,

•  மற்றும் உயிரையே புதுப்பிக்கிறது.

வேதாந்தப் பார்வை: வேதாந்தத்தில், நீர் என்பது உயிர் ஆற்றலையும் (பிராணன்) தூய்மையையும் குறிக்கிறது. நீர் எவ்வாறு வெளிப்புறத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறதோ, அதேபோல அறியாமை, அழிவு மற்றும் எதிர்மறைத் தன்மைகளை அகற்றி, தெளிவையும் உயிர்ச்சக்தியையும் வளர்ப்பதன் மூலம், இது அகத்தூய்மைப்படுத்தும் சக்தியாகவும் இங்கு வேண்டப்படுகிறது. தாய்மை குறித்த இந்த உவமை, இயற்கைக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையிலான நெருக்கமான மற்றும் கருணைமிக்க உறவைச் சிறப்பித்துக் காட்டுகிறது.

 

தைத்திரிய சம்ஹிதை IV.1.5-லிருந்து இங்கு கூறப்பட்டுள்ள இந்த மூன்று ரிக்குகளும், அந்தி நேர வழிபாடுகள் மற்றும் பிற வழிபாட்டுச் சடங்குகளுடன் தொடர்புடைய தெய்வீகப் பரம்பொருளை நோக்கிய முக்கியமான பிரார்த்தனைகளில் அடங்கும். புரோக்ஷணம் அல்லது உடல் தெளித்தல் மூலம் சடங்கு ரீதியாகத் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்வதற்காகவும் இவை மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுகின்றன. இந்தப் பகுதிகளில் போற்றப்படும் தெய்வம் நீர் ஆகும்; அது உயிரைத் தாங்கும் அத்தியாவசியமான திரவப் பொருள் மட்டுமல்ல, அதுவே பரம மெய்யாகும். உயர்வான அகவயத்திற்கும் சாதனைக்கும் அவசியமான உணவு, மகிழ்ச்சி மற்றும் வாழ்வாதாரத்தை அளிப்பதால், திரவப் பொருள் மிக முக்கியமானது என்பதில் சந்தேகமில்லை. இருப்பினும், இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள தகுதிப்படுத்தும் சொற்கள், பரம மெய்யை அல்லது பிரம்மத்தை ஊகிப்பதற்கான அறிகுறிகளாகவும் செயல்படுகின்றன. வேதத்தில் 'மாயா' என்ற சொல்லுக்குப் பேரின்பம் என்று பொருள்; எல்லையற்ற பேரின்பம் என்பது பிரம்மம் மட்டுமே. பிரம்மத்தைப் பற்றிய உடனடி உள்ளுணர்வே மகத்தான மற்றும் அழகான தரிசனம் என்று அழைக்கப்படுவதற்குத் தகுதியானது.

 

உபநிடதங்களில் 'ரஸம்' (சுவை/சாரம்) என்ற சொல் 'பிரம்மனின்' பேரின்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; இங்கு அது மிகவும் மங்கலமானதாக விவரிக்கப்படுகிறது. தன் குழந்தைகளைப் பேணி வளர்க்கும் அன்பான தாயின் உவமை, படைக்கப்பட்ட உயிரினங்களின் நலனில் எப்போதும் அக்கறை கொண்ட இறைவனின் அருளாட்சிக்கு மிகப்பொருத்தமாக அமைகிறது. உயிர்கள் வாழ்வதற்குத் தேவையான சாதாரண நீரின் இருப்பிடமோ அல்லது மூலமோ பிரம்மனே ஆகும்; எனவே, இங்கு காரணமும் காரியமும் ஒன்றே என்று விவரிக்கப்படுகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது வழிபாட்டின் அவசியத்தை உணர்ந்த ஒரு மனிதன், உடல், மனம் மற்றும் ஆத்மாவிற்கான உணவு மற்றும் வாழ்வாதாரத்தையும், அழியாத பேரின்பத்தையும் வேண்டி, பரம்பொருளிடம் முன்வைக்கும் ஒரு பிரார்த்தனையாகும். பக்திமிக்க இந்துவைப் பொறுத்தவரை, எங்கும் நிறைந்திருக்கும் நீர்த் தத்துவமானது வாழ்விற்குத் தேவையான ஒரு பொருள் மட்டுமல்ல; அது வழிபாட்டிற்கும் சுய-தூய்மைக்கும் எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய, கண்ணால் காணவும் கையால் தொடவும் கூடிய ஒரு தெய்வீக வடிவமாகவும் திகழ்கிறது. எனவே, நீரை வெறும் வேதியியல் பொருளாக மட்டும் கருதுவதும், அதை வேண்டுமென்றே அசுத்தப்படுத்துவதும், உயிரினங்களுக்குத் தேவைப்படும்போது அதை வீணடிப்பதும் இறைவனுக்கே எதிரான பாவமாகக் கருதப்பட வேண்டிய செயல்களாகும். இதைப் பற்றி தைத்திரியாரண்யக I.26.7 இவ்வறு கூறுகிறது:  “ஒரு நபர் தண்ணீரில் துப்பவோ, சிறுநீர் கழிக்கவோ அல்லது மலம் கழிக்கவோ கூடாது; ஆடையின்றி குளிக்கவும் கூடாது. அவர் நீர்வாழ் உயிரினங்களின் எந்தப் பகுதியையும் சாப்பிடக்கூடாது. அப்போது எந்த நீர்வாழ் உயிரினமும் அவனைத் துன்புறுத்தாது, நீர் அவனை நோக்கி அருள் புரியும்.

 

हिरण्यश्रृङ्गं वरुणं प्रपद्ये तीर्थ मे देहि याचित: ।

यन्मया भुक्तमसाधूनां पापेभ्यश्च प्रतिग्रह: ॥ ५५ ॥

 

हिरण्यशृङ्गम्- பொன்னிற ஒளி அல்லது பொன்மயமான கிரீடம், वरुणम्- வருணனிடம்,  प्रपद्ये- நான் சரணடைகிறேன்  याचितः- நான் வேண்டிக்கொள்வதால்,  तीर्थम्- காத்தருள, பாவத்திலிருந்து விடுபட உதவும் வழிமுறை,  मे- என்னைக்,  देहि-அருள வேண்டும்.  यत्- ஏனெனில், मया-என்னால், असाधूनाम्- தீயவர்களுக்கு உரியவற்றை,  भुक्तम्- அனுபவித்திருக்கிறேன்,  पापेभ्यः- பாவிகளிடமிருந்து,  प्रतिग्रहः- பரிசுகளைப், च-மற்றும்  (स्वीकृतः- பெற்றிருக்கிறேன்)

 

55. பொன்னிற ஒளி அல்லது பொன்மயமான கிரீடம் கொண்டவனான வருணனிடம் நான் சரணடைகிறேன். ஓ வருணா, நான் வேண்டிக்கொள்வதால், என்னைக் காத்தருள வேண்டும்; ஏனெனில், தீயவர்களுக்கு உரியவற்றை நான் அனுபவித்திருக்கிறேன், மேலும் பாவிகளிடமிருந்து பரிசுகளைப் பெற்றிருக்கிறேன்.

 

நீரில் மூழ்கி நீராடும்போது, ​​நீருக்கு அதிபதியான வருணனை நோக்கி இந்த மந்திரமும் இதைத் தொடரும் மந்திரமும் ஓதப்படுகின்றன. 'தீர்த்தம்' என்ற சொல் ஆற்றைக் கடக்கும் இடம், நீராடும் படித்துறை அல்லது ஒரு மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபட உதவும் வழிமுறை ஆகிய பொருள்களைக் கொண்டுள்ளது. தகுந்த நீராடும் இடத்திற்காகவும், புனித நீராடலால் கிடைக்கும் ஆன்மீகப் புண்ணியத்திற்காகவும் வருணன் வழிபடப்படுகிறான். சூழ்நிலை நிர்ப்பந்தத்தால் ஒருவர் தீய மற்றும் பாவம் செய்தவர்களிடமிருந்து வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களைப் பெற நேரிட்டால், அத்தகைய அறநூல் விதிமீறலுக்கான பரிகாரமாகச் சில தூய்மைப்படுத்தும் செயல்களைச் செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது. இம்மந்திரத்தில் வெளிப்படும் உயர்ந்த அறநெறி உணர்வு, எந்த வகையிலும் பாவம் மற்றும் தீமையுடன் ஒத்துழைப்பதற்கு எதிரான பொதுவான மனநிலையைத் தூண்டுகிறது. சாந்தோக்ய உபநிடதத்தின் (5.11.5) பகுதியில், அஸ்வபதி கேகயன் என்ற மன்னன் ஐந்து பிராமணர்களிடம் கூறிய கூற்று இடம்பெற்றுள்ளது; அவர்கள் அவனது பரிசுகளை ஏற்கத் தயங்கியபோது, ​​தான் பரிசளிக்கத் தகுதியான ஒரு மன்னன் என்று அவன் கூறினான். ஏனெனில், தன் நாட்டில் திருடனோ, குடிகாரனோ, மனைவியால் ஏமாற்றப்பட்டவனோ, விலைமகளோ அல்லது அறிவிலியோ இல்லாத வகையில் அவன் நாட்டைச் சிறப்பாக ஆட்சி செய்திருந்தான்.

 

यन्मे मनसा वाचा कर्मणा वा दुष्कृतं कृतम् ।

तन्न इन्द्रो वरुणॊ बृहस्पति: सविता च पुनन्तु पुन: पुन: ॥५६॥

 

मनसा-மனதாலும்,  वाचा-சொல்லாலும்,   कर्मणा- செயலாலும்,  वा-அல்லது,  मे- என்னால்,  कृतम्- இழைக்கப்பட்ட,  यत्- அந்தப்,  दुष्कृतम्- பாவத்தை,  नः- என் மக்களாலும்,  तत्- அந்தப்,  इन्द्रः- இந்திரன்,  वरुणः- வருணன்,  बृहस्पतिः— பிரஹஸ்பதி, सविता- ஸவிதா,  च- மற்றும்,  पुनः முழுமையாக,  पुनन्तु- அழித்துவிடுவார்களாக.

 

56. இந்திரன், வருணன், பிரஹஸ்பதி மற்றும் ஸவிதா ஆகியோர், என்னாலும் என் மக்களாலும் எண்ணம், சொல் மற்றும் செயல் ஆகியவற்றால் இழைக்கப்பட்ட அந்தப் பாவத்தை முழுமையாக அழித்துவிடுவார்களாக.

 

नमोऽग्नयेऽसुमते नम इन्द्राय नमो वरुणाय नमो वारुण्यै नमिऽद्भय: ॥ ५७॥

57. நீரில் மறைந்திருக்கும் அக்னிக்கு வணக்கம். இந்திரனுக்கு வணக்கம். வருணனுக்கு வணக்கம். வருணனின் துணைவியான வருணிக்கு வணக்கம். நீருக்குரிய தேவதைகளுக்கு வணக்கம்.

 

நீராடுவதற்காக நீரில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, ​​அந்தந்தத் தேவதைகளுக்கு இவ்வணக்கங்கள் செலுத்தப்படுகின்றன.

 

यदपां क्रूरं यदमेध्यं यदशान्तं तदपग्च्छतात् ॥ ५८॥

58. இந்த மந்திரத்தின் சக்தியால், நீரில் உள்ள தீங்கான, அசுத்தமான மற்றும் தொல்லை தரும் அனைத்தும் அழிக்கப்படட்டும்.

 

நீரோட்டங்கள் மற்றும் சுழல்கள், மிதக்கும் அசுத்தங்கள் மற்றும் கழிவுகள், மற்றும் சில வகை நீருக்கு நோய் உண்டாக்கும் விசேஷ குணம் ஆகியவை இந்த மந்திரத்தின் சக்தியால் நீக்கப்பட வேண்டும். இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்தவாறு, குளிக்கப் போகும் ஒருவர் தான் மூழ்கும் இடத்தைச் சுற்றி ஒரு வட்டம் வரைய வேண்டும்.

 

अत्याशनादतीपानाद यच्च उग्रात् प्रतिग्नहति ।

तन्मे वरुणो राजा पाणिना ह्यवमर्शतु ॥५९॥

सोऽनओअओइ विरजो निर्मुक्तो मुक्तकिल्बिष: ।

नाकस्य पृष्टमारुह्य गच्छेद्ब्रह्ममलोकताम् ॥६०॥

 

अत्याशनात्- முறையற்ற உணவு,  अतीपानात्- முறையற்ற பானம்,  उग्रात्- தகுதியற்ற ஒருவரிடமிருந்து,  प्रतिग्रहात्- பரிசுகளைப் பெறுதல்,  च- மற்றும்,  यत्-அதை (पापम्-பாவங்கள் ) मे-என்னுடைய,  तत्- ஆகியவற்றால்,  हि-உண்மையில்,  वरुणः- வருண,  राजा- தேவன்,  पाणिना- திருக்கரத்தால்,  अवसर्शतु- போக்கடிக்கட்டும்.

स:- இவ்வாறு,  अहम्- நான்,  अपापः- பாவமின்றியும்,  विरजः(विरजाः)- களங்கமின்றியும்,  निर्मुक्तः- பந்தங்களின் பிடியின்றியும்,   मुक्तकिल्बिषः-free from all evil, नाकस्य पृष्टम्- மகிழ்ச்சி நிறைந்த சொர்க்கத்தை,  आरुह्य-having அடைந்து,  ब्रह्मसलोकताम्- பிரம்மனுக்கு இணையான நிலையை,  गच्छेत्(गच्छेयम्)- எய்தி இன்புறட்டும்.

 

59. முறையற்ற உணவு, முறையற்ற பானம் மற்றும் தகுதியற்ற ஒருவரிடமிருந்து பரிசுகளைப் பெறுதல் ஆகியவற்றால் நான் செய்துள்ள பாவங்கள் அனைத்தையும் வருண தேவன் தனது திருக்கரத்தால் போக்கடிக்கட்டும்.

60. இவ்வாறு பாவமின்றியும், களங்கமின்றியும், தீமை மற்றும் பந்தங்களின் பிடியின்றியும் விளங்கும் நான், மகிழ்ச்சி நிறைந்த சொர்க்கத்தை அடைந்து, பிரம்மனுக்கு இணையான நிலையை எய்தி இன்புறட்டும்.

 

நீரில் மூழ்கி நீராடும்போது இந்த இரண்டு மந்திரங்களும் உச்சரிக்கப்படுகின்றன. தேவர்கள், முன்னோர்கள் மற்றும் பிற மனிதர்களுக்கு உரிய காணிக்கைகளை அளித்து வழிபடும் தனது அன்றாடக் கடமைகளை நிறைவேற்றிய பின்னரே உணவு மற்றும் பானங்களை உட்கொள்வது ஒரு சமயப் பற்றுள்ள மனிதனின் கடமையாகும். இந்தக் கடமையை நிறைவேற்றுவதற்கு முன்பே தனது உடல் சார்ந்த உணவுத் தேவைகளை அவன் பூர்த்தி செய்துகொண்டால், அது விதிக்கு முரணானதாகக் கருதப்படுகிறது. அதேபோல, ஒரு சமயப் பற்றுள்ள மனிதன் சரியான வாழ்வாதாரத்தைக் கொண்டிருப்பதிலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சாஸ்திர விதிகளால் அங்கீகரிக்கப்படாத வழிகளில் வருமானம் ஈட்டும் எவரிடமிருந்தும் அவன் செல்வத்தையோ அல்லது அத்தியாவசியப் பொருட்களையோ ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது. இக்கட்டான சூழ்நிலைகள் காரணமாக இவ்விதிகளை மீறுவதால் ஏற்படும் பாவத்திற்கு அவன் ஆளானால், வருணனை நோக்கிச் செய்யப்படும் இந்தப் பிரார்த்தனையின் மூலம் அதற்கான பிராயச்சித்தத்தைச் செய்துகொள்ள வேண்டும். உயர்ந்த சொர்க்கத்தில் இறைத்தன்மை கொண்டவனாகத் திகழ்வதே ஆன்மீக நாட்டம் கொண்ட ஒருவரின் குறிக்கோளாகும். எனவே, அவனுக்கு இந்தப் பூமியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை என்பது பாவத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கும் தூய்மையை அடைவதற்குமான ஒரு முயற்சியாக அமைய வேண்டும். இச்சூழலில் பெரும்பாலும் குறிப்பிடப்படும் 'பந்தம்' (அல்லது கட்டுப்பாடு) என்பது, சாஸ்திரங்களால் விலக்கப்பட்ட பாவங்களைச் செய்தல் மற்றும் விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்யத் தவறுதல் ஆகியவற்றை மட்டுமல்லாமல், 60-வது மந்திரத்தின் முதல் பகுதியில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள கோபம் மற்றும் தீய உணர்ச்சிகள் சார்ந்த பாவங்களையும் உள்ளடக்கியதாகும்.  

 

यश्चाप्सु वरुण: स पुनातघमर्षण: ॥६१॥

य: யாரொருவர்,  अघमर्षण: பாவங்களைப் போக்குகின்ற,   वरुण: வருணன், अप्सु நீரில்,  स:-அவர்,  च- மற்றும்,  पुनातु- தூய்மைப்படுத்தலாம்.

 

61. ஆறுகள், குளங்கள், கிணறுகள் போன்ற பிற நீர்நிலைகளில் வசிக்கும், பாவங்களைப் போக்கும் வருணன் நம்மையும் தூய்மைப்படுத்துவானாக.

 

இந்த மந்திரம் முந்தைய மந்திரத்தின் ஒரு துணை மந்திரம் என்பது தெளிவாகிறது.

 

इमं मे गङ्गे यमुने सरस्वति शुतुद्रि स्तोमँ सचता परुष्णिया ।

असिक्निया मरुद्वृधे वितस्तयार्जीकीये शृणुह्या सुषॊमया ॥ ६२॥

 

हे गङ्गे-ஓ கங்கை,  हे यमुने- ஓ யமுனை,  हे सरस्वति- ஓ சரஸ்வதி, हे शुतुद्रि- ஓ சுதுத்ரி, हे म्रुद्वृधे- ஓ மருத்விருதா,  हे आर्जीकीये- ஓ ஆர்ஜிகியா,  परुष्णि- பருஷ்ணி, असिक्निया- அஸிக்னியுடன்,  वितस्तया- விதஸ்தாவுடன்,  सुषॊम्या-with சுஷோமாவுடன்,  मे- எனது, इमम्- இந்தத்,  स्तोमम्- துதிப்பாடலைக், आ शृणुहि- கேளுங்கள்,  आ सचत- இணைந்து

 

62. கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி, சுதுத்ரி, மருத்விருதா, ஆர்ஜிகியா ஆகிய நதிகளே! நீங்களும் பருஷ்ணி, அஸிக்னி, விதஸ்தா மற்றும் சுஷோமா ஆகிய நதிகளுடன் இணைந்து வந்து, எனது இந்தத் துதிப்பாடலைக் கேளுங்கள்.

 

இது ரிக்வேதம் X.75.5-இல் உள்ள ஒரு ஜகதி ஸ்லோகமாகும். இது தூய்மைப்படுத்தும் சடங்குகளுடன் தொடர்புடைய பல்வேறு புனித நதிகளின் அதிபதிகளை அழைப்பதைக் குறிக்கிறது. வேதகால முனிவர்களுக்கு, இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பெரிய நதிகள் தெய்வீகத்தைக் குறித்தன. அவர்கள் தங்கள் தூய்மைப்படுத்தும் நதிகளை முறையான பிரார்த்தனைகள் மூலம் அடிக்கடி வெளிப்படுத்தினர். அவர்களின் சந்ததியினர், அந்த நதிக்கரைகளிலிருந்து குடிபெயர்ந்த பிறகும் கூட, தங்கள் அன்றாடத் தேவைகளுக்கும் வழிபாட்டிற்கும் பயன்படுத்திய எந்த நீரிலும் நதி தேவதைகள் இருக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்தனர். கபடமற்ற குழந்தையின் எளிமையுடன், தாங்கள் பயன்படுத்திய நீரின் தொடர்பு மூலம் இந்த திரவ தெய்வங்கள் தங்கள் உடல்களில் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் பிரார்த்தனை செய்தனர். மேலும், தங்கள் உடலையும் மனதையும் தூய்மைப்படுத்தவும், தங்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் நல்வாழ்வையும் அளிக்கவும் அவர்கள் அந்தத் தெய்வங்களிடம் வேண்டினர். பா₃ட்டபாஸ்கரர் , அதற்கு முந்தைய உயிரெழுத்தை ஈர்ப்பதன் மூலம் பருஷ்ணி என்ற பெயரை 'அபருஷ்ணி' என்று எடுத்துக்கொள்கிறார், மேலும் நதியின் கற்பனையான சில குணங்களின் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு பெயரையும் விளக்க முயற்சிக்கிறார் - அசிக்னி அதன் வெள்ளை (அசித) நிறத்தின் காரணமாக அவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது; சோமா கொடிகள் வளரும் ஒரு பிராந்தியத்தின் வழியாக சுசோமா பாய்கிறது; விதஸ்தா ஒருபோதும் வற்றுவதில்லை; சுதுத்ரியில் வேகமான நீரோட்டம் உள்ளது. இந்திய வரலாற்று மாணவர்கள், மிகத் தொன்மையான காலத்தில் ரிக்வேத மக்கள் குடியேறிய நதிகளின் பெயர்களை இங்கே காண்கிறார்கள். அவர்கள் சுசோமாவை சோகனுடனும், விதஸ்தாவை ஜீலமுடனும், ஆசிக்னியை சினாபுடனும், மருத்விருத்தத்தை மருவர்தவானுடனும், பருஸ்னியை ராபியுடனும், சுதுத்ரியை சட்லெஜுடனும் அடையாளம் காண்கிறார்கள்.

 

ऋतं च सत्यं चाभीद्धात्तपसोऽध्यजायत ।

ततो रात्रिरजायत तत: समुद्रो अर्णव: ॥६३॥

समुद्रादर्णवादघि संवत्सरो अजायत ।

अहोरात्नाणिविदधद्विश्वस्य मिषतो वशी ॥ ६४॥

सूर्याचन्द्रमसौ धाता यथापूर्वमकल्पयत् ।

दिवं च पृथिवीं चान्तरिक्षमथो सुव: ॥६५॥

 

अभीद्धात्- எங்கும் ஒளியூட்டும், तपसः- சங்கல்பத்தால்,  अधि-afterwards,  ऋतम्- அறமும், च- மேலும்,  सत्यम्- உண்மையும்,  च- மற்றும்,  अजायत- தோன்றின. तत्ः- அவரிடமிருந்தே,  रात्रिः- இரவும் பகலும் ,अजायत- தோன்றின,  ततः- அவரிடமிருந்தே,  अर्णवः- பலவிதமான நீர்களைக் கொண்ட,  समुद्रः- கடலும், अजायत- தோன்றின,.  अर्णवात् समुद्रात्- பரந்த கடல், अधि-பிறகு,

संवत्सरः-'ஆண்டு' (காலச் சுழற்சி),  अजायत- தோன்றின.  अथ उ-பிறகு, 

अहोरात्राणि- பகலையும் இரவையும்,  विदधत्- நியமிப்பவர், मिषतः-living, विश्वस्य- இவ்வுலகின், वशी- தலைவரான, धाता- அதே இறைவன்,  यथापूर्वम्- முந்தைய படைப்புக் காலங்களில், 

सूय्राचन्रमसौ- சூரியன், சந்திரன்,  दिवम्- வானம்,  पृथिवीम्- பூமி,

च- மற்றும், अन्तरिक्षम्- வளிமண்டலம், सुवः- பேரின்பம் தரும் சொர்க்கம்,  च- மற்றும்,

अकल्पयत्- முறைப்படி அமைத்தார்.

 

63. எங்கும் ஒளியூட்டும் அந்தப் பரம்பொருளிடமிருந்து, அவரது சங்கல்பத்தால், அறமும் உண்மையும் தோன்றின. அவரிடமிருந்தே இரவும் பகலும் தோன்றின. மேலும், அவரிடமிருந்தே பலவிதமான நீர்களைக் கொண்ட கடலும் தோன்றியது.

 

64-65. பின்னர், அந்தப் பரந்த கடல் படைக்கப்பட்ட பிறகு, 'ஆண்டு' (காலச் சுழற்சி) உருவானது. அதன்பின், உயிரினங்கள் மற்றும் உயிரற்ற பொருட்கள் அடங்கிய இவ்வுலகின் தலைவரான அவர்—பகலையும் இரவையும் படைத்த அதே இறைவன்—முந்தைய படைப்புக் காலங்களில் இருந்தபடியே, சூரியன், சந்திரன், வானம், பூமி, வளிமண்டலம் மற்றும் பேரின்பம் தரும் சொர்க்கம் ஆகியவற்றை முறைப்படி அமைத்தார்.

 

ரிக்வேதத்தின் 10.190.1-3 ஆகிய பகுதிகளில் இடம்பெற்றுள்ள இந்த மூன்று 'அனுஷ்டுப்' (anustubh) மந்திரங்களும் பாவங்களைப் போக்கும் அல்லது 'அகமர்ஷண' (அகம்-அழித்தல்) ஆற்றல் கொண்டவையாகக் கருதப்படுகின்றன. இப்பாடல்கள் பிரபஞ்சப் படைப்பைப் பற்றியே பேசுவதால், இவற்றில் உள்ள கருத்துக்களைப் பரம்பொருளுடன் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ தொடர்புபடுத்தும் வகையிலான விளக்கம் அவசியமாகிறது. இம்முயற்சி அல்லது பிரார்த்தனை, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்வதற்கான ஒரு வழியாக அமைகிறது. தர்ம சாஸ்திரங்களின்படி, நீராடும்போது மட்டுமல்லாமல், பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் தேடுவதற்காகவும் (பிராயச்சித்தம்) இம்மந்திரங்களை ஜபிக்கலாம். பட்டபாஸ்கரரின் விளக்கத்தின்படி, 'ருதம்' (rtam) என்பது அனைத்து உயிரினங்களின் தொகுதியையும், 'சத்யம்' (satyam) என்பது தனிப்பட்ட ஆத்மாக்களையும் குறிக்கிறது. இவற்றின் மூலமான இறைத்தன்மை 'அபித்தாத தபஸஹ' (abhiddhat tapasah) என்ற சொற்றொடரால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இங்கு 'ராத்ரி' (Ratri) என்பது இரவு நேரத்தைக் குறிக்காமல், உணர்வுத்தன்மையற்ற 'பிரகிருதி'யைக் (இயற்கை) குறிக்கிறது; ஏனெனில், சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் படைப்பு பற்றிய குறிப்பு 65-வது பாடலில் மட்டுமே வருகிறது. மேலும் அவரது விளக்கத்தின்படி, இப்பாடலில் வரும் 'சமுத்ரா' (Samudra) என்பது 'மஹத்' (mahat) தத்துவத்தையும், 'அர்ணவா' (arnava) என்பது அனைத்து உயிரினங்களின் பிரித்தறிய முடியாத மூலத்தையும் குறிக்கிறது. இந்து மதம் பொதுவாகப் பிரபஞ்சப் படைப்புக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், படைப்பு குறித்த இந்துக்களின் பார்வைக்கும் கிறிஸ்தவர்களின் பார்வைக்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு உள்ளது. தனிப்பட்ட ஆத்மாக்களின் நலனுக்காகப் படைக்கப்படும் ஒவ்வொரு படைப்புச் சுழற்சியும், வரிசை மற்றும் வகைகளின் அடிப்படையில் முந்தைய சுழற்சியைப் போலவே அமைகிறது என்று கூறும் 65-வது பாடலிலிருந்து இது தெளிவாகிறது.

 

यत्पृथिव्याँ रज: स्वमान्तरिक्षे विरोदसी ।

इमँ स्तदापो वरुण: पुनात्वघमर्षण: ॥

पुनन्तु वसव: पुनातु वरुण: पुनात्वघमर्षण: ।

एष भूतस्य मध्ये सुवनस्य गोप्ता ॥

एष पुन्यकृतां लोकनेष मृत्योर्हिरन्मयम् ।

द्यावापृथिव्योर्हिरण्मयँ सँ श्रितँ सुव: ।

स न: सुव: सँशिशाधि ॥६६॥

 

पृथिव्याम्- பூமி,  यत्- எந்த,  स्वम्-தன்னுடைய,  रजः-பாவங்கள்,  आ अन्तरिक्षे-வளிமண்டலம்,  विरोदसी- பூமிக்கும் விண்ணுக்கும் இடைப்பட்ட வெளி,  तत्-from that, इमान्-’उस्’,  अघमर्षणः-sin,  आपः- நீர்நிலைகள்,  वरुणः- வருணன்,  पुनातु- தூய்மைப்படுத்தட்டும்.  वसवः- வசுக்கள்,  पुनन्तु- தூய்மைப்படுத்தட்டும்.  वरुणः- வருணன், पुनातु- தூய்மைப்படுத்தட்டும். अघमर्षण्ः- அகமர்ஷணர், पुनातु- தூய்மைப்படுத்தட்டும். एषः- அவரே, அதாவது வருணனே, भूतस्य- கடந்த, भुवनस्य-of the world,  गोप्ता- காப்பவர். मध्ये- இடைப்பட்ட (वर्तमानस्य भुवनस्य- தற்போதைய உலகத்தையும்,  गोप्ता- காப்பவர்).  एषः-இவரே (வருணனே) पुण्यकृताम्- நற்செயல்களைச் செய்பவர்களில்.   लोकान्-உலகங்களையும் (प्रयच्छति- அளிக்கிறார்). एषः- அவரே, அதாவது வருணனே, मृत्योः-of death,  हिरण्मयम्-'ஹிரண்யமயம்' எனப்படும் மரண உலகத்தையும் (प्रयच्छति- அளிக்கிறார்).  (एषः-இந்த வருணனே) द्यावापृथिव्योः- விண்ணுக்கும் பூமிக்கும், संश्रितम्- ஆதாரமாகத்,  सुवः-(भूत्वा- உருவெடுத்து)- சூரியனாக, हिरण्मयम्- அறம் சார்ந்த நல்வாழ்வு, ஆர்வத்தைத் தூண்டும் ஆற்றல் மற்றும் ஈர்க்கும் திறன். (भवति- விளங்குகிறார்). स: இத்தகைய,  सुवः(भूत्वा-இயல்பான)- அருளை வழங்கி, नः- எங்களைத், संशिशाधि- தூய்மைப்படுத்துவாயாக.

 

66. நீர்நிலைகளுக்கு அதிபதியும் பாவங்களைப் போக்குபவருமான வருண தேவன், பூமி, வளிமண்டலம் மற்றும் பூமிக்கும் விண்ணுக்கும் இடைப்பட்ட வெளி ஆகிய இடங்களில் வசிக்கும் உயிரினங்கள் மீதும், வேள்வி இயற்றும், எங்கள் மீதும் படிந்துள்ள பாவக் கறையை நீக்கி எங்களைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். வசுக்கள் எங்களைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். வருணன் எங்களைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். அகமர்ஷணர் என்னும் முனிவர் எங்களைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும். அவரே, அதாவது வருணனே, கடந்த காலத்தின் சொல்லையும், இறந்த காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட தற்போதைய உலகத்தையும் காப்பவர் ஆவார். நற்செயல் புரிவோருக்கு அவர்கள் தகுதிக்கேற்ற உலகங்களையும், பாவிகளுக்கு 'ஹிரண்யமயம்' எனப்படும் மரண உலகத்தையும் அவர் அளிக்கிறார். மேலும், விண்ணுக்கும் பூமிக்கும் ஆதாரமாகத் திகழும் வருணன், சூரியனாக உருவெடுத்து நலம் பயப்பவராகவும் ஈர்ப்புடையவராகவும் விளங்குகிறார். இத்தகைய பெருமைகளைக் கொண்டவரும் ஆனந்தமயமானவருமான வருண தேவனே, எங்களுக்கு உனது அருளை வழங்கி எங்களைத் தூய்மைப்படுத்துவாயாக.

 

இந்தப் பத்தியில் உள்ள மந்திரங்கள், குளிப்பதற்காக நீரில் மூழ்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்கப்படுகின்றன. முதல் வாக்கியத்தில், 'பிருத்வி' என்ற சொல் பாதாள உலகங்களைக் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது, ஏனெனில் 'ரோதசி' என்பது பூமியையும் சொர்க்கத்தையும் குறிக்கிறது.

 

आद्रै ज्वलति ज्योतिरहमस्मि । ज्योतिर्ज्वलति ब्रह्माहमस्मि ।

योऽहमस्मि ब्रह्माहमस्मि । अहमस्मि ब्रह्माहमस्मि ।

अहमेवाहं मां जुहोमि स्वाहा ॥६७॥

 

आद्रै - ஈரமான, ஈரமான, மென்மையாக்கப்பட்டது (பெரும்பாலும் எரிபொருளைக் குறிக்கிறது அல்லது யாகங்களில் போடப்படுகின்ற ஆகுதிகள்).

ज्वलति - எரிகிறது, பிரகாசிக்கிறது.

ज्योतिः: - ஒளி, சுடர், பிரகாசம்.

अहम् अस्मि – நான் இருக்கிறேன்.

ब्रह्म, अहम् अस्मि - நான் பிரம்மனாக இருக்கிறேன்.

योऽहम् आस्मि – நான் எதுவாக இருக்கிறேனோ, அதுவே நான் பிரம்மன்.

अहमेव अहम् – நான் மட்டுமே நான் (பிரிவு இல்லாத தூய்மையான சுய அடையாளம்).

माम् जुहोमि – நானே (சடங்கு பிரசாதம் போல) வழங்குகிறேன்.

स्वाहा – ஒரு காணிக்கையின் நிறைவைக் குறிக்கும் புனிதமான உச்சரிப்பு..

 

67. நீரில் ஊறிய விதை முளைத்து வெளிப்படுவது போல, இந்தப் பிரபஞ்சமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட அந்தப் பரம்பொருள் ஒளி (அல்லது நீரின் ஆதாரமாகத் திகழும் அந்தப் பரம்பொருள் ஒளி) — நானே அந்தப் பரம்பொருள் ஒளி ஆவேன். நிலவும் அனைத்தின் உள்ளுறையும் சாரமாகத் திகழும் அந்தப் பிரம்மத்தின் ஒளி நானே. உண்மையில், அறியாமையால் நான் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட தனி உயிராக என்னை உணரும்போதும், நான் அதே எல்லையற்ற பிரம்மமாகவே இருக்கிறேன். இப்போது ஞானம் உதயமானதால், எனது நித்திய இயல்பான அந்தப் பிரம்மமாகவே நான் இருக்கிறேன். எனவே, வரையறுக்கப்பட்ட தனி உயிராகிய என்னை, நான் எப்போதும் இருக்கும் எல்லையற்ற பிரம்மம் என்னும் நெருப்பில் ஆஹுதியாக (அர்ப்பணிப்பாக) இடுவதன் மூலம் இந்த ஒன்றிணைப்பை உணர்கிறேன். இந்த ஆஹுதி சிறப்பாக அமையட்டும்.

 

புனிதமான அக்கினியின் அமைதியான ஒளியில், ஒரு உண்மை வெளிப்படுகிறது. ஈரப்பதத்தால் ஊட்டம்பெற்று எழும் அந்தச் சுடர், வெறும் எரிபொருளை எரித்துக்கொள்ளும் ஒன்றல்ல; அதுவே உணர்வின் வெளிப்பாடாகும்.

 

ஈரப்பதத்துடன் சுடர் எரிகிறது; நானே அந்த ஒளி.  இங்கு தேடுபவர் அக்கினியிலிருந்து தனித்து நிற்பதில்லை. அவரே அந்த ஒளிப்பிழம்பு என்று கூறப்படுகிறது.

 

சுடர் கொழுந்துவிட்டு எரியும்போது இவ்வாறு புரிந்து கொள்ள வேண்டும். “சுடர் எரிகிறது; நானே பிரம்மம்.” அக்கினியின் ஒளி, விழிப்புணர்வின் ஒளியிலிருந்து வேறானதல்ல. வரையறுக்கப்பட்ட அந்தச் சிறு பொறி, எல்லையற்றதாக உணரப்படுகிறது. இது வெறும் ஸ்லோகம் மட்டுமல்ல; இது ஒரு மெய்ஞான அனுபவம்.

 

அதன்பின் ஆழமான உறுதிமொழி வருகிறது: “நான் உண்மையில் யாராக இருக்கிறேனோ, நானே பிரம்மம்.” சாதாரண ‘நான்’ என்பது நித்தியமான ‘நான்’ என்பதில் கரைந்துபோகிறது. அகங்காரம் எனும் குறுகிய அடையாளம், ஞானம் எனும் அக்கினியில் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

“நான் இருக்கிறேன்; நானே பிரம்மம்.” என்ற அறிவானது எளிமையானது, நேரடியானது, வார்த்தை ஜாலங்கற்றது. உபநிடதங்களின் மகாவாக்கியங்களைப் போல, இதுவும் ஒரு சம்சார விடுதலைக்கான மந்திரம். இறுதியாக, “நானே நான்; என்னையே எனக்குள் அர்ப்பணிக்கிறேன்.

 

ஸ்வாஹா.” இங்கே யாகம் அல்லது அர்ப்பணிப்பு அதன் உயர்ந்த பொருளை அடைகிறது. அர்ப்பணிப்பவர், அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருள் மற்றும் தெய்வம் ஆகிய மூன்றும் இனி வேறல்ல; அவை ஒன்றே. ஆத்மா தன்னைத்தானே தனக்கு அர்ப்பணிக்கிறது; அந்தச் சடங்கு அத்வைதத்தில் (இரண்டற்ற நிலையில்) நிறைவடைகிறது.

 

இதுவே உன்னதமான போதனை: உள்ளே இருக்கும் ஒளி, பிரபஞ்சத்தின் ஒளியிலிருந்து வேறானதல்ல. விழிப்புணர்வு என்னும் அக்கினியே பிரம்மம். இதை உணர்வதே சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கும், தெளிவுடன் பேசுவதற்கும், விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுவதற்கும், பற்றின்றி சேவை செய்வதற்கும் வழியாகும். அந்த மந்திரம் வெறும் வார்த்தைகளாக ஓதப்படுவதில்லை; தேடுபவரின் வாழ்விலேயே அது செயலாகவும் அனுபவமாகவும் மலர்கிறது.

 

இவ்வகையில், இந்த சமஸ்கிருத வாசகம் ஒரு உயிருள்ள உபதேசமாக மாறுகிறது: அது ஒரே நேரத்தில் தியானமாகவும், சடங்காகவும், உண்மையை அறிவிக்கும் பிரகடனமாகவும் திகழ்கிறது.

 

சடங்கு ரீதியான சுய-தூய்மைக்காக, ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் நீரை அருந்தும் 'ஆசமனம்' எனும் செயலின்போது உச்சரிப்பதற்காகவே இம் மந்திரங்கள் பொதுவாகப் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. இக்குறியீட்டுச் செயல் என்பது, மிகச் சிறிய அளவு நீரை வாயில் எடுத்துக்கொள்வதையும், ஆனால் அது தொண்டைக்குக் கீழே செல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதையும் உள்ளடக்கியது. இவ்வாறு உட்கொள்ளப்படும் சில துளி நீர், உடலில் உறையும் தேவதைகளுக்குச் செய்யப்படும் ஒரு காணிக்கையாகக் கருதப்படுகிறது; ஏனெனில், அனைத்துத் தேவதைகளும் மனிதனுக்குள்ளேயே வசிக்கின்றனர். "பிராமணனே அனைத்துத் தேவதைகளும் ஆவான்" (ब्राह्मनॊ वै स्र्व् देवता:) என்று தைத்திரீய சம்ஹிதை (IV.4.2) கூறுகிறது. இதனை மனு (XII, 119) பின்வருமாறு விளக்குகிறார்:

 

"ஆத்மாவே அனைத்துத் தேவதைகளும்; அனைத்தும் ஆத்மாவிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. ஏனெனில், உடலுடைய உயிரினங்களின் கர்ம யோகத்தை (செயல்பாடுகளை) ஆத்மாவே தோற்றுவிக்கிறது."

 

மேலே விளக்கப்பட்டவாறு 67-வது மந்திரம் சடங்கு ரீதியான பயன்பாட்டைக் கொண்டிருந்தாலும், பா₃ட்டபாஸ்கரர்  சுட்டிக்காட்டியுள்ளபடி, அதன் உண்மையான பொருள் மிகவும் தத்துவார்த்தமானதும் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததும் ஆகும். அந்த நீர்த்துளி 'வரையறுக்கப்பட்ட ஆத்மாவை'  குறிக்கிறது. அந்த நீர் எதில் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறதோ, அந்த மனிதனுக்குள் இருக்கும் 'நெருப்பு' என்பது 'பரம்பொருள்' அல்லது 'அனைத்துத் தேவதைகளுக்கும் ஆதாரமான பேரொளியைக்' குறிக்கிறது. எனவே, அறியாமையால் உருவாக்கப்பட்ட उपाधि (உபாதி - அதாவது ஆத்மாவைச் சூழ்ந்திருக்கும் தற்காலிகக் கூறுகள்) நீக்கப்படும்போது, ​​தனிப்பட்ட ஆத்மா (ஜீவன்) தனது மூலமான பரமாத்மாவுடன் (ஈஸ்வரனுடன்) ஒன்றிணைவதையோ அல்லது ஜீவனுக்கும் ஈஸ்வரனுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையை உணர்வதையோ இம்மந்திரம் உண்மையாகவே எடுத்துரைக்கிறது.

 

अकार्यकार्यवकीर्णी स्तेनो भ्रूणहा गुरुतल्पग: ।

वरुणॊऽपामघमर्षणस्तस्मात् पापात् प्रमुच्यते ॥६८॥

 

अकार्य = முறையற்ற செயல்; செய்யக்கூடாத ஒன்று

कार्य = செய்யப்பட வேண்டிய செயல்

वकीर्णी / वकीर्णिन् = முறையான மற்றும் முறையற்ற நடத்தைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை மீறியவர் அல்லது அதில் குழப்பமடைந்தவர்

स्तेन- திருடன்; திருடுபவன். இது வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்பட்ட ஒரு தீவிரமான தீச்செயலாகும், 

भ्रूणहा - கருவைக் கொல்பவர், பண்டைய தர்மம் அல்லது வேத மரபில், இது ஒரு பெரும் பாவமாகக் கருதப்படுகிறது,

गुरु - ஆசிரியர், ஆன்மீக வழிகாட்டி

तल्प = படுக்கை

ग = செல்பவர்

गुरुतल्पगः- குருவின் படுக்கையை அடைபவர், மரபுரீதியாக இது ஒருவரின் ஆசிரியரின் மனைவியுடன் மேற்கொள்ளும் பாலியல் முறைகேட்டைக் குறிக்கிறது; மேலும் இது பாரம்பரிய தர்ம நூல்களில் குறிப்பிடப்படும் 'மகாபாதகங்கள்' எனப்படும் பெரும் பாவங்களில் ஒன்றாகும்.

எனவே, இப்பாடல் மிகத் தீவிரமான தீச்செயல்களைத் திட்டமிட்டே பட்டியலிடுகிறது.  எனவே, இச்சொற்றொடர் செயல்பாட்டின் முறையான ஒழுங்கைக் குலைத்த ஒருவரைக் குறிக்கிறது—அதாவது, செய்யக்கூடாததைச் செய்தல் மற்றும்/அல்லது செய்ய வேண்டியதைச் செய்யத் தவறுதல். பரந்த அறநெறிப் பார்வையில், இது தவறான செயல்கள் மூலம் தர்மத்தை மீறிய ஒருவரைக் குறிக்கிறது.

 

वरुणः - வருணன் என்பது ருதா, பிரபஞ்ச ஒழுங்கு, தார்மீக ஒழுங்கு மற்றும் நீர் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய வேத தெய்வம். இங்கு வருணன் ஒருவனை பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கும் சக்தியாக அழைக்கப்படுகிறான்.

अपाम्- நீர்நிலைகளின்

अपाम् = நீர்களின்

अघमर्षणः — பாவத்தை நீக்குபவர்/துடைப்பவர்.  இது குறிப்பாக முக்கியமான வார்த்தை.

अघ (agha) = பாவம், தீமை, தூய்மையற்றது

मर्षण (marṣaṇa) = துடைத்தல், தேய்த்தல், நீக்குதல்

तस्मात् —  அதிலிருந்து / அப்படி இருந்து

पापात्- பாவங்களிலிருந்து

प्रमुच्यते = முற்றிலும் விடுவிக்கப்பட்டது / விடுவிக்கப்பட்டது

_______________________________________

 

68. நீதிநெறி தவறுதல், திருடுதல், கருவைக் கலைத்தல் அல்லது குருவின் குடும்பத்திற்கு எதிராகக் குற்றம் இழைத்தல் போன்ற கடுமையான பாவங்களைச் செய்தவர் கூட, பாவத்தைப் போக்கித் தூய்மைப்படுத்துபவரான வருணனின் மூலம் அத்தகைய பாவத்திலிருந்து விடுபட முடியும்.”

 

ஆனால், இதில் ஒரு முக்கியமான இறையியல் நுணுக்கம் உள்ளது.  எந்தப் பாவத்தை  செய்தாலும், வருணன் தானாகவே மன்னித்துவிடுவார் என்று இப்பாடல் மூலம் அர்த்தம் செய்து கொள்ளக்கூடாத். இதைச் சுற்றியுள்ள சடங்குச் சூழலானது—தவறை ஒப்புக்கொள்ளுதல், மனத்தூய்மையடைதல், மனவருந்தி மன்னிப்பு வேண்டுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுதல் என்ற கருத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

 

இம்மந்திரம் குளிக்கும்போது ஜபிப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாரம்பரிய விதிமுறைகளின்படி, 'அவகிர்னின்' (avakirnin) என்பவர் பிரம்மச்சரிய விரதத்தைக் கைவிட்டவர் என்றும், 'ப்ரூணஹன்' (bhrunahan) என்பவர் வேதத்தைப் பாதுகாப்பதற்குத் தீங்கிழைக்கும் வகையில் செயல்படுபவர் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். நம்பிக்கை மற்றும் வழிபாட்டுப் பயிற்சிகளின் மூலம் ஒரு மதப்பற்றுள்ள நபரிடம் அறம் மற்றும் மதம் சார்ந்த உணர்வுகள் வளரும்போது, ​​அவர் சார்ந்த சமூகத்தில் நிகழக்கூடிய அனைத்து வகையான சந்தேகத்திற்குரிய பாவங்கள் மீதும் அவருக்கு ஒருவித வெறுப்புணர்வு ஏற்படுகிறது. எண்ணற்ற தனது கடந்த காலப் பிறவிகளில் அத்தகைய பாவங்கள் ஏதேனும் நிகழ்ந்திருக்கக்கூடுமோ என்று அவர் அஞ்சுகிறார்; தற்போதைய வாழ்க்கையிலும் அத்தகைய பாவங்கள் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்று அவர் ஐயுறுகிறார். மேலும், தான் வழிபடும் இறைவனின் உன்னதமான தூய்மையை உணர்வதால், அவர் தன்னைத் தாழ்வாகக் கருதும் உணர்வுக்கு ஆளாகி, தன்னை ஒரு உண்மையான அல்லது வருங்காலத்தில் பாவம் செய்யக்கூடிய ஒருவராகக் கருதத் தொடங்குகிறார். ஆயினும், குளியல் போன்ற விதிக்கப்பட்ட செயல்களுடன், இம்மந்திரம் போன்ற புனிதமான சொற்றொடர்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுதல் போன்ற அன்றாடத் தூய்மைச் செயல்கள் மூலம் அவர் தனது பாவங்கள் அனைத்திற்கும் பரிகாரம் தேடிக்கொள்கிறார். புனிதமற்ற செயல்களைச் செய்துவிட்டு, பின்னர் சடங்குகள் மூலம் அவற்றை நீக்கிக்கொள்ளலாம் என்பதற்கான அனுமதியை சாஸ்திரங்கள் ஒருபோதும் வழங்கியதில்லை.

 

रजोभूमिस्त्व माँरोदयस्व प्रवदन्ति धीरा:  ॥६९॥

रजॊभूमि: பாவங்களின் ஆதாரம், अहम्- நானே; त्व(त्वम्)- நீ, माम्-என்னை, रोदास्व- என்னைத் தூய்மைப்படுத்துதல் அல்லது என்னிடமிருந்து அசுத்தத்தை நீக்குதல்; धीरा: - அறிவுடையோர், உறுதியுடையோர், ஞானம் பெற்றோர்; प्रवदन्ति- கூறுகிறார்கள்

 

69. “நானே பாவங்களின் ஆதாரமாக இருக்கிறேன்.. ஆகையால், என் பாவங்களை அழித்து எனக்கு அருள்புரிவாயாக”, என்று அறிவுடையோர்  கூறுகிறார்கள்.  உலகியல் வாழ்வின் அழுக்குகள், பற்றுகள் மற்றும் அவற்றின் விளைவுகளிலிருந்து நான் தூய்மையடைந்து, அகத்தளவில் தூய்மையானவனாகத் திகழ வேண்டும்.

 

இந்த சூத்திரமும் பாவநிவாரணம் அளிப்பதாக உள்ளது, மேலும்  அறநெறியை மீறியவர், திருடியவர், கருவை அழிக்கும் பெரும் பாவம் செய்தவர் அல்லது குருவின் இல்லத்தின் புனிதத்தைக் கெடுத்தவர் என யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் தூய்மையடைவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது. நீரின் மூலம் பாவங்களைப் போக்கித் தூய்மைப்படுத்தும் வருண தேவன், அத்தகையவரை அப்பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார். இவ்வுலக வாழ்வோடு தொடர்புடைய அசுத்தங்களைப் போக்குவது மற்றும் தூய்மையடைவது குறித்தே ஞானிகள் பேசுகின்றனர்.

 

இதிலுள்ள முக்கியமான ஆன்மீகக் கோட்பாடு இதுதான்:

தவறான செயல் → அசுத்தம் → உணர்தல் → தூய்மையடைதல் → விடுதலை.

எனவே, இது வெறும் பாவங்களின் பட்டியலைத் தரும் பகுதி மட்டுமல்ல; மாறாக, இது தார்மீகத் தூய்மை மற்றும் தவறான செயல்களின் சுமையிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான சாத்தியக்கூறு பற்றிய ஒரு பகுதியாகும்.

 

आक्रान्त्समुद्र: प्रथमे विघर्मञ्जनयन्प्रजा भुवनस्य राजा ।

वृषां पवित्रे आधि सानो अव्ये बृहत्सोमो वावृधे सुवान इन्दु: ॥७०॥

 

समुद्रः- பெருங்கடலாக உருவகப்படுத்தப்படும் அந்தப் பரம்பொருள்,  आक्रान्- பெருகியுள்ளது,  प्रथमे- முதலில்,  विधर्मन्- முந்தைய கர்ம-வினைகளின் பலன்களுக்கேற்ப, प्रजाः- உயிரினங்களை,  जनयन्- படைத்தார்,  भुवनस्य- பிரபஞ்சத்தின்,  राजा- ஆட்சியாளரும், वृषा- தாராளமாக (விரும்பிய பொருட்களை) வழங்குபவர்,पवित्रे- புனிதமானதும், अधि- உயர்ந்ததும், सानो(सानौ)- மலைச்சிகரம் போல,  अव्ये- பாதுகாப்பளிப்பதுமான, सोमः- அவர் உமையுடன், बृहत्- எல்லையற்றதாக, वावृधे- வளர்கிறது.  सुवानः தனிப்பட்ட ஆத்மாக்களின் பாவ-புண்ணியங்களுக்கு ஏற்ப),  इन्दुः- நிலவைப் போல இனிமையான இறைவனே.

 

70. பெருங்கடலாக உருவகப்படுத்தப்படும் அந்தப் பரம்பொருள், படைப்பு முழுவதிலும் பொங்கிப் பெருகியுள்ளது. அவர் முதலில் உயிரினங்களை, அவற்றின் முந்தைய கர்ம-வினைகளின் பலன்களுக்கேற்ப படைத்தார். அவரே பிரபஞ்சத்தின் ஆட்சியாளரும், பக்தர்களுக்கு அருட்கொடைகளை வாரி வழங்குபவருமாவார். உடலின் மற்ற பகுதிகளைவிடவும் புனிதமானதும், இறைவனின் இருப்பிடமாகத் திகழ்வதால் மலைச்சிகரம் போல உயர்ந்ததும் பாதுகாப்பளிப்பதுமான பக்தர்களின் இதயங்களில், அவர் உமையுடன் (ஆன்மீக ஒளியை அருளும் அவரது சக்தியுடன்) இணைந்து வீற்றிருக்கிறார். அவரே உறைவிடமாகக் கொண்ட அந்த உயிர் (ஜீவாத்மா), எல்லையற்றதாக வளர்கிறது. தனிப்பட்ட ஆத்மாக்களின் வினைகளுக்கு ஏற்ப அவற்றை வழிநடத்தி, அவற்றிற்கான பலன்களை அளிப்பதன் மூலம் அந்த ஆத்மாக்களுக்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் இறைவனும் அவரே ஆவார்.

 

இந்தத் திரிஸ்துப மந்திரம் குளித்த பிறகு ஓதுவதற்காகப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இது சம்ஹிதையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது, மேலும் இந்தச் சூழலில் இதற்கு ஒரு ஆன்மீகப் பொருள் தேவைப்படுகிறது. எனவே, உரையாசிரியர்களின் அடிப்படையில் ஒரு விளக்கவுரை இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இரண்டு உரையாசிரியர்களின்படி, சமஸ்கிருதத்தில் இரண்டு சாத்தியமான விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. 'சானோ' என்ற சொல் 'சனௌ' என்பதைக் குறிப்பதாகவும், உருவகமாக இதயம் என்றும் விளக்கப்படுகிறது. 'அவ்ய' என்பது 'காத்தல்' என்று பொருள்படும் 'அவ்' என்ற மூலத்திலிருந்து வருகிறது, இது 'ஓம்' (அவனே சாதுஹ் ஓம்) என்ற புனிதமான அட்சரத்தையும் தருகிறது. 'சோமஹ' என்பது உமாமகேசுவரரைப் பற்றிய புராணக் கருத்தின் அடிப்படையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. 'உமா' என்ற சொல் பண்டைய ஹிட்டைட் மற்றும் சில மத்திய ஆசிய மொழிகளில் 'அறிவு' என்று பொருள்படும். கேனோபநிஷத் உமா ஹைமாவதியைப் பற்றிப் பேசுகிறது, மேலும் ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியார், இமயமலையின் மகளாகத் தோன்றும் பிரம்மனின் மிக அற்புதமான அறிவான சோபநாத்ம வித்யாவின் பின்னணியில் உமாவை விளக்குகிறார். இந்து என்ற சொல் இந்திரன் என்ற சொல்லுடன் ஒரே மூலத்தைக் கொண்டிருப்பதால், அது இறைவனைக் குறிக்கும் ஒரு சொல்லாகவும் இருக்கலாம்.

 

Section-2 (द्वितीयोऽनुवाक:)

जातवेदसे सुनवाम् सोममरातीयतो निदहाति वेद: ।

स न: पर्षदति दुर्गाणि विश्वा नावेव सिन्धु दुरितात्यग्नि: ॥१॥

 

जातवेदसे- ஜாதவேதஸுக்கு (அனைத்தையும் அறிபவருக்கு),  सोमम्- சோம ரசத்தை, सुनवाम्- அர்ப்பணிப்போமாக.  वेदः- அனைத்தையும் அறிபவரான அவர்,  अरातीयतः- எதிரானவற்றை,  निदहाति- அழிப்பாராக,  सः-he,  नावा-படகினால்,  सिन्धुम्-கடலை,  इव- போல,  नः- நம்மை, विश्वा(विश्वानि)- எல்லா,  दुगाणि- ஆபத்துகளிலிருந்தும், अति- அக்கரை, पर्षत् (पालयतु)- காப்பாராக, दुरिता(दुरितानि)- தீமைகளிலிருந்தும்,  (अपि- மேலும்), अति(having taken) beyond, (पर्षत्- காப்பாராக).

 

1.     நாம் ஜாதவேதஸுக்கு (அனைத்தையும் அறிபவருக்கு) சோம ரசத்தை அர்ப்பணிப்போமாக. அனைத்தையும் அறிபவரான அவர், நமது வாழ்க்கைப் பாதையில் குறுக்கிடும் இடர்களை அழிப்பாராக. அனைத்தையும் வழிநடத்தும் தெய்வீக அக்னியான அவர், ஒரு மாலுமி படகைச் கடலைக் கடக்க உதவி செய்வதைப் போல, நம்மை எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் பாதுகாத்து அக்கரை சேர்ப்பாராக. மேலும், அவர் நம்மை எல்லாத் தீமைகளிலிருந்தும் காப்பாராக.

 

இந்தப் பகுதி, ரிக்வேதம் மற்றும் பிற வேதச் சூழல்களில் சிதறிக் காணப்பட்ட புகழ்பெற்ற 'துர்கா சூக்தத்தை' இங்கே தொகுத்து வழங்குகிறது. வாழ்க்கைப் பாதையில் குறுக்கிடும் இடர்களை நீக்குவதற்காகச் செய்யப்படும் ஜபத்திற்கு இது பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. பௌதிக ரீதியாக நெருப்பு என்று பொருள்படும் 'ஜாதவேதாஸ்' (Jatavedas) என்ற சொல், வேதச் சடங்குகள் மூலம் வழிபடப்படும் சர்வமும் அறிந்த தெய்வீக உண்மையைக் குறிக்கிறது. சோம யாகங்களில் சோம ரசத்தை ஆஹுதியாக அளிப்பதன் மூலம் அவர் நெருப்பு வடிவில் வழிபடப்படுகிறார். சோம யாகத்தில் வழிபடப்படும் இறைவனிடம் தன் எதிரிகளை அழிக்குமாறு பக்தன் வைக்கும் வேண்டுதலில், தனக்கு வெளியே உள்ள விரோத சக்திகளின் அழிவு மட்டுமல்லாமல், தனது இலக்கை நோக்கி முன்னேறும்போது எதிரிகளாகச் செயல்படும் காமக் குரோதாதிகள் போன்ற உள்மன எதிரிகளின் அழிவும் அடங்கும் என்று  சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. மேலும், அக்னியின் அருளால் கடக்க விரும்பும் 'துன்பக் கடல்' என்பது, ஒரு மனிதனின் உலகியல் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் அனைத்துத் தவறுகள், துயரங்கள் மற்றும் இடர்களை உள்ளடக்கியதாகும். இப்பாடலில் இடம்பெறும் 'வேத' (veda) மற்றும் 'வேதாஸ்' (vedas) ஆகிய சொற்கள், அனைத்தையும் அறிந்தவரான தெய்வீக நெருப்பைக் குறிக்கின்றன. 'அக்னி' (agnih) என்ற சொல் 'அக்ரம் நயதி அக்ரணிஹி' (agram nayati agranih) என்று பகுத்தாயப்படுகிறது; அதாவது, ஒருவரை உயர் நிலைகளுக்கு அழைத்துச் செல்பவர்—அதாவது அனைத்து உயிரினங்களின் ஆத்மாவாக வீற்றிருக்கும் தெய்வீகம்—என்று பொருள்படும். 'பர்ஸத்' (parsad) என்ற வினைச்சொல், பாதுகாப்பையும், அழிவையும் குறிக்கிறது.  .

 

तामग्निवर्णा तपसा ज्वलन्तीं वैरोचनीं कर्मफलेषु जुष्टाम् ।

दुर्गा देवीँ शरनमहं प्रपद्ये सुतरसि तरसे नम: ॥२॥

 

अगिवर्णाम्- உக்கிரமான ஒளியும்,  तपसा- தீவிரமான ஆர்வத்தின் ஆற்றல் மூலம், ज्वलन्तीम्- தேஜஸும்,  वैरोचनीम्- பலவாறாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும்,   कर्मफलेषु- செயல்களிலும் அவற்றின் பலன்களிலும்,  जुष्ताम् செயலாக்கம் செய்பவளுமான, ताम्- அவற்றை,  दुर्गां देवीम्- துர்கா தேவியை, अहम्- நான்,  शरणं- சரணடைகிறேன். हे तरसे(तरस्विनि)- கடந்து செல்வதில் செயல்திறன் மிக்க, सु- மிகச் சிறப்பாகக், तससि(तसस्विनि)- கரை சேர்க்கிறாய். (तुभ्यम्- உனக்கு), नमः- வணக்கங்கள்.

 

2.     உக்கிரமான ஒளியும் தீவிரமான தேஜஸும் கொண்டவளும், பலவாறாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் பரம்பொருளின் சக்தியாகத் திகழ்பவளும், செயல்களிலும் அவற்றின் பலன்களிலும் குடிகொண்டு அவற்றைச் செயலாக்கம் செய்பவளுமான (அல்லது பக்தர்களால் தங்கள் காரியங்கள் கைகூட வேண்டப்படும் சக்தியான) அன்னை துர்கா தேவியை நான் சரணடைகிறேன். துன்பங்களிலிருந்து எங்களைக் காப்பதில் வல்லவளே, நீ எங்களைச் சிரமங்களைக் கடந்து மிகச் சிறப்பாகக் கரை சேர்க்கிறாய். உனக்கு எங்கள் வணக்கங்கள்.

 

சயனாவின் கூற்றுப்படி, இந்த ஸ்லோகத்தில் துர்கா தேவியின் தெளிவான குறிப்பு கிடைக்கிறது. துர்கா என்ற வார்த்தையின் அர்த்தம் அணுக முடியாதது. முந்தைய சரணத்தில், அதே வார்த்தை நச்சுத்தன்மையில் கடினமான இடம் அல்லது சிரமம் என்ற பொருளில் எடுக்கப்பட்டது. இதில் தேவியின் பெயரான துர்கா என்ற வார்த்தை பெண்பால் வடிவில் உள்ளது. எனவே, துர்கா, தனது பக்தர்களின் பாதையில் வருகின்ற சிரமங்களை நீக்கும் தெய்வம் (ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள (கிட்டத்தட்ட மத ரீதியாக) ஒரு காரணத்தை, நபர் அல்லது செயல்பாட்டைப் பின்பற்றுபவர்). வேத பாரம்பரியத்தின் படி, தெய்வீக வழிபாட்டிற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட தியாகம் துர்கா என்று அழைக்கப்படுகிறது, மேலும் இந்த வார்த்தை அக்னி தொடர்பான பல வேத சரணங்களில் நெருப்புடன் தொடர்புடைய படைப்பு மற்றும் பரிணாம ஆற்றலின் சக்திக்கும் பொருந்தும். எனவே, இந்த சூக்தத்தில் பிரபஞ்ச சக்தியாகக் கருதப்படும் துர்கா மற்றும் நெருப்பின் கருத்தாக்கத்தைப் பிரிப்பது கடினம். இருப்பினும், இங்கு பிரதானமான கருத்து என்னவென்றால், துர்காதேவியாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உச்சம், மனிதனின் இவ்வுலக வாழ்க்கையின் பிரச்சனைகளில் இரட்சிப்பவர் மற்றும் உயர்ந்த பேரின்பத்தை அளிப்பவர். பிரபஞ்சத்தின் தெய்வீக அன்னையான துர்காவின் செயல்கள் மற்றும் வழிபாடுகளைக் கையாளும் புராணப் படைப்புகளில் இந்த யோசனை முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

 

अग्ने त्वं पारया नव्यो अस्मान् स्वस्तिभिरति दुर्गाणि विश्वा ।

पूश्च पृथ्वी हबुला न उर्वी भवा तोकाय तनयाय शंयो ॥३॥

 

हे अग्ने- ஓ அக்னி தேவனே,  नव्यः- போற்றுதலுக்குரியவன்,  त्वम्- நீ,  अस्मान्- எங்களை, स्वस्तिभिः- மகிழ்ச்சியான வழிகள் மூலம், विश्वा(विश्वानि)- அனைத்துத், दुर्गाणि- தடைகளையும், துன்பங்களையும்,  अति-கடந்து செல்ல,  पारया(पारय)அக்கரைக்கு.  नः- எங்கள், पूः- ஊரும், पृथ्वीl- நாடும். उर्वा- நிலப்பகுதியும்,  बहुला- தாராளமாக,  च- மேலும் . तोकाय- குழந்தைகளையும்,  तनयाय- அவர்களின் குழந்தைகளையும்,  (च-மற்றும் ), शम्योः- மகிழ்ச்சியுடன் இணைத்து, भवा(भव)- அருள்புரிவாயாக.

 

3.     ஓ அக்னி தேவனே, நீ போற்றுதலுக்குரியவன். மகிழ்ச்சியான வழிகள் மூலம் எங்களை அனைத்துத் தடைகளையும் கடந்து செல்லச் செய்வாயாக. எங்கள் ஊரும் நாடும் விரிவடையட்டும்; பயிர் செய்வதற்கான நிலப்பகுதியும் தாராளமாக அமையட்டும். மேலும், எங்கள் குழந்தைகளையும் மற்றவர்களின் குழந்தைகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் இணைத்து அருள்புரிவாயாக.

 

இங்கு 'அக்னி' என்பது முந்தைய பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அதே தெய்வத்தைக் குறிக்கிறது. 'தோக' (toka) மற்றும் 'தனய' (tanaya) ஆகிய சொற்கள் ஒருமையில் அமைந்திருந்தாலும், அவை பொதுவான பன்மைப் பொருளில் கொள்ளப்படுகின்றன. 'சம்யோஹ்' (samyoh) என்ற சொல், உச்சகட்டப் பேரின்பத்தை அடையும் 'சம்' (sam) என்பதையும், கலத்தல் அல்லது இணைதல் எனும் பொருளைத் தரும் 'யோஹ்' (yoh) என்பதையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கூட்டுச் சொல்லாகும்.

 

विश्वानि नो दुर्गहा जातवेद: सिन्धुं न नावा दुरितातिपर्षि ।

अग्ने अत्रिवन्मनसा गृणानोऽस्माकं वोध्यविता तनूनाम् ॥४॥

 

हे जातवेद:- ஜாதவேதா,  दुर्गहा- அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பவனே,  (त्वम्-தாங்கள் ) विश्वानि- எல்லாத்,   दुरिता(दुरितानि)- துன்பங்களிலிருந்தும், नावा-படகினால்,  सिन्धुम्-கடல்,  न(इव)-அதேபோல,  नः- எங்களை,  अतिपर्षि- கரைசேர்த்துப் பாதுகாக்கிறாய். अग्ने- ஓ அக்னி தேவனே, अत्रिवत्- அத்ரி முனிவரைப் போலவே,  मनसा- மனதிற்குள்,  गृणानः- எப்போதும், अस्माकम्- எங்கள், तनूनाम् உடல்களைக், अविता- பாதுகாப்பில்,  बोधि- கருணைமிக்க கவனம் செலுத்துவாயாக.

 

4.     அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பவனே, ஜாதவேதா என்னும் அக்னி தேவனே! ஒரு படகு எவ்வாறு ஒருவரைக்கடலைக் கடந்து செல்ல உதவுகிறதோ, அதுபோலவே நீ எங்களை எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும் கரைசேர்த்துப் பாதுகாக்கிறாய். ஓ அக்னி தேவனே! 'அனைவரும் நலத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் திகழட்டும்' என்று எப்போதும் மனதிற்குள் தியானிக்கும் அத்ரி முனிவரைப் போலவே, நீயும் எங்கள் உடல்களைக் காத்து, அவற்றின் பாதுகாப்பில் கருணைமிக்க கவனம் செலுத்துவாயாக.

 

இந்த சரணம் Rgveda V.4.9 மற்றும் தைத்திரியப்ராஹ்மனா II.4.1 இல் காணப்படுகிறது, அங்கு சயனா துர்காவை துஸ்பரிஹராணியாக எடுத்துக்கொள்கிறார், இது தகுதியான துரிதானி என்ற பெயரடை. சரத்தின் மூன்றாவது வரி இவ்வாறு விளக்கப்பட்டுள்ளது. தநூனாம் ரக்ஷகோ பூத்வாஸ்மத்பக்தி புத்யஸ்வ.-எங்களுக்கு பாதுகாவலனாக இரு, உனக்கான எங்கள் பக்தியை அங்கீகரிக்கவும்; ஏனென்றால், அத்ரி முனிவர் சதுர்த்ரா யாகத்தின் போது செய்ததைப் போல நாங்கள் உங்களை மனரீதியாகப் பாடுகிறோம். சயனா உபநிடத விளக்கத்தில் அத்ரிவத்தில் பின்வரும் குறிப்பு உள்ளது. உயர்ந்த பிரகாசத்தையும் வாழ்வில் சுதந்திரத்தையும் அடைந்த ஒரு பெரிய முனிவர் இருந்தார், அதனால் அத்ரி என்று அழைக்கப்பட்டார், அதாவது மும்மடங்கு துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டவர். படைக்கப்பட்ட அனைத்து உயிரினங்களின் மீதும் நல்லெண்ணமும் இரக்கமும் அத்தகைய ஞானியின் முக்கிய குணாம்சமாகும். ஆகவே, மக்கள் அத்ரியை எப்போதும் ஒரு மனநிலையில் அனுசரித்தனர், அதில் அவர் தனது பிரார்த்தனைகளில் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை எப்போதும் நினைவில் வைத்திருந்தார். அவர் உலகளாவிய இரக்கத்தின் ஒரு சொல்லாக மாறினார்.

 

पृतनाजितँ सहमानमुग्नमग्निँ हुवम परमात्सघस्थात् ।

स न: पर्षदति दुर्गाणि विश्वा क्षामद्दे वो अति दुरितात्यग्नि: ॥५॥

परमात् सधस्थात्-from the highest place of assembly,  पृतनाजितम्-vanquisher of enemy’s hosts,  सहमानम्-charger (of enemies), अग्रम्-fierce,  अग्निम्-Fire,  हुवेम(आह्वयाम्)-invoke, meditate upon. सः-that,  देवः-God,  अग्निः-Fire, विश्वा(विश्वानि)-all,   दुर्गाणि-difficulties,  अति-beyond,  क्षामत्-perishable,  अति-beyond,  दुरिता(दुरितानि)-wrongs, अति-beyond,  नः-us  पर्षत-may protect.

 

1.   அனைத்திற்கும் தலைவனும், எதிரிகளின் படைகளைத் தாக்கி அழிப்பவனும், உக்கிரமானவனும் ஆகிய அக்கினி தேவனை, மிக உயர்ந்த சபையிலிருந்து நாங்கள் அழைக்கிறோம். அந்த அக்கினி தேவன் நம்மை அனைத்துத் துன்பங்கள், தவறுகள் மற்றும் அழியக்கூடியத் தன்மையுள்ள எல்லாவற்றிலிருந்தும் கடந்து செல்லச் செய்து, நம்மைக் காப்பாராக.

 

குறைதல் அல்லது தேய்மானம் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்தும் 'க்ஷை' (ksai) என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து 'க்ஷம:' (ksamah) என்ற வழக்கமான பெயரெச்ச வடிவம் உருவாகிறது. ஆனால், வேத வழக்கில் இது 'க்ஷமத்' (ksamat) என்ற வடிவில் காணப்படுகிறது; அழிவற்ற பரம்பொருளுக்கு அப்பால் அமைந்துள்ள, தேய்ந்து அழியக்கூடிய உலகியல் எதார்த்தத்தையே இச்சொல் குறிப்பதாகப் பா₃ட்டபாஸ்கரர்  கருதுகிறார். மறுபுறம், சாயணர் இச்சொல்லைக் குற்றங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளுதல் (க்ஷம்யத் - ksamyat) என்ற பொருளுடன் தொடர்புடையதாகக் கொண்டு, 'அக்னி'யை விவரிக்கும் ஒரு பெயரடையாகக் கொள்கிறார். தத்துவார்த்தப் பார்வையைப் பின்பற்றும் பா₃ட்டபாஸ்கரர் , இங்கு 'அக்னி' என்பது பிரபஞ்சக் கோட்பாடுகள் அனைத்தின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் முதன்மையான தத்துவம் என்றும், அது மிக உயர்ந்த நிலையில் தியானிக்கப்படுவதாகவோ அல்லது உலகியல் சார்ந்த பக்தர்களால் அங்கிருந்து அழைக்கப்படுவதாகவோ அமைகிறது என்றும் கருதுகிறார்.

 

प्रत्नोषि ल,ऒड्यो अध्वरेषु सनाच्च होता नव्यश्च् सत्सु ।

स्वां चाग्ने तनुवं पिप्रयस्वास्मभ्यं च सौभगमायजस्व ॥६॥

अध्वरेषु- வேள்விகளில், ईड्यः- போற்றப்படுபவனே, कम्- மகிழ்ச்சியைப்,  प्रत्नोषि(प्रतनोषि)- நீ பெருக்குகிறாய்.  सनात्- தொன்மையான,  च- மற்றும்,  नव्यः- புதிய,  च- மற்றும்,  होता- வேள்வி செய்பவர்களின் (भूत्वा- திகழ்கிறாய்)  अध्वरेषु-யாகங்கள் செய்கின்ற இடங்களில்‘, सत्सि(सीदसि)-நீ நிலைத்திருக்கிறாய்,. हे अग्ने- ஓ அக்னி தேவனே,  स्वाम्- உனது சொந்த,  तनुवम्(तनुम्)- வடிவமாகத், च-மற்றும்,  पिप्रयस्व- மகிழ்ச்சியை அருள வேண்டும். अस्मभ्यम् எங்களுக்கு, सौभगम्- நல்வாழ்வை,  आयजस्व- எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வழங்க வேண்டும்,  च- மேலும்.

 

2.     வேள்விகளில் போற்றப்படுபவனே, நீ எங்கள் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குகிறாய். வேள்வித் தலங்களில், தொன்மையான மற்றும் புதிய வேள்வி செய்பவர்களின் (அதாவது தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்களின்) வடிவத்தில் நீ திகழ்கிறாய். ஓ அக்னி தேவனே, உனது சொந்த வடிவமாகத் திகழும் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அருள வேண்டும். மேலும், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எங்களுக்கு நல்வாழ்வை வழங்க வேண்டும்.

 

இரண்டாவது வரி என்பது, ஆத்மாவைத் தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தக்கூடிய நற்பண்புகளை அருளுமாறு இறைவனிடம் விடுக்கப்படும் ஒரு வேண்டுதலாகும்.  

 

गोभिर्जुष्टमयुजो निषिक्तं तवेन्द्रविष्णोरनुसंचरेम् ।

नाकस्य पृष्टमभि संवसानॊ वैष्णवीं लोक इह मादयन्ताम् ॥७॥

 

हे इन्द्र-) இறைவா,  अयुजः- பாவமும் துயரும் அற்றவர்,  विष्णोः- அனைத்து யாகங்களிலும் நிறைந்திருப்பவர், तव- தாங்கள் (भृत्याः-வேலைக்காரர்கள், सन्तः-இருத்தல் ) गोभिः- பசுக்கள்,  जुष्टम्- மகிழ்ச்சியூட்டும் (अमृतधाराभिः-அழியாத பேரின்ப பெருக்கை), निषिक्तम्- வழங்குபவர், (सौभाग्यम्- நமது வாழ்க்கையின் ஒட்டுமொத்த நல்ல சூழ்நிலைகள் அல்லது நல்ல நிலை., अद्दिश्य-நோக்கத்துடன் ), अनुसंचरेम्- உமக்குத் தொண்டு செய்ய அருள்வீராக.  नाकस्य- விண்ணுலகின்,  पृष्टम्- உன்னதப் பகுதியில், अभि-எல்லாவிடத்திலும்,  संवसान: (for सम्वसानाः) வசிக்கும்,  (देवाः- தேவர்கள்), वैष्णवीम्- விஷ்ணுவாகிய (भक्तिम्- அன்புடன் வழிபடும்,  कुर्वाणम्- வழிபடும்,  माम्- என்னை) इह लोके- இவ்வுலகில்,  मादयन्ताम्- என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி என்னை மகிழ்விப்பார்களாக.

 

3.     இறைவா, நீர் பாவமும் துயரும் அற்றவர்; அனைத்து யாகங்களிலும் நிறைந்திருப்பவர்; பசுக்கள் முதலான நல்வளங்களை அருள்பவர்; அழியாத பேரின்பப் பெருக்கை வழங்குபவர். நாங்கள் இடைவிடாது உமக்குத் தொண்டு செய்ய அருள்வீராக. விண்ணுலகின் உன்னதப் பகுதியில் வசிக்கும் தேவர்கள், இவ்வுலகில் விஷ்ணுவாகிய உமக்கு அன்புடன் வழிபடும் என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி என்னை மகிழ்விப்பார்களாக.

 

SECTION THREE – तृतीयोऽनुवाक:

 

भूरन्नमग्नये पृतिव्यै स्वाहा, भुवोऽन्नं वयवेऽन्तरिक्षाय स्वाहा, स्वरन्नमादित्याय दिवे स्वाहा, भूर्भुवस्सुवरन्नं चन्द्रमसे दिग्भ्य: स्वाहा, नमो देवेभ्य: स्वघा पितृभ्यो भूर्भुव: सुवरन्नमोम् ॥१॥

 

1.     பூமி தேவதை எனக்கு உணவை அருளட்டும்; அதற்காக நான் அக்னிக்கும் பூமிக்கும் ஆஹுதி அளிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! அந்தரிக்ஷ தேவதை எனக்கு உணவை அருளட்டும்; அதற்காக நான் காற்றுக்கும் அந்தரிக்ஷத்திற்கும் ஆஹுதி அளிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! சுவர்க்க தேவதை எனக்கு உணவை அருளட்டும்; அதற்காக நான் சூரியனுக்கும் சுவர்க்கத்திற்கும் ஆஹுதி அளிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! பூமி, அந்தரிக்ஷம் மற்றும் சுவர்க்க தேவதைகள் எனக்கு உணவை அருளட்டும்; அதற்காக நான் சந்திரனுக்கும் திசைகளுக்கும் ஆஹுதி அளிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! தேவர்களுக்கு வணக்கம்! பித்ருக்களுக்கு நமஸ்காரம்! பூமி, அந்தரிக்ஷம் மற்றும் சுவர்க்க தேவதைகள் 'ஓம்' எனும் மந்திர உச்சரிப்புடன் என் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு எனக்கு உணவை அருளட்டும்.

 

 

உணவு பெருக வேண்டும் என விரும்பும் யாகத்தை ஏற்படுத்துபவர், அதற்காகப் புனிதப்படுத்தப்பட்ட அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் சமர்ப்பிக்கும்போது உச்சரிக்க வேண்டிய அவசியமான மந்திரங்களை இந்தப் பிரிவு தருகிறது. 'புஹ்', 'புவஹ்', மற்றும் 'சுவஹ்' ஆகிய அட்சரங்கள், பூமி, வளிமண்டலம் மற்றும் வானுலகங்களைக் குறிக்கும் 'மகாவ்யாஹ்ருதிகள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன. சாந்தோக்ய உபநிஷத் (4.17.1-3) கூறுகிறது, பிரஜாபதி தியானத்தின் மூலம் அக்னி, காற்று மற்றும் சூரியனிலிருந்து முறையே ரிக், யஜுர் மற்றும் சாம ஆகிய மூன்று வேதங்களைப் பெற்றார்; மேலும் இந்த வேதங்களிலிருந்து அதே வரிசையில் மீண்டும் 'புஹ்', 'புவஹ்', மற்றும் 'சுவஹ்' ஆகிய மூன்று வ்யாஹ்ருதிகளைப் பெற்றார். எனவே, இந்த மூன்று அட்சரங்களும் மூன்று உலகங்கள் மற்றும் மூன்று வேதங்களின் சாராம்சமாகும். அவை பரம்பொருளைக் குறிக்கின்றன.  பிரஜாபதி தொடக்கத்தில் அந்த மூன்று அட்சரங்களை உச்சரித்து மூன்று உலகங்களைப் படைத்தார் என்றும் அங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 'ஸ்வாஹா' (svaha) என்பது வேள்வியில் ஆகுதிகளை அளிக்கும்போது பயன்படுத்தப்படும் மந்திரத்தின் இறுதியில் வரும் ஒரு சொல்லாகும்; இது இறைவனுக்கு அளிக்கப்படும் பொருட்களை மகிழ்ச்சியுடனும் முழுமையாகவும் அர்ப்பணிப்பதைக் குறிக்கிறது. 'நம:' (namah) என்பது வணக்கத்தைக் குறிக்கும் சொல்லாகும்; இது மனப்பான்மை, வாய்மொழி மற்றும் உடல் செயல் ஆகியவற்றின் மூலம் வழிபாட்டிற்குரிய இறைவனிடம் முழுமையான சரணாகதியை வெளிப்படுத்துகிறது. 'நம:' என்று கூறி வணங்குவது பெரும்பாலும் முழுமையான வழிபாடாகவே கருதப்படுகிறது. 'ஸ்வதா' (svadha) என்ற சொல், மறைந்த முன்னோர்களுக்கு ஆகுதிகளை அளிக்கும்போது அவர்கள் மீதான மரியாதையை வெளிப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இம்மந்திரத்தின் இறுதியில் உச்சரிக்கப்படும் 'பிரணவம்' (ஓம்), வழிபடுபவர் தனது உண்மையான இயல்பை—அதாவது 'ஓம்' என்ற அட்சரத்தால் குறிக்கப்படும் அந்தப் பிரம்மம் நானே—என்பதை உணர்வதைக் குறிப்பதாகப் பா₃ட்டபாஸ்கரர்  விளக்குகிறார். ஹோமம் அல்லது வேள்விச் சடங்கின்போது இம்மந்திரங்கள் எந்தெந்தச் சூழல்களில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை க்ருஹ்யசூத்திரங்கள் (Grhyasutras) விவரிக்கின்றன.

 

SECTION FOUR : चतुर्थोऽनुवाक:

 

भूरग्नये पृथिव्यै स्वाहा, भुवो वायवेऽन्तरिक्षाय स्वाहा, सुवरादित्याय दिवे स्वाहा, भूर्भुवस्सुवश्चन्द्रमसे दिग्भ्य: स्वाहा, नमो देवेभ्य: स्वाहा, पितृभ्यो भूर्भुव: स्वरग्न ओम् ॥१॥

 

1.     நமஸ்காரம்! முதல் 'வ்யாஹ்ருதி'யால் (வியாஹ்ருதியால்) குறிக்கப்படும் பிரம்மனுக்கும், அவரால் படைக்கப்பட்ட அக்னிக்கும், அவரைச் சார்ந்திருக்கும் பூமிக்கும் இந்த ஆஹுதியை (ஹவிஸை) அர்ப்பணிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! இரண்டாவது 'வ்யாஹ்ருதி'யால் குறிக்கப்படும் பிரம்மனுக்கும், அவரால் படைக்கப்பட்ட வாயுவுக்கும், அவரைச் சார்ந்திருக்கும் அந்தரிக்ஷத்திற்கும் (விண்ணுலகிற்கும்) இந்த ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! மூன்றாவது 'வ்யாஹ்ருதி'யால் குறிக்கப்படும் பிரம்மனுக்கும், அவரால் படைக்கப்பட்ட சூரியனுக்கும் இந்த ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்கிறேன். நமஸ்காரம்! 'பூஹ்', 'புவஹ்', 'சுவஹ்' ஆகிய வ்யாஹ்ருதிகளால் குறிக்கப்படும் பிரம்மனுக்கும், அவரால் படைக்கப்பட்ட சந்திரனுக்கும், திசைகளுக்கும் இந்த ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்கிறேன். அனைத்து திசைகளிலும் உறையும் தேவதைகளுக்கு நமஸ்காரம்! மறைந்த முன்னோர்களுக்கு வந்தனம்! 'ஓம்' எனும் ஒற்றை ஓங்காரத்தால் ஒருமையிலும், மூன்று வ்யாஹ்ருதிகளால் முப்பரிமாண வடிவிலும் குறிக்கப்படும் அந்தப் பிரம்மம் நானே ஆவேன். தெய்வீக அக்னியே, எனது பிரார்த்தனையை அங்கீகரிப்பாயாக.

 

இங்குள்ள மந்திரங்கள் 'மஹா-வ்யாஹ்ருதி-ஹோமம்' எனப்படும் குறிப்பிட்ட சடங்கில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. நாராயணர் என்ற முனிவரே இப்பகுதியின் மந்திரத் திரஷ்டாவாகக் (மந்திரத்தை வெளிப்படுத்தியவராகக்) கருதப்படுகிறார்; எனவே இது 'நாராயணீயம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் நோக்கம் 'பிரம்மோபாசனை' (பரம்பொருளை வழிபடுதல்) என்றும், அதன் மூலம் அனைத்துப் பொதுவான பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுதல் என்றும் பா₃ட்டபாஸ்கரர்  குறிப்பிடுகிறார். இந்த நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்தும் வகையில், மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ள மொழிபெயர்ப்பு சற்றே விளக்கவுரைத் தன்மையுடன் அமைந்துள்ளது. இங்கு வழிபாட்டிற்குரிய பரம்பொருள் 'பிரம்மம்' ஆகும். எனினும், பூமி, காற்று, ஆகாயம், நெருப்பு, வாயு, சூரியன், சந்திரன், திசைகள், தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் ஆகிய அவரது பிரபஞ்ச வெளிப்பாடுகள் மூலமாகவே அவருக்கு ஆகுதிகள் (ஹவிஸ்) சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில், வழிபடுபவர் தனித்த தன்னை அந்த முழுமையுடன் (பிரம்மத்துடன்) ஒன்றிணைத்து, இருப்பதற்கெல்லாம் ஆதாரமான பிரம்மமே தானாக உணர்வதன் மூலம், மிக உயர்ந்த மனத் தூய்மையை அடைகிறார்.

 

SECTION FIVE – पञ्चमोऽनुवाक:

 

भूर्ग्नये च पृथिव्यै च महते च स्वाहा, भुवो वायवे चान्तरिक्षाय च महते च स्वाहा, सुवरादित्याय च दिवे च महते च स्वाहा, भूर्भुवस्सुवश्चन्द्रमसे च नक्षत्नेभ्यश्च विग्भ्यश्च महते च स्वाहा, नमो देवेभ्य: स्वघा पितृभ्यो भूर्भुव: सुवर्महरोम् ॥१॥

 

1.     'ஓம்' எனும் ஓங்காரத்தாலும், 'பூ', 'புவ', 'சுவ' ஆகிய மூன்று வியாஹ்ருதிகளாலும் (மந்திரச் சொற்களாலும்) குறிக்கப்படும் அந்த உன்னத மெய்ப்பொருளே நான். அந்த உன்னதப் பரம்பொருளுக்கும், அதன் அம்சங்களான பூலோகம், அக்னி, பூமி ஆகியவற்றுக்கும் நான் இந்த ஆஹுதியை (ஹவிஸை) அர்ப்பணிக்கிறேன்; நமஸ்காரம்! அந்த உன்னதப் பரம்பொருளுக்கும், அதன் அம்சங்களான புவர்லோகம், காற்று மற்றும் வளிமண்டலம் ஆகியவற்றுக்கும் நான் இந்த ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்கிறேன்; நமஸ்காரம்! அந்த உன்னதப் பரம்பொருளுக்கும், அதன் அம்சங்களான சுவர்லோகம், சூரியன் மற்றும் சொர்க்கம் ஆகியவற்றுக்கும் நான் இந்த ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்கிறேன்; நமஸ்காரம்! அந்த உன்னதப் பரம்பொருளுக்கும், அதன் அம்சங்களான பூ, புவ, சுவ லோகங்கள், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் மற்றும் திசைகள் ஆகியவற்றுக்கும் நான் இந்த ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்கிறேன். தேவர்களுக்கு நமஸ்காரம்! பித்ருக்களுக்கு (முன்னோர்களுக்கு) வந்தனம்! நான் அந்த உன்னத மெய்ப்பொருளாகவே இருக்கிறேன்; நான் அந்தப் பரம்பொருளை அடையட்டும்.

 

உயர்ந்த நிலையை அடைய விரும்பி, புனிதமான அக்னியில் ஆஹுதி (ஹவிஸ்) அளிப்பவர் ஜபிக்க வேண்டிய மந்திரங்களை இப்பகுதி வழங்குகிறது. இதில் இடம்பெறும் 'மஹத்' (Mahat) என்ற சொல், மிகச் சிறந்தவரும் வழிபாட்டிற்கு மிகவும் தகுதியானவருமான பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது; அவரே மற்ற அனைத்துத் தேவர்களுக்கும் ஆதாரமானவர்; மற்ற தேவர்கள் அவரோடு முழுமையின் பகுதிகளாகவும், தலைவனுக்குரிய சேவகர்களாகவும் தொடர்புடையவர்கள். ஒருவன் தனக்குள் எதனைத் தியானிக்கிறானோ, அந்த வழிபாட்டுப் பொருளின் பண்புகளையே அவனும் பெறுகிறான் என்பது மதத்தின் முக்கியக் கோட்பாடுகளில் ஒன்றாகும். "உன்னைச் சரணடைபவர்கள் மற்றவர்களுக்கு ஆதாரமாகத் திகழ்கிறார்கள்" (த்வமாச்ரிதா ஹ்யாச்ரயதாம் ப்ரயந்தி) என்று துர்காஸப்தசதி தேவர்கள் வாயிலாகச் சரியாகவே கூறுகிறது. அந்தப் பரம்பொருளை வழிபடுபவர்கள் இவ்வுலகில் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள்.

 

SECTION SIX – षष्टोऽनुवाक:

 

पाहि नो अग्न एनसे स्वाहा, पाहि नो विश्ववेदसे स्वाहा, यज्ञं पाहि विभावसो स्वाहा, स्र्व पाहि शतकतो स्वाहा॥१॥

1 ஓ அக்னி தேவனே, எங்களைப் பாவத்திலிருந்து காப்பாயாக. நமஸ்காரம்! நாங்கள் முழுமையான அறிவை அடையும்படி எங்களைக் காப்பாயாக. நமஸ்காரம்! ஒளிமிக்கவனே, எங்கள் யாகக் கர்மங்களைக் காப்பாயாக. நமஸ்காரம்! பல யாகங்களைச் செய்தவனே, எங்களுக்குரிய அனைத்தையும் காப்பாயாக. நமஸ்காரம்!

 

முந்தைய மூன்று பிரிவுகளில் பொதுவான பாவங்களை நீக்குவதற்கான சூத்திரங்களை ஓதிய பின்னர், இந்தப் பிரிவு குறிப்பாக புனிதப்படுத்தப்பட்ட நெருப்பில் ஆஹுதிகளை வழங்குவதற்கான மந்திரங்களை முன்வைக்கிறது. இந்த மந்திரங்கள், சிறந்த ஆன்மீகத் தேடுபவரின் இலக்கான இறுதி ஞானோதயத்திற்கு வழியில் உள்ள தடைகளை நீக்குகின்றன. உரையின் முதல் வரியில் உள்ள 'ஏனஸ்' என்ற சொல் டேட்டிவ் வேற்றுமையில் வருகிறது, மேலும் அதை 'பஹி' உடன் பொருள் கொள்ள முடியாது, எனவே வாக்கிய அமைப்பிற்காக அது அப்லேட்டிவ் வேற்றுமையாகக் கருதப்பட வேண்டும். இச்சொல்லின் பொருள் பாவம் அல்லது அசுத்தம் ஆகும், மேலும் தெய்வீக ஞானோதயத்திற்கும் மறுபிறவியிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கும் தடையாக வரும் அனைத்தையும் இது குறிக்கிறது என்று சாயனர் இங்கு சுட்டிக்காட்டுகிறார். 'விஸ்வவேதஸ்' என்ற சொல், முழுமையான ஞானம் மற்றும் அதற்கான உதவிகள் எனப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது, இதற்காகவே விடுதலை தேடுபவர் மனமுவந்து பிரார்த்திக்கிறார். பகுப்பாய்வின்படி, 'வி+பா+வசு' என்ற சொல், மிகச்சிறந்த பிரகாசத்தின் செல்வத்தை உடையவன்—எவனுடைய ஒளியில் மற்ற அனைத்தும் பிரகாசிக்கின்றனவோ அந்த உன்னதவன்—என்ற பொருளைத் தருகிறது. பட்டபாஸ்கரரின் கூற்றுப்படி, அந்த வரியில் வரும் 'யாகம்' என்பது இறை அறிவைக் குறிக்கிறது; சாயனரின் கூற்றுப்படி, அது தெய்வீக ஞானத்திற்கு வழிவகுக்கும் யாக வழிபாட்டைக் குறிக்கிறது. அதுபோலவே, முந்தையவரின் கூற்றுப்படி 'சதக்ரது' என்ற சொல், பன்மடங்கு மற்றும் பல்வேறு வழிகளில் செயல்படுபவரைக் குறிக்கிறது; பிந்தையவரின் கூற்றுப்படி, அது நூற்றுக்கணக்கான யாகங்களுக்குத் தேவையான புனிதப்படுத்தப்பட்ட நெருப்பைக் குறிக்கிறது. இறுதி ஞானோதயத்தை உருவாக்குவதற்கான துணைக்கருவிகளான குரு, சாஸ்திரங்கள் மற்றும் வழிபாடு ஆகியவற்றை உணர்த்துவதாக, கடைசி வரியில் வரும் 'சர்வம்' என்ற சொல்லுக்கு இருவரும் உடன்படுகின்றனர்.

 

SECTION SEVEN-सप्तमोऽनुवक

 

पाहि नो अग्न एकया, पाहयुत द्वितीयया, पाह्यर्ज तृतीयया, पाहि गोभिश्चतसृभिर्वसो स्वाहा ॥१॥

 

हे अग्ने- ஓ தெய்வீக அக்னியே,  हे वसो- அனைத்து உயிரினங்களையும் நிலைநிறுத்துபவரே,  एकया- முதல் வேதத்தில்(ரிக்வேதம்) (अभिष्टुत सन्- துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே) न- எங்களைக், पाहि- காக்க அருள்புரியுங்கள்.  उत- மேலும்,  द्वितीयया- இரண்டாம் வேதத்தில்(யஜூர்வேதம் (अभिष्टुत सन्- துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே), पाहि- காக்க அருள்புரியுங்கள், तृतीयया- மூன்றாம் வேதத்தின்(சாமவேதம்) (अभिष्टुत सन् துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே) ऊर्जम्- உணவையும், அதன் வலுவூட்டும் சாரத்தையும்,  पाहि- காக்க அருள்புரியுங்கள்,  चतसृभि गीर्भि- நான்கு வேதங்களின், (अभिष्टुत सन् - துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே) पाहि- காக்க அருள்புரியுங்கள்,,  स्वाहा- நமஸ்காரம்.

 

1.     ஓ தெய்வீக அக்னியே, அனைத்து உயிரினங்களையும் நிலைநிறுத்துபவரே! முதல் வேதத்தின் துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே, எங்களைக் காக்க அருள்புரியுங்கள். நமஸ்காரம்! மேலும், இரண்டாம் வேதத்தின் துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே, எங்களைக் காக்க அருள்புரியுங்கள். நமஸ்காரம்! மூன்றாம் வேதத்தின் துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே, எங்கள் உணவையும் அதன் வலுவூட்டும் சாரத்தையும் காக்க அருள்புரியுங்கள். நமஸ்காரம்! நான்கு வேதங்களின் துதிப்பாடல்களால் போற்றப்படுபவரே, எங்களைக் காக்க அருள்புரியுங்கள். நமஸ்காரம்!

 

இந்த மந்திரம் சுருக்கமான வடிவத்தில் இடம்பெறவில்லை. ஞானம் அல்லது ஒளியை அடைவதற்காகப் புனிதமான நெருப்பில் ஆஹுதி (அர்ப்பணிப்பு) அளிப்பதற்கான நான்கு சூத்திரங்களை இது கொண்டிருப்பதால், இதனை முந்தைய மந்திரத்தின் ஒரு கூடுதல் பகுதியாகக் கருதலாம்.

 

SECTION EIGHT-अष्टमोऽनुवाक.

 

यश्छन्दसामृषभो विश्वरूपश्छन्दोभ्यश्छन्दांस्याविवेश ।
सताꣳ शिक्यः पुरोवाचोपनिषदिन्द्रो ज्येष्ठ इन्द्रियाय ।
ऋषिभ्यो नमो देवेभ्यः स्वधा पितृभ्यो भूर्भुवस्सुवश्छन्दु ओम्

 

यः-யாரொருவர், छन्दसाम्- வேதச் சந்தங்களில், ऋषभ- புனிதமான, विश्वरूप- பிரபஞ்சம் முழுவதையும் உள்ளடக்கிய வெளிப்பாட்டைக் கொண்ட அந்த மெய்ப்பொருள், छन्दोभ्य- சந்தங்கள் வழியாக / மீட்டர்கள் ஊடாக,  छन्दासि- சந்தங்கள்,  आविवेश- உள்நுழைந்தது / ஊடுருவியது / பரவியது,  ज्येष्ठः- முதன்மையானது, மிக உயர்ந்தது, सताम्- நல்லவர்கள் / அறநெறியாளர்கள் / ஆன்மீக நிறைவு பெற்றவர்கள், शिक्य(शक्य)- அறியத்தக்கவர் / அடையத்தக்கவர் / உணர்ந்து கொள்ளத்தக்கவர், पुरोवाच-, इन्द्र- பிரணவமான ஓம் என்பதனால் குறிக்கப்படும் ஆத்மா/உண்மை,  ऋषिभ्य- தெய்வீக மெய்மையை நாடும் ஞானிகளுக்கு, इन्द्रियाय - அறிவு சக்தியை அடைவதற்காக, उपनिषत्- உபநிடதங்களின் கருப்பொருளாக இருப்பது, प्रोवाच- அவர் கற்பித்தார் / பறைசாற்றினார், देवेभ्य-தேவர்களுக்கு, नम-நமஸ்காரம், पितृभ्य-பித்ருகளுக்கு,  स्वधा- ஒரு புனிதமான காணிக்கை அல்லது இறைவேண்டல். भूः भुवः सुवः- முப்பரிமாணப் பிரபஞ்சம்(பூவுலகம், வளிமண்டலம், விண்ணுலகம்),  छन्दः- சந்தங்கள்,  ऒम्- பிரணவமான ஓம்.

 

புனிதமான வேதச் சந்தங்களுக்குள் முதன்மையானவரும், விஸ்வரூபம் கொண்டவருமான அவர், அனைத்துச் சந்தங்களுக்குள்ளும் புகுந்து அவை அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கிறார். அதாவது புனிதமான வேத வாக்குகளின் ஒட்டுமொத்த அமைப்பிலும் அந்தப் பேரண்ட உண்மை வியாபித்திருக்கிறது. அவர் ஞானயோகிகளால் அல்லது ஆன்மீகத்தில் சாதனை படைத்தவர்களால் அறியக்கூடியவர்/ அடையக்கூடியவர். அவர் உபநிடத ஞானத்தைக் கற்பித்தார். இங்கு 'உபநிடதம்' என்பது பரம உண்மை அல்லது மெய்ப்பொருள் குறித்த புனிதமான ஆன்மீக உபதேசத்தைக் குறிக்கிறது.

இச்சொல்லின் பாரம்பரியமான சொற்பிறப்பியல் விளக்கங்கள் பின்வருவனவற்றை உள்ளடக்கியுள்ளன:

•     ஒருவரை மெய்ப்பொருளுக்கு அருகில் அழைத்துச் செல்லும் அறிவு,

•     அறியாமையை அழிக்கும் அறிவு,

•     ரகசியமான அல்லது மறைபொருளான உபதேசம்.

 

இந்திரனே மூத்தவன், முதன்மையானவன், உயர்ந்தவன், முதலானவன்.

புலன், புலன் உறுப்பு, உணர்தல் அல்லது செயல்புரியும் ஆற்றல், சக்தி

 

1 புனிதமான வேதச் சந்தங்களுக்குள் முதன்மையானவரும், விஸ்வரூபம் கொண்டவருமான அவர், அனைத்துச் சந்தங்களிலும் வியாபித்திருக்கிறார். ஆன்மீகத் தகுதி வாய்ந்தவர்களால் அடையத்தக்கவரும், உபநிடத ஞானத்தை அருள்பவருமான அவரே இந்திரன்—அதாவது முதன்மையான மற்றும் ஆதி உண்மையான பரம்பொருள். ரிஷிகளுக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களுக்கு நமஸ்காரம்; முன்னோர்களுக்கு அர்ப்பணம். பூஃ, புவஃ, சுவஃ—ஓம்.

 

'ஓம்' என்பது குறிக்கும் மெய்ப்பொருள் 'ஆத்மா' (சுய சொரூபம்) ஆகும்; இதுவே புனிதமான வேத வாக்குகள் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் மெய்ப்பொருளாகவும், உபநிடத ஞானத்தால் போதிக்கப்படும் மெய்ப்பொருளாகவும் உள்ளது.

 

இவ்விசைப்பாடல் வெறும் சடங்குசார்ந்த அழைப்பு மட்டுமல்ல, அது ஒரு செறிவான தத்துவமும் ஆகும். இறைத்தன்மை ஒலியில் வியாபித்திருக்கிறது என்றும், அதுவே உண்மையை நிலைநிறுத்தி, அறிதலுக்கு வழிகாட்டி, 'ஓம்' எனும் ஓங்காரத்தில் மூன்று உலகங்களையும் ஒன்றிணைக்கிறது என்றும் இது போதிக்கிறது. இதற்கேற்ப வாழ்வதென்பது, ஒவ்வொரு சொல்லையும், ஒவ்வொரு மூச்சையும், ஒவ்வொரு உணர்வையும் மெய்ஞானத்தை நோக்கிய ஒரு படியாக மாற்றுவதாகும்.

 

தெய்வீக ஞானத்தை நாடுபவர் ஜபம் செய்வதற்குரிய மந்திரத்தை இப்பகுதி உள்ளடக்கியுள்ளது. 'ஓம்' எனும் அட்சரம் வேதங்களின் சாரமாகவும், அனைத்து வடிவங்களையும் கொண்டதாகவும், வழிபடுபவருக்குப் பல ஆன்மீக நன்மைகளை அளிப்பதாகவும் அமைந்திருப்பது தைத்திரீயம், கடம், பிரஷ்னம், சாந்தோக்யம் மற்றும் பிற உபநிடதங்களின் தொடக்கப் பகுதிகளில் பல்வேறு சூழல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

 

1. சந்தங்களின் (Chandas) வாயிலாகப் பிரம்மத்தை அழைத்தல்.

வேதச் சந்தங்களுள் 'ரிஷபம்' (காளை) போன்றவரும், பிரபஞ்ச வடிவினருமான அவர், அச்சந்தங்களுக்குள்ளேயே எழுந்தருளியுள்ளார்.

'ரிஷபம்' (காளை) என்பது தலைவனையும் வலிமையின் ஊற்றையும் குறிக்கிறது. பரம்பொருளைச் சந்தங்களின் காளை என்று அழைப்பதன் மூலம், அனைத்து சந்தங்களும் புனித ஒலிகளும் அவரிடமிருந்தே தங்கள் ஆற்றலைப் பெறுகின்றன என்பதை இப்பாடல் பறைசாற்றுகிறது. காளை எவ்வாறு தன் மந்தையைத் தாங்கிப் பராமரிக்கிறதோ, அவ்வாறே பிரம்மம் வேதங்களைத் தாங்கி நிலைநிறுத்துகிறது. சந்தங்கள் என்பவை வெறும் கவிதைக்கான உத்திகள் அல்ல; அவை பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் அதிர்வுகளாகும். நாம் உச்சரிக்கும் ஒவ்வொரு மந்திரமும் வெறும் புற ஒலி அல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் தாளகதியில் நாம் பங்கேற்பதாகும். விழிப்புணர்வுடன் மந்திரத்தை உச்சரிப்பது என்பது, பிரபஞ்சத்தின் துடிப்போடு நம்மை ஒருமைப்படுத்திக்கொள்வதாகும்.

2. ஞானத்தின் பிரகடனம்.

உண்மையான உயிர்களுக்கு ஆதாரமாக விளங்கும் அவரே உபநிடத ஞானத்தை அறிவித்தார்; இந்திரியங்களின் (புலன்களின்) பொருட்டு முதன்மையானவனான இந்திரன் வாயிலாக அது வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

'சிக்யஃ' (śikyaḥ - தொங்கவிட உதவும் கருவி அல்லது ஆதாரம்) என்ற சொல், இருப்பு எதன் மீது தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறதோ அந்த ஆணியைக் குறிக்கிறது. பரம்பொருளே சத்தியத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆதாரமாகத் திகழ்கிறார்.  புலன்களின் தலைவனான இந்திரன் முதன்மையானவனாக அழைக்கப்படுகிறான். புலன்கள் இல்லையேல் அறிவைப் பெற இயலாது; ஆயினும், புலன்கள் ஞானத்தால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்பதை உபநிடதம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஆன்மீக உண்மையானது மனித ஆற்றல்களுக்குள் இறங்கி வர வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், உபநிடதங்கள் பெரும்பாலும் புலன் உணர்வு சார்ந்த தேவதைகளை வழிபட்டுத் தொடங்குகின்றன.  புலன் உணர்வைச் செம்மைப்படுத்துவதே ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சியாகும். புலன்கள் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது, ​​அவை கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் கருவிகளாக இல்லாமல், மெய்மையை வெளிப்படுத்தும் கருவிகளாக மாறுகின்றன.

 

3. குருபரம்பரை மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் மீதான மரியாதை

ரிஷிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் வணக்கம்; முன்னோர்களுக்குப் புனிதமான காணிக்கைகள். பூஹ், புவஹ், சுவஹ் ஆகிய மூன்று உலகங்களுக்கும், 'சந்து' (Chandu) மற்றும் 'ஓம்' ஆகியவற்றுக்கும் வணக்கம்.

ரிஷிகள், தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் (முன்னோர்கள்) ஆகிய மூவருக்கும் அளிக்கப்படும் இந்த மரியாதை, ஞானம், பிரபஞ்ச ஒழுங்கு மற்றும் பரம்பரை ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. பூஹ், புவஹ், சுவஹ் ஆகிய மூன்று உலகங்களும் நித்தியமான ஒலியான 'ஓம்' மூலம் ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன. 'சந்து' (Chandu) என்ற அட்சரம், சந்தங்களுக்கும் (meter) பரம்பொருளுக்கும் இடையே ஒரு ஆன்மீகப் பாலமாகச் செயல்படுகிறது. காயத்ரி மந்திரம் இந்த உலகங்களையே தியானிக்கிறது; இதன் மூலம் தியானம் என்பது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றல்ல, மாறாக அது பிரபஞ்சத்தோடு தொடர்புடையது என்பது புலனாகிறது.  ரிஷிகள், தேவர்கள் மற்றும் முன்னோர்களைக் கௌரவிப்பது என்பது, ஒருவரை இருப்புப் பெருவெளியின் ஓட்டத்தில் நிலைநிறுத்திக் கொள்வதாகும். ஆன்மீகப் பயிற்சி என்பது ஒருபோதும் தனிமையான செயல் அல்ல; அது ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையில் பங்கேற்பதாகும்.

 

4. தத்துவார்த்த விரிவு

வேதாந்தத்தில், ஒலி (சப்தம்) என்பது வெறும் அதிர்வு மட்டுமல்ல; அது உண்மையின் வெளிப்பாடாகும். பரம்பொருள் சந்தங்களில் (செய்யுள் யாப்பு வடிவங்களில்) புகுவது என்பது, உண்மையே மொழியில் ஊடுருவி நிற்பதைக் குறிக்கிறது. ஞானம் என்பது மனிதனால் உருவாக்கப்படுவதல்ல, மாறாக அது வெளிப்படுத்தப்படுவது என்பதை இப்பகுதி உணர்த்துகிறது. புலன் உணர்வின் வடிவமான இந்திரன் அதற்கான ஊடகமாகவும், உபநிடதம் அதற்கான அறிவிப்பாகவும் அமைகின்றன. அனைத்து ஒலிகளுக்கும் மூலமான 'ஓம்' என்ற மந்திரத்துடன் இப்பாடல் நிறைவடைகிறது. இதுவே வேதாந்தத்தின் வழிமுறை: அதாவது, பன்முகத்தன்மை அனைத்தும் இறுதியில் ஒன்றில் அடங்கி ஒன்றிவிடுகிறது.

 

5. நடைமுறை வழிகாட்டுதல்

மந்திரங்களை உச்சரிக்கும்போது, ​​அவற்றை தனிப்பட்ட உச்சரிப்புகளாகக் கருதாமல், பிரபஞ்சத் தாளங்களாகக் காட்சிப்படுத்துங்கள்.

பார்த்தல், கேட்டல், பேசுதல் போன்ற புலனுணர்வுகளில் விழிப்புணர்வைப் பயிற்சி செய்யுங்கள், அப்போதுதான் புலன்கள் ஞானத்திற்கு சேவை செய்யும். குருமார்களுக்கும், பிரபஞ்ச சக்திகளுக்கும், முன்னோர்களுக்கும் நன்றியுணர்வுடன் ஆன்மீகப் பயிற்சியைத் தொடங்குங்கள். இது தேடுபவரைப் பணிவில் நிலைநிறுத்துகிறது. அனைத்து வேற்றுமைகளும் ஒருமையில் சங்கமிக்கின்றன என்பதை ஓம் தினசரி நினைவூட்டட்டும்.

 

SECTION NINE-नवमोऽनुवाक:

 

नमो ब्रह्मणे धारणं मे अस्त्वन्राकरणं धारयिता भूयासं कर्णयो:

श्रुतं मा च्योदं ममामुष्य ओम् ॥१॥

 

ब्रह्मणे- பரம்பொருள்,  नमः- வணக்கங்கள், मे-என்னுடைய,  धारणम्- சிந்தனைகளை ஒருமுகப்படுத்தல்,  अस्तु-இருக்கட்டும்,  अनिराकरणम्- சிதறாத,  धारयिता- சிதறாத மனதுடன் தியானம் செய்யும் ஒருவனாக,  भूयासम्- திகழ்வேனாக,  कर्णयो- செவிகளால்,  श्रुतम्-கேட்கப்பட்டவைகள்,  अमुष्य- அத்தகைய,  मम- என்னுடைய மனதிலிருந்தும், मा च्योदम्- மறையாமல்,  ओम्-ஓம்.

 

1 அந்தப் பரம்பொருளுக்கு என் வணக்கங்கள். அவருடன் ஒன்றிணையும் பொருட்டு, என் சிந்தனைகளை அவர்மீது ஒருமுகப்படுத்துவேனாக. சிதறாத மனதுடன் தியானம் செய்யும் ஒருவனாக நான் திகழ்வேனாக. என் செவிகளால் போதுமான அளவு பரம்பொருளைப் பற்றிய போதனைகளை நான் கேட்டுவிட்டேன்.  ஓ என் புலன்களே, இத்தருணத்தில் என்னை ஏமாற்றிவிடாதீர்கள்; மாறாக, 'ஓம்' எனும் மந்திரத்தின் தியானம் மூலம் நான் இணைய விரும்பும் அந்தப் பரம்பொருளான பிரம்மனிடம் உங்களை நிலைநிறுத்துங்கள். நான் கேட்டவைகள் அனைத்தும்  நிலைத்திருக்கட்டும்; ஒருபோதும் மறையாமல் இருக்கட்டும்.

 

வேதங்களைக் கற்று முடித்த பிறகு, இறைவனை இடைவிடாது நினைவுகூரும் பயிற்சியை மேற்கொள்ள விரும்பும் ஒருவர் ஜபம் செய்வதற்குரிய மந்திரம் இதுவாகும். முழுமுதற் கடவுளிடம் (பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவரிடம்) செய்யப்படும் பிரார்த்தனை இது; ஆசிரியரிடமிருந்து கேட்டு மனப்பாடம் செய்த வேத அறிவை நினைவில் இருத்தி, தேவைப்படும்போது மீண்டும் நினைவுகூரும் ஆற்றலைப் பெறுவதே இதன் நோக்கமாகும். மரபுப்படி வேத பாராயணங்கள் நிறைவடையும்போது இம்மந்திரம் ஓதப்படுகிறது.

 

SECTION TEN-दशमोऽनुवक:

 

ऋतं तप: सत्यं तप: श्रुत तप: शान्तं तपो दम्स्तप:

शमस्तपो दानं तपो यज्ञं तपो भूर्भु:सुवर्रह्मैतदुपास्वैतत्तप: ॥१॥

 

1.     நேர்மை ஒரு தவம். உண்மை பேசுதல் ஒரு தவம். வேத சாஸ்திரங்களை அறிந்துகொள்வது ஒரு தவம். புலன்களை அடக்குவது ஒரு தவம். விரதம் போன்ற வழிகள் மூலம் உடலைக் கட்டுப்படுத்துவது ஒரு தவம். அமைதியான மனப்பான்மையை வளர்த்துக்கொள்வது ஒரு தவம். சுயநல நோக்கமின்றி தானம் செய்வது ஒரு தவம். இறைவனை வழிபடுவது ஒரு தவம். பரம்பொருளான பிரம்மம் 'பூஹ்', 'புவஹ', 'சுவஹ' ஆகிய நிலைகளில் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டுள்ளது. அவரை தியானியுங்கள்; இதுவே மிகச்சிறந்த தவமாகும்.

 

பா₃ட்டபாஸ்கரர்  மற்றும் சாயனர் ஆகியோர் உரை எழுதியுள்ள சுருக்கமான பதிப்பில் 'தம' (புலனடக்கம்) மற்றும் 'சம' (மனவடக்க) ஆகியவை விடுபட்டுள்ளன. இங்கே 'சரி' (right) என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள 'ருத' (Rta) என்ற சொல், ரிக் வேதத்தில் 'தர்மம்' என்ற கோட்பாட்டையே ஒரு தெய்வமாக உருவகப்படுத்தி வழங்கப்பட்ட பெயராகும். ரிக் வேதம் IV.23-ல், இந்திரன், ஆதித்யன், சத்தியம் மற்றும் யக்ஞம் ஆகியவற்றுடன் ஒன்றிணைத்து 'ருத-தேவன்' (Rta-deva) போற்றப்படும் பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. பிழையற்ற பாதையில் இயங்கும் பௌதிக மற்றும் தார்மீக இயற்கையின் விதிகள் அனைத்தும் 'ருத' கோட்பாட்டின் செயல்பாட்டாலேயே நிகழ்கின்றன. எனவே, நடைமுறை வாழ்க்கையில் 'ருத' என்ற சொல்லின் தார்மீகப் பொருள் குறித்து, பா₃ட்டபாஸ்கரர்  'எடுத்த முடிவுகளைச் செயல்படுத்தல்' என்றும், சாயனர் 'உணரப்பட்டதற்கு ஏற்பவே துல்லியமாகச் சிந்தித்தல்' என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். இங்கே 'சத்தியம்' என்பது 'உண்மை' (truth) என்ற சொல்லால் துல்லியமாக விளக்கப்படுகிறது; அதாவது, கண்ணால் கண்டதை அல்லது உணரப்பட்டதைச் சரியாக எடுத்துரைப்பதே அதுவாகும். இங்கே 'தவம்' (austerity) என்ற அடிப்படையில் தனித்தனியாக வலியுறுத்தப்படும் அந்த எட்டு அம்சங்களும், ஒரு முழுமையான தார்மீக மற்றும் ஆன்மீக ஒழுக்கத்திற்குத் தேவையான அனைத்தையும் நடைமுறையில் உள்ளடக்கியுள்ளன. 'ஆத்ம-சாட்சாத்காரம்' (Self-realization) எனும் உன்னத ஆன்மீக இலக்கை நாடுபவர்களுக்கு இவை இன்றியமையாதவை. ஆயினும், இவை அனைத்தும் இறைவனை நோக்கியே பாயும் ஒற்றைச் சிந்தனையின் இடையறாத ஓட்டத்தைக் கொண்ட 'தெய்வீக தியானம்' அல்லது 'இறை சிந்தனை'க்கு உட்பட்டவையே ஆகும். அதுவே முதன்மையான சாதனையாகும்; மற்றவை அதற்குத் துணைநிற்கும் அம்சங்களாகும்.  'மனஸ்' (manas), 'நமஸ்' (namas), 'வசஸ்' (vacas) ஆகிய சொற்களின் வடிவத்தையே கொண்ட 'தபஸ்' (tapas) என்னும் சொல், 'தப்' (tap) என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து உருவானது; இச்சொல் நேரடிப் பொருளில் வெப்பத்தையும் ஒளியையும் தருவதைக் குறிக்கிறது. எனவே, 'தபஸ்' என்பது முதன்மையாக, ஆழ்ந்த சிந்தனை ஒருமைப்பாட்டை அல்லது வழக்கத்திற்கு மாறான தொடர்ச்சியான உடல் உழைப்பு மற்றும் வெப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு செயல்முறையைக் குறிக்கிறது. இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அடைவதற்கு அரிதானவற்றை ஈட்டுவதற்கான மிக உயர்ந்த மற்றும் சிறந்த வழியாக 'தபஸ்' வேத நூல்களில் அடிக்கடி போற்றப்படுகிறது. இறைத்தன்மையும் ரிஷித் தன்மையும் தபஸின் மூலமே அடையப்படுகின்றன. மிகச் சிறந்த இன்பங்களைத் தரும் சூழலில் இப்பூவுலகில் பிறப்பதற்குக் கூட, முற்பிறவியில் செய்யப்பட்ட தபஸே காரணமாகக் கருதப்படுகிறது. உடல், மனம், ஒழுக்கம் மற்றும் அறிவு சார்ந்த அனைத்து முழுமைகளும் 'தபஸ்' என்னும் இந்த ஒரே மூலத்திலிருந்தே பெறப்படுகின்றன; இத்தபஸ் என்பது முக்கியமாக சுயக் கட்டுப்பாடு மற்றும் ஒரு குறிக்கோளின் மீதான முழுமையான அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டதாகும். விரதம் இருத்தல், பாலியல் துறவு, இன்ப நுகர்வைக் குறைத்தல், சிற்றின்பங்களைத் துறத்தல், அவரவர் வாழ்க்கை நிலை மற்றும் கடமைகளைச் செய்யும்போது ஏற்படும் இடர்களை மன உறுதியுடன் எதிர்கொள்ளுதல், மற்றும் ஆன்மீக இலக்குகளை அடைவதில் மனம் மற்றும் புலன்களின் ஒருமைப்பாடு பேணுதல் எனப் பல்வேறு நிலைகளில் அமைந்த 'தபஸ்' குறித்த விளக்கங்களை நாம் பண்டைய நூல்களில் காண்கிறோம். இப்பகுதியை, 'தபஸ்' என்று குறிப்பிடப்பட்ட செயல்களைப் புகழ்ந்துரைக்கும் ஒரு பகுதியாகவோ அல்லது இதில் பட்டியலிடப்பட்ட பண்புகளை அடைவதை உறுதிசெய்யும் ஒரு மந்திரமாகவோ கருதலாம்.

 

SECTION ELEVEN-ऎकादशोऽनुवाक:

 

यथा वृक्षस्य संपुष्पितस्य दूराद्गन्धॊ वात्येवं पुण्यस्य कर्मणो दूराद्गन्धो वाति यथासिधाराम्  कर्तेऽवाहितामवक्रामे यद्युवे युवे हवा विह्वयिष्यामि कर्तं पतिष्यामीत्येवममृतादात्मानं जुगुप्सेत् ॥१॥

 

संपुष्पितस्य- முழுமையாகப் பூத்த,  वृक्षस्य- மரத்தின்,  गन्धः- நறுமணம், यथा- எந்த வகையில்,  दूरात्- தொலைதூரத்திலிருந்து, वाति- காற்றினால் அடித்துச், एवम्- அதேபோல,  पुण्यस्य- புண்ணியத்தின்,  कर्मणः- வேதங்களில் வகுக்கப்பட்டுள்ள செயல்களின்,  गन्धः- நறுமணமும், दूरात्- பரலோகம் வரை,  वाति- பரவுகிறது.  यथा वा-even as, कर्ते(गर्ते)-in a pit,  अवहिताम्- குறுக்கே வைக்கப்படுகிறது,  असिधाराम्- ஒரு வாளின் கூர்முனை,  युवे- நான் என் கால்களால் நடக்கிறேன், (इति- அதன் மீது), यद्-ஒருவேளை,  अवक्रामे- அதன் மேல் நடந்தால், ह-உண்மையில்,  कर्तम्(गर्तम्)- ஒரு குழியின்,  पतिष्यामि- விழுந்துவிடுவேன்,  इति-இவ்வாறு, विह्वयिष्यामि- கலக்கமடைவேன். एवम्- அதுபோலவே, अमृतात्- அமரத்துவத்தை அடையும் நோக்கத்துடன்,  आत्मानम्- ஒருவன்,  जुगुप्सेत्- தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முயல வேண்டும்.

 

1.     முழுமையாகப் பூத்த ஒரு மரத்தின் நறுமணம் தொலைதூரத்திலிருந்து காற்றினால் அடித்துச் செல்லப்படுவது போல, புண்ணியச் செயல்களின் நறுமணமும்—அவற்றால் கிடைக்கும் நற்பெயரும்—பரலோகம் வரை பரவுகிறது. இதற்கும் ஒரு உதாரணம் உண்டு. ஒரு வாளின் கூர்முனை ஒரு குழியின் குறுக்கே வைக்கப்படுகிறது. ‘நான் என் கால்களை அதன் மீது வைக்கிறேன், அதன் மேல் மிதிக்கிறேன். அதன் மேல் நடந்தால், காயம் ஏற்படுமோ என்ற எண்ணத்தால் நான் கலக்கமடைவேன் அல்லது குழியில் விழுந்துவிடுவேன்’ என்று சொல்லப்படுகிறது. அதுபோலவே, வெளிப்படையான மற்றும் மறைவான பாவங்களுக்கு ஆளாகும் ஒருவன், அழியாமையைப் பெறுவதற்காக, இரண்டிலிருந்தும் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முயல வேண்டும்.

 

இப்பகுதி, விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம் கிடைக்கும் நன்மைகளை ஞானம் பெறுவதற்கான மறைமுக வழியாகப் பாராட்டுகிறது; அதேவேளையில், விலக்கப்பட்ட செயல்களை ஞானம் பெறுவதற்கு நேரடித் தடையாகக் கருதி கண்டிக்கிறது. நற்செயல்கள் தங்களைத் தாங்களே பறைசாற்றிக்கொள்பவை; அவற்றை மறைக்க இயலாது. ஒரு செயலைச் செய்யும்போது வெளிப்படும் பணிவு இருந்தபோதிலும், அந்த நற்செயல்கள் தாமாகவே வெளிப்பட்டுத் தெரியும்; இது, ஒரு வலுவான நறுமணம் அதன் இயல்பினாலேயே தொலைதூர இடங்களுக்கும் பரவிச் செல்வதைப் போன்றது. பூமியில் ஒரு மனிதன் செய்த நற்செயல்கள், அவனைச் சுற்றியுள்ள மக்களால் மறக்கப்படாதவரை அவன் சொர்க்கத்தில் நிலைத்திருப்பான் என்பது புராண நம்பிக்கை. புத்தர் 'தம்மபதம்' நூலின் 'புப்ப வர்க்க'த்தில் (மலர்கள் குறித்த பகுதி) இந்த உவமையை மிகச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்: சந்தனம், தகரம் அல்லது மல்லிகை என எந்த மலரின் நறுமணமும் காற்றுக்கு எதிராகச் செல்ல முடியாது; ஆனால், ஒரு நல்ல மனிதனின் நறுமணமோ காற்றுக்கு எதிராகவும் பரவிச் செல்லும். அறநெறி சார்ந்தவர்கள் தங்கள் நறுமணத்தால் எல்லா இடங்களையும் நிறைக்கிறார்கள்; சிறந்த வாழ்வை வாழ்பவர்கள் உயர்ந்த நிலையில் உள்ள தேவர்களின் உலகத்தை அடைகிறார்கள்.  இரண்டாவது உவமை (சில விஷயங்களில் ஒத்துப்போனால், மற்ற விஷயங்களிலும் அவை ஒத்துப்போகும் என்ற அனுமானம்) பாவ உணர்வை ஏற்றுக்கொள்வதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது; ஏனெனில், பாவம் எல்லா வகையிலும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். நன்மையை ஏற்றுக்கொள்பவர் தீமையை எதிர்த்து நிற்க வேண்டும். தவறான செயல்கள் இரண்டு காரணங்களுக்காகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். அவை வெளிப்படையாகவும் அச்சமின்றியும் செய்யப்பட்டால், பொதுமக்களின் வெறுப்பைக் கொண்டுவரும். பாவச் செயல்களை மறைக்க முயற்சிப்பது, வாளின் கூர்முனையில் நடப்பதைப் போல ஆபத்தானது. மறைக்கப்பட்ட தீமையில் ஒருவர் வெற்றி பெற்றாலும், வாளின் முனையிலிருந்து வழுக்கிப் பள்ளத்தில் விழும் வித்தைக்காரனின் வீழ்ச்சியைப் போல அவனது வீழ்ச்சியும் நிச்சயம். தர்மத்தின் நல்வழி மட்டுமே விடுதலை தேடுபவனுக்கு ராஜபாட்டையாகும்.

 

Section twelve – द्वादशोऽनुवाक:

 

अणोरणियान् महतो महीयानात्मा गुहायां निहितोऽस्य जन्तो: ।

तमक्रतुं पश्यति वीतशोको धातु: प्रसादान्महिमानमीशाम् ॥१॥

 

अणो:- நிமிடத்தை விட,  अणीयान्- நிமிடம்,  महत्ः- பெரியதை விட,  महीयान्- பெரியது,  आत्मा- முடிவிலா ஆத்மாவானது,  अस्य- இங்குள்ள जन्तोः- உயிரினங்களின்,  गुहाया-ரகசியமானதும், அறிவுள்ளதுமான, இதயத்தில்,  निहितः- அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  (य:-யாரொருவன்) अक्रतुम्-ஆசைகளற்ற,  महिमानम्- மிக உயர்ந்தவர்,  तम्-அவருடைய,  ईशम्-மிக உயர்ந்த பரம்பொருள்,  धातुः- சிருஷ்டிப்பவரின்,  प्रसादात्- அருளால், पश्यति- உணர்ந்து (सः-அவர் ), वीतशोकः- துக்கங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

 

1 எல்லையற்ற ஆத்மாவானது நிமிடத்தை விட நிமிடமாகவும் மற்றும் பெரியதை விட பெரியதாகவும்,பூமியிலுள்ள உயிரினங்களின் உடலுக்குள்ளேயுள்ள ரகசியமான இடமான இதயத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சிருஷ்டிகர்த்தாவின் அருளால், அனைத்து போகப்பொருட்களின் மீதுள்ள  ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டவர், மிக உயர்ந்தவர் மற்றும் அனைவருக்கும் உயர்ந்த ஆட்சியாளர் மற்றும் எஜமானர் யார் என்பதை உணர்ந்து, துக்கங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

 

முந்தைய பகுதியில் போற்றப்பட்ட அறநெறியைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் அதற்கான தகுதியான தூய்மையை அடைந்த ஒருவருக்கு, தெய்வீக ஞானத்தை வழங்குவதையே இப்பகுதி நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இப்பகுதியும் இதைத் தொடரும் பகுதியும் பரமாத்மாவின் இயல்பையும் அவரை வழிபடும் முறையையும் விவரிக்கின்றன என்று பா₃ட்டபாஸ்கரர்  கூறுகிறார். அந்தப் பரம்பொருள் மிகச்சிறிய அணுவை விடவும் நுட்பமானவர்; அப்போதுதான் அவரால் உலகில் உள்ள அனைத்திலும் வியாபித்திருக்க முடியும். இவ்வாறு எங்கும் நிறைந்திருப்பவராக இருப்பதால், அவர் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் தன்னுள் அடக்கியும், அதே சமயம் அதைத் தாண்டியும் விளங்குகிறார். பரம்பொருள் உயிரினங்களின் இதயத்தில் வீற்றிருக்கிறார் என்று கூறப்படுவது, அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் வசிக்கிறார் என்று பொருள்படாது; அவ்வாறு கருதினால், முழுமையான ஒன்று ஒரு சிறிய பகுதிக்குள் அடங்கிவிட்டது என்று கூறுவதற்குச் சமமாகிவிடும். எனவே, 'இதயத் தாமரை' அல்லது 'புத்தி' (அறிவு) ஆகியவற்றில் அவர் இருப்பதாகக் கூறப்படுவது, புத்தியின் வாயிலாகவே அந்தப் பரம்பொருளை உள்ளுணர்வால் அறியவோ அல்லது அவருடன் தொடர்பு கொள்ளவோ ​​முடியும் என்பதையே குறிக்கிறது. மூல உரையில் பரம்பொருளை விவரிக்கும் 'அக்ரதும்' (akratum) என்ற சொல், தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட நிலை என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. அந்தப் பரம்பொருள் அனைத்திலும் உள்ளுக்குள் இருக்கும் சாட்சியாக நேரடியாகவே விளங்குகிறார்.  எனவே, அவரது அறிவு என்பது, புலன் உணர்வுகளையும் கருத்துகளையும் இன்பம்-துன்பம், தகுதி-தகுதியின்மை, ஏற்பு-நிராகரிப்பு எனத் தன் இயல்புக்கேற்ப மதிப்பிடும் அந்த அகக்கருவியின் (மனதின்) மூலம் பெறப்படுவதன்று. இத்தகைய நிபந்தனைகளுக்கு உட்படாததால், அந்தப் பரம்பொருள் எல்லையற்றதாகத் திகழ்கிறது. பரம்பொருளை உணர்வதற்குத் தனிப்பட்ட முயற்சி—அதாவது, 'தாதுப்ரஸாதம்' எனப்படும் அக மற்றும் புறக் கருவிகளின் தூய்மை—அவசியம் என்பதை 'கதோபநிஷத்' பகுதி வலியுறுத்துகிறது; அதேவேளையில், இங்குள்ள மாற்றுப் பாடமானது, ஆன்ம ஞானம் மற்றும் துயரத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கு இறைவனின் அருளே மிக இன்றியமையாதது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. அத்வைத ஆசிரியர்களின் நாவினில் அடிக்கடி ஒலிக்கும் ஒரு பாடல் வரிகள் பின்வருமாறு அமைகின்றன: “இறைவனின் அருளால், மனிதர்கள் அத்வைதத்தை விரும்புகிறார்கள்.

 

सप्त प्राणा प्रभवन्ति तस्मात् सप्तार्चिष: समिध: सप्त जिह्वा: ।

सप्त इमे लोका येषु चरन्ति प्राणा गुहाशयान्निहिता: सप्त सप्त ॥२॥

 

सप्त प्राणाः- ஏழு பிராணன்கள்,  सप्त अर्चिषः- ஏழு சுடர்கள், समिधः- எரிபொருள்கள்,  सप्त जिह्वाः- ஏழு தீ நாக்குகள்,  इमे- இவை, सप्त- ஏழு,  लोकाः- உலகங்கள்,  येषु- இதில்,  प्राणाः- உயிர்-மூச்சு,  चरन्ति- நகர்த்து (एते- இவைகள், सर्वे- அனைத்தும்), तस्मात्- அதனால், எனவே, प्रभवन्ति- தோற்றுவிக்கப்படுகிறது,  सप्त सप्त- ஏழேழு,  गुहाशयात्- குகை போன்ற அந்த ஓய்விடத்தில் (உள் உறுப்புகள் அல்லது இதய மையம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் வகையில்) வைக்கப்பட்டுள்ளது அல்லது மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது.,  निहिताः- வைக்கப்பட்டுள்ளது, (च- மற்றும்)

 

2 பரம்பொருளிடமிருந்தே ஏழு உயிர்ச்சக்திகள், ஏழு தீச்சுடர்கள், ஏழு எரிபொருட்கள் மற்றும் தீயின் ஏழு நாக்குகள் ஆகியவைகள் தோன்றுகின்றன. மேலும், இதயத்தின் உள்ளே மறைவாகவும் ஏழு வகைகளாகவும் அமைந்திருந்து, இந்த உயிர்ச்சக்திகள் இயங்கும் ஏழு உலகங்களும் அவரிடமிருந்தே தோன்றி தத்தமது இடங்களில் நிலைபெற்றுள்ளன.”

 

இப்பகுதி, மனித உயிர்ச்சக்தி (பிராணன்), தீயை மையமாகக் கொண்ட சடங்கு மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான பிணைப்பை விவரிக்கும் ஒரு தத்துவார்த்தமான மந்திரமாகும்.

 

ஒன்றாக விளங்கும் இறைவனின் படைப்பாற்றலை இம் மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. இது முண்டக உபநிடதத்தின் (II.1.8) பகுதியிலும் காணப்படுகிறது; அங்கு 'ஜிஹ்வா' (நாக்கு) என்பதற்குப் பதிலாக 'ஹோமம்' (வேள்வித் தீ) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. புலன்கள், ஏழு கோள்கள், ஏழு வேள்வித் அக்னிகள், அவற்றின் ஏழு சுவாலைகள், ஏழு உலகங்கள் மற்றும் பிற ஏழு வகைப் படைப்புகள் ஆகியவற்றை இறைவன் படைத்ததை விவரிக்கும் பாடலாகவே இம் மந்திரத்தை பா₃ட்டபாஸ்கரர்  விளக்குகிறார். ஸ்ரீசங்கரர் மற்றும் சாயணர் ஆகியோரின் கருத்துப்படி, ஏழு 'பிராணங்கள்' (உயிர்ச் சக்திகள்) என்பவை இரு கண்கள், இரு காதுகள், இரு நாசித் துவாரங்கள் மற்றும் வாய் ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன; அவற்றின் செயல்பாடுகளால் விளையும் அறிவொளிகளே ஏழு 'சுவாலைகள்' ஆகும்; அவற்றின் செயல்பாடுகளைத் தூண்டும் புறப் பொருட்களே அவற்றுக்கான 'எரிபொருள்' ஆகும்; 'ஏழு நாக்குகள்' என்பவை முண்டக உபநிடதத்தில் (1.2.4) குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 'காளி' முதலானவை; 'ஏழு சொற்கள்' என்பவை 'பூஃ' முதல் 'சத்யம்' வரையிலானவை. இங்கு 'குஹாசயத்' (guha-sayat) என்ற சொல், இதயத்தில் உறையும் பரம்பொருளைக் குறிப்பதாகவும், அந்த ஏழு வகைப் படைப்புகளுக்கும் அதுவே மூலமாக அமைவதாகவும் கொள்ளப்படுகிறது. முண்டக உபநிடதத்தில் இச்சொல் எழுவாய்-பன்மை (nominative plural) வடிவில் உள்ளது, ஐந்தாம் வேற்றுமை-ஒருமை (ablative singular) வடிவில் இல்லை; எனவே அங்கு அது உறக்கத்தின்போது இதயத்தில் ஒன்றுகூடும் பிராணங்களையே விவரிக்கிறது. அங்கு குறிப்பிடப்படும் 'ஏழு' மற்றும் 'ஏழு' ஆகியவை, முந்தைய வரியில் இறைவன் ஒவ்வொரு உயிரிடத்தும் அமைத்ததாகக் கூறப்பட்டவற்றையே குறிக்கின்றன. வேள்வி செய்பவர் தொடர்புடைய அனைத்துச் செயல்பாடுகளும், அவற்றிற்கான சாதனங்களும், அவற்றின் பலன்களும் இறைவனிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன என்பதை உணர்த்துவதே அங்குள்ள நோக்கமாகும். இங்கு, தியானத்திற்காக இறைவன் பிரபஞ்சத்தின் படைப்புக் காரணமாக விவரிக்கப்படுகிறார். தைத்ரீய சம்ஹிதையின் (IV.6.5) ஒரு மந்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தத்துவார்த்த நோக்கத்திற்காகவே தற்போதைய இந்த மந்திரம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது:-

 

सप्त ते अग्ने समिध: सप्त जिह्वा: सप्तर्षय: सप्त धाम प्रियाणि ।

सप्त होत्रा सप्तधा त्वा यजन्ति सप्त योनीरापृणस्वाघ्रुतेन ॥

ஓ நெருப்பே, உனக்கு ஏழு யாகத் அக்னிகளும், ஏழு நாவுகளும், ஏழு முனிவர்களும், ஏழு பிரியமான இருப்பிடங்களும் உண்டு. அந்த ஏழு யாகத் அக்னிகளும் உனக்கு ஏழு பாகங்களாக யாகங்களைச் சமர்ப்பிக்கின்றன; அந்த ஏழு யோனிகளும் உனக்காகத் தங்கள் யாகங்களைச் சமர்ப்பிக்கின்றன.

 

अत: समुद्रा गिरयश्च सर्वेऽस्मात्स्यन्दन्ते सिन्धव: सर्वरूपा: ।

अतश्च विश्वा ऒषधयो रसाश्च येनैष भूतस्तिष्ठत्यतरात्मा ॥३॥ 

 

अतः- அவரிடமிருந்தே,  सर्वे- அனைத்து,  समुद्राः- கடல்களும்,  गिरयः- மலைகளும்,  च-மற்றும் (प्रभवन्ति- தோன்றுகின்றன).  अस्मात्- அவரிடமிருந்தே, सर्वरूपाः- பல வகையான,  सिन्धवः- ஆறுகள்,  स्यन्दन्ते- பாய்கின்றன. अतः- அவரிடமிருந்தே, च- மற்றும், विश्वाः- அனைத்து,  ओषधयः- மூலிகைகள், रसाः- அவற்றின் சாரங்களும்,  च-கூட (प्रभवन्ति- வெளிப்படுகின்றன).  येन-அதனால்,  भूतः-உருவாகின்றன, एषः-இந்த, अन्तरात्मा- தனி ஆத்மா,  तिष्टति- குடிகொண்டுள்ளது.

 

3 அவரிடமிருந்தே அனைத்துக் கடல்களும் மலைகளும் தோன்றுகின்றன; அவரிடமிருந்தே பல வகையான ஆறுகள் பாய்கின்றன; மேலும் அவரிடமிருந்தே அனைத்து மூலிகைகளும் அவற்றின் சாரங்களும் வெளிப்படுகின்றன. அந்த மூலிகைகளின் சாரத்துடன் இணைந்து, சூட்சும உடலில் வீற்றிருக்கும் அந்தராத்மா உயிரினங்களுள் குடிகொண்டுள்ளது.

 

நான்காவது வரியான யேன பூத அந்தராத்மா என்பதை, யாரால் ஜீவாத்மா உடலில் அனுபவிப்பவராக உருவாக்கப்படுகிறாரோ என்றும் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.  

 

ब्रह्मा देवानां पदवी: कवीनामृषिर्विप्राणां महिषो मृगाणाम् ।

श्येनो गृघ्राणाँ स्वधितिर्वनानाँसोम: पवित्रमत्येति रेभन् ॥४॥

 

देवानाम्- தேவர்களுள்,  ब्रह्मा- நான்முகன் பிரம்மனாகவும்,  कवीनाम्-யோகிகளுள்,  पदवी- சரியான, பொருத்தமான சொற்களின் தலைவனாகவும்,  विप्राणाम्- அறிஞர்களுள்,  ऋषिः- ஞானியாகவும்,  मृगाणाम्- விலங்குகளுள்,  महिषः- எருமையாகவும்,  गृध्राणाम्- பறவைகளுள்,  श्येनः- கழுகாகவும்,  वनानाम्- அழிக்கும் கருவிகளுள்,  स्वधितिः- வெட்டும் கோடரியாகவும்,  सोमः- சோமமாகவும்,  रभेन्- புனித மந்திர ஒலியுடன் கூடிய,  पवित्रम्- தூய்மைப்படுத்தும் சக்திகளையும், अत्येति- கடந்து நிற்கிறது,

 

4 அந்தப் பரம்பொருளானது, தேவர்களுள் நான்முகன் பிரம்மனாகவும், இயற்றுநர்களுள் நற்சொற்களின் தலைவனாகவும், அறிஞர்களுள் ஞானியாகவும், விலங்குகளுள் எருமையாகவும், பறவைகளுள் கழுகாகவும், அழிக்கும் கருவிகளுள் வெட்டும் கோடரியாகவும், வேள்வி செய்வோருள் சோமமாகவும் திகழ்ந்து, புனித மந்திர ஒலியுடன் கூடிய அனைத்துத் தூய்மைப்படுத்தும் சக்திகளையும் கடந்து நிற்கிறது.

 

இந்த மந்திரம் 'தைத்திரீய சம்ஹிதை' (III.4.11)-லிருந்து மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது; அங்கு சாயனர் இதற்கு வேறுவிதமான விளக்கத்தை அளிக்கிறார். தற்போதைய விளக்கத்தின்படி, கீதையின் 'விபூதி யோகத்தின்' சாயலை இப்பாடலில் காண முடிகிறது; அதில் குறிப்பிட்ட சில வகைகளைச் சேர்ந்த தனித்தனிப் பொருட்கள், பரம்பொருளின் சிறப்பான இருப்பிடங்களாகவோ அல்லது குறியீடுகளாகவோ குறிப்பிடப்படுகின்றன. அவற்றின் மீது சிறப்பான மரியாதையைச் செலுத்துவதன் மூலம், ஒரு நபர் அவற்றின் மேன்மைக்கு ஏற்ற விழுமியங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார். இங்கு சாயனர் 'வனம்' என்பதை காடு என்றும், 'சோமம்' என்பதை யாகத்திற்குரிய ஒரு பொருள் என்றும், 'பவித்ரம்' என்பதைத் தூய்மைப்படுத்தும் சாதனம் என்றும் விளக்குகிறார். ஆனால் சம்ஹிதையின் சூழலில், அழிவை ஏற்படுத்தும் ஒரு கருவியாக 'வனம்' என்பதையும், கம்பளியால் ஆன வடிகட்டியாக (ஊர்ணஸ்துகா) 'பவித்ரம்' என்பதையும், பிழியப்பட்ட சோமச் சாற்றாக 'சோமம்' என்பதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். அந்தச் சூழலில், இம்மந்திரம் சோமத்தைப் போற்றும் ஒன்றாக அமைகிறது. ஆனால் இங்கே இது பின்வரும் பொருளைத் தரும் வகையில் விளக்கப்படுகிறது: அதாவது, மேலே விவரிக்கப்பட்டவாறு உயிரற்ற உலகைப் படைத்த பரம்பொருளே, ஒவ்வொரு பொருள் தொகுதியிலும் முதன்மையான தத்துவமாகத் திகழ்கிறது.

 

अजामेकां लोहितशुक्लकृष्णां बह्वीं प्रजां जनयन्तिँ सरूपाम् ।

अजोह्येको जुषमानॊऽनुशेते जतात्येनां भुक्तभोगामजोऽन्य: ॥५॥

 

लोहितशुक्लकृष्णाम्- சிவப்பு, வெள்ளை மற்றும் கருப்பு நிறங்களைக் (சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமோ குணங்களைக்), सरूपाम्- தன்னைப் போன்றே,  बह्वीम्- பலவிதமான,  प्रजाम्- சந்ததிகளை, जनयन्तीम्- உருவாக்குகிறது,  अजाम् एकाम्- பிறப்பற்ற ஒரு பெண் சக்தி (மாயை - பிரபஞ்சத்தின் மூலப்பொருள்), एकः अजः- ஒருவன் (பொதுவான பொருளில், பற்றுள்ள ஜீவாத்மாக்கள்), जुषमाणः- அதில் இன்பம் கண்டு,  अनुशेते- அவளருகிலேயே தங்கியிருக்கிறான்.  अन्यः अजः- பிறப்பற்ற மற்றொருவன்,  हि-உண்மையில்,  भुक्त भोगाम्- அனுபவித்த பிறகு एनाम्- அவளை,  जहाति- விட்டு விலகிச் செல்கிறான்.

 

5. பிறப்பற்ற ஒரு பெண் சக்தி (மாயை - பிரபஞ்சத்தின் மூலப்பொருள்) உள்ளது; இது சிவப்பு, வெள்ளை மற்றும் கருப்பு நிறங்களைக் (சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமோ குணங்களைக்) கொண்டதோடு, தன்னைப் போன்றே பலவிதமான சந்ததிகளை உருவாக்குகிறது. பிறப்பற்ற ஒருவன் (பொதுவான பொருளில், பற்றுள்ள ஜீவாத்மாக்கள்) அவளுடன் இணைந்து அதில் இன்பம் கண்டு அவளருகிலேயே தங்கியிருக்கிறான்; பிறப்பற்ற மற்றொருவன் (பொதுவான பொருளில், பற்றற்றவர்கள்) அவளை அனுபவித்த பிறகு அவளை விட்டு விலகிச் செல்கிறான்.

 

சிவப்பு, வெள்ளை மற்றும் கருப்பு ஆகிய குணங்களால் ஆன, பிறப்பற்ற அந்தப் பிரகிருதி ('மாயை'), தனது இயல்புக்கேற்ற பல உயிரினங்களை உருவாக்குகிறது. பிறப்பற்ற ஒரு உயிர் அவளுடன் இணைந்து அவளை அனுபவிக்கிறது; பிறப்பற்ற மற்றொரு உயிர், அவளது வெளிப்பாடுகளை அனுபவித்த பிறகு அவளை விட்டு விலகிவிடுகிறது.

 

அத்வைத வேதாந்தத்தின் பிரபஞ்சப் படைப்புக் கோட்பாட்டில் உள்ள 'மாயை' எனும் தத்துவத்தின் அடிப்படையில், பந்தம் மற்றும் முக்தி குறித்த கொள்கைகளை இப்பாடல் விளக்குகிறது. இதில் அவித்யை, மாயை மற்றும் பிரகிருதி ஆகியவை ஒரே பொருளைக் குறிக்கும் சொற்களாகக் கொள்ளப்படுகின்றன. பிரபஞ்சப் பரிணாம வளர்ச்சியின் நிலைகளை விளக்க முன்வைக்கப்படும் பிற தத்துவக் கூறுகளுக்கு, 'பிரகிருதி' என்பது காரணமற்ற மூலக் காரணமாக (un-caused cause) அமைகிறது; எனவே அது ஒன்றாகவும், பிறப்பற்றதாகவும் (அஜா) உள்ளது. 'பிரகிருதி' என்ற சொல் இலக்கணப்படி பெண் பால் என்பதால், 'அஜா' (பிறப்பற்ற பெண்) என்பது படைப்பின் பிற கூறுகளைத் தோற்றுவிக்கும் பிறப்பற்ற பெண் சக்தியைக் குறிக்கிறது. சிவப்பு, வெள்ளை மற்றும் கருப்பு ஆகிய நிறங்கள், சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில் (6.4.1) கூறப்பட்டுள்ள தேஜஸ் (தீ), அப் (நீர்) மற்றும் அன்னம் (மண்/உணவு) ஆகியவற்றையோ அல்லது சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களையோ குறிக்கின்றன. பிரகிருதியின் குணங்கள் அதன் விளைவுகளான அனைத்துப் பொருட்களிலும் பரவியிருப்பதால், அதிலிருந்து தோன்றும் பலதரப்பட்ட படைப்புகளும் அதே தன்மையைக் கொண்டவையாக விவரிக்கப்படுகின்றன. இப்பாடலின் இரண்டாம் பகுதியில் 'அசக்த' (பற்றுள்ளவர்) மற்றும் 'விரக்த' (பற்றற்றவர்) என இரு வகையான தனிப்பட்ட ஆத்மாக்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன; இவர்களில் முதலானோர் மாயையின் பிடியில் சிக்கி இன்பங்களை நுகர்கின்றனர், ஆனால் பின்னானோர் அத்தகைய இன்பங்களில் நாட்டமின்றி, மாயையின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகின்றனர். 'புக்தபோக' (bhuktabhoga) என்ற சொல், பற்றற்றவர்கள் மாயை வழங்கும் இன்பங்களை முழுமையாக அனுபவித்து முடித்துவிட்டதையும், அதனால் அவர்கள் இனி அவளுக்கு அடிமையாக இல்லை என்பதையும் குறிக்கிறது. இப்பாடலின் முதல் பாதியில் உள்ள 'பிரஜாம்' (prajam) மற்றும் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள 'அஜா' (aja) ஆகிய சொற்கள் பொதுவான பன்மைப் பொருளில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

 

ஒருவர் பிரகிருதியின் வெளிப்பாடுகளில் ஈடுபட்டு அவற்றை அனுபவிக்கிறார்; மற்றொருவர் அவை 'ஆத்மா' அல்ல என்பதை உணர்ந்து, அத்தகைய பிரகிருதியின் வெளிப்பாடுகளைக்  கைவிடுகிறார்.

 

हंस: शुचिषद्वसुरन्रिक्षसद्धोता वेदिषदतिथिर्दुरोनाशाट् ।

नृषद्वरसद्दतसद्वयोमसदब्जागोजा ऋतजा अद्रिजा ऋतं बृहत् ॥६॥

 

शुचिषत्- தெளிந்த வானில் திகழும், हंसः- சூரியனாகவும்,  अन्तरिक्षसत्- இடைவெளியில் இயங்கும்,  वसुः- வாயுவாகவும் (வசுவாகவும்), वेदिषत्- வேள்விக்குண்டத்திலும்,  होता- நெருப்பாகவும்,  दुरोणसत्- இல்லத்து அடுப்பிலும், अतिथिः- விருந்தினராக, नृषत्- மனிதர்களிடமும்,  वरसत्- தேவர்களிடமும்,  ऋतसत्- வேள்வியில் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நெருப்பாகவும்  व्योमसत्- வானில் காற்றாக உறைபவனாகவும்,  अब्जा- நீரில் கடலடி வெப்பமாகத் தோன்றுபவனாகவும், गोजा- சூரியக் கதிர்களில் உதிப்பவனாகவும்,  ऋतजा- ஒளிப்பிழம்பாக நேரில் காணப்படுபவனாகவும், अद्रिजा- மலையில் உதிக்கும் சூரியனாகத் தோன்றுபவனாகவும்,  बृहत्- அனைத்துக்கும் அடிப்படையான, ऋतम्- மேலான சத்யம்  அதுவேயாகும்.

 

6. தெளிந்த வானில் திகழும் சூரியனாகவும், இடைவெளியில் இயங்கும் வாயுவாகவும் (வசுவாகவும்), வேள்விக்குண்டத்திலும் இல்லத்து அடுப்பிலும் விருந்தினராக உறையும் நெருப்பாகவும், மனிதர்களிடமும் தேவர்களிடமும் ஆத்மாவாக ஒளிரும் நெருப்பாகவும், வேள்வியில் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நெருப்பாகவும், வானில் காற்றாக உறைபவனாகவும், நீரில் கடலடி வெப்பமாகத் தோன்றுபவனாகவும், சூரியக் கதிர்களில் உதிப்பவனாகவும், ஒளிப்பிழம்பாக நேரில் காணப்படுபவனாகவும், மலையில் உதிக்கும் சூரியனாகத் தோன்றுபவனாகவும் விளங்குவது எதுவோ - அதுவே பரம்பொருள்; அனைத்துக்கும் அடிப்படையான சத்யம்  அதுவேயாகும்.

 

'ஜகதி' சந்தத்தில் அமைந்துள்ள இப்பாடல், ஞானம் பெற்ற ஒரு முனிவருக்குப் புலப்படும் பரம்பொருளின் தன்மையை விவரிக்கும் புகழ்பெற்ற 'ஹம்ஸமந்திரம்' ஆகும். இது ரிக்வேதத்தில் (IV.40.5) முதன்முதலில் இடம்பெற்றுள்ளது; மேலும் வாஜஸனேயி சம்ஹிதை (X.24; XII.14), தைத்திரீய சம்ஹிதை (III.2.10.1, IV.2.1 போன்றவை) மற்றும் கடோபநிஷத் (V.2) ஆகியவற்றிலும் காணப்படுகிறது. சம்ஹிதையின் சூழலைப் பொறுத்து, சாயனர் இம்மந்திரத்தை சூரியன், அக்னி போன்றவற்றின் அதீத மேன்மையை விவரிப்பதாகப் பொருள் கொள்கிறார். அதேவேளையில், கடோபநிஷத் மீதான தனது உரையில் ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியார், சூரியனும் பரம்பொருளின் ஒரு வடிவமாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதால், இப்பாடலை 'பரப்பிரம்மத்தை' குறிப்பதாகப் பொருத்தமாக விளக்க முடியும் என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

 

உண்மையில், சூரிய மண்டலத்தில் திகழும் தெய்வீகப் புருஷன், மனிதனுள் உறையும் ஆத்மா மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படையாக விளங்கும் பரம்பொருள் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றே என்பதை சம்ஹிதைகளிலேயே நாம் காண முடிகிறது. அந்த ஒரே பரம்பொருளே இந்திரன், மித்திரன், வருணன், அக்னி, பிரஜாபதி மற்றும் பிற பெயர்களால் குறிப்பிடப்பட்டு விவரிக்கப்படுகிறது. இதிலிருந்தே அந்த ஏகப் பரம்பொருளின் சர்வவியாபகத் தன்மையும் தெளிவாகிறது. மனிதனுள் உள்ள ஆத்மாவிற்கும் சூரியனில் உள்ள இறைத்தன்மைக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையை நிலைநாட்டும் 'யோஹம் ஸோஸௌ' (yo’ham so’sau) என்ற மந்திரத் தொடரில் 'ஹம்ஸ' மந்திரத்தின் சாராம்சம் அடங்கியுள்ளது. பொதுப் பயன்பாட்டில் 'ஹம்ஸ' என்ற சொல் அன்னப்பறவையைக் குறிப்பதாக இருந்தாலும், ஆன்மீக இலக்கியங்களில் அது ஆத்மாவைக் குறிக்கிறது; ஆத்மாவின் தனித்தன்மை மற்றும் ஒருமைத்தன்மை காரணமாக, அது வரையறுக்கப்பட்ட நிலையிலும் (சிவாத்மா) எல்லையற்ற நிலையிலும் (பரமாத்மா) உள்ள ஆத்மாவைக் குறிப்பதாக அமைகிறது. இங்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விளக்கத்தின்படி, சூரியன் 'ஹம்ஸ' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவர் எங்கும் சஞ்சரிக்கக்கூடியவர், வானமே அவரது இருப்பிடம், மேலும் அவர் இடைவெளியில் (அந்தரிக்ஷத்தில்) உள்ள காற்றுக்கு உயிரூட்டும் சக்தியாகவும் திகழ்கிறார். நெருப்பு வடிவிலான யாகத்தின் அவசியமான மூலப்பொருளாக, அவர் யாகபீடத்திலும், கௌரவ விருந்தினரைப் போலப் பேணப்படுவதற்காக அக்னித் தீயிலும் வசிக்கிறார்; வைஷ்ணவராக அவர் மனிதர்களிலும் தேவர்களிலும் வசிக்கிறார். இந்திரன் போன்ற தேவர்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவர்களாக இருக்க, சூரியன் அனைவருக்கும் நேரடியாகத் தென்படுகிறார். அவர் கிழக்கு மலையில் உதிக்கிறார். அவரது இருப்பு, கதிர்களாலும் நீரின் கடலடி வெப்பத்தாலும் அறியப்படுகிறது. சூரியனின் இந்த அனைத்துப் பண்புகளும் குறியீடாக பிரம்மத்தைக் குறிக்கின்றன. மேலும், இந்தச் சூழலில், மந்திரத்தால் விவரிக்கப்பட்ட அனைத்திற்கும் பிரம்மமே ஒரே மூலமும் ஆதாரமும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. எனவே, சங்கர பாஷ்யம் மற்றும் சாயனரின் உரையின்படி, 'வசு' என்ற சொல் பிரபஞ்சத்தைத் தாங்கும் சூத்திரதாராவையும்; 'அதிதி' என்பது பானையில் (துரோணம்) சேமிக்கப்பட்ட சோமச்சாற்றையும் அல்லது வீட்டில் உபசரிக்கப்படும் பிராமண விருந்தினரையும்; 'அப்ஜம்' என்பது நீரில் உருவாகும் சுறா, சங்கு, முத்துச்சிப்பி மற்றும் அது போன்ற பிறவற்றையும் குறிக்கிறது. கோஜம் என்பது பூமியில் விளையும் தானியம் அல்லது பசுவிடமிருந்து கறக்கப்படும் பால், மற்றும் அத்ரிஜம் என்பது மலையிலிருந்து தோன்றும் மரங்களும் ஆறுகளும் ஆகும். சங்கராச்சாரியாரின் கூற்றுப்படி, மேலே விவரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பொருளும், இறுதிக் காரணமான ரிதம் ப்ருதமாகிய, பிரிக்க முடியாத அந்த மெய்யின் ஒரு தோற்றமே என்பதை இந்த இறுதிச் சொற்றொடர் நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. இதற்கு முந்தைய செய்யுளில் விவரிக்கப்பட்ட மாயையான உலகத்தை நிராகரிக்கும் மனிதன், இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள உண்மையை உணர்கிறான்.

 

यस्माज्जात न परा नैव किंचनास य आविवेश भुवनानि विश्वा ।

प्रजापति: प्रजया संविदानस्रीणि ज्योतीँषि सचते स षोडशी ॥६.१॥

जाता- பிறந்தது, தோன்றியது, உண்டானது, வெளிப்பட்டது,  यस्मात्-“எதிலிருந்து”, “யாரிடமிருந்து”, “எந்த மூலத்திலிருந்து”., परा- வேறானவை,  न- இல்லை, न एव- இல்லைவே இல்லை,  किंचन- எதுவும்,  आस- இருக்கவில்லை.  यः-who, विश्वा- எல்லா, भुवनानि- உலகங்களிலும்,  आविवेश- நுழைந்தவர் . (स: அவர் )प्रजापतिः- உயிரினங்களின் இறைவன், பிரஜாபதி, प्रजया- படைப்புடன் ஐக்கியப்பட்டு, संविदानः- உயிரினங்களுடன் இணக்கமாக, (वर्तते- இருப்பவர்). त्रीणि- மூன்று, ज्योतिंषि- விளக்குகளுடன், सचते- தொடர்புடையவர்.  सः- அவர் षोडशी- அவர் பதினாறு கலைகளைக் (பகுதிகளைக்) கொண்டவராகத் திகழ்கிறார்.

 

6.1 பிரஜாபதியிடமிருந்து தோன்றிய உயிரினங்கள் அவரிடமிருந்து வேறானவை அல்ல. அவற்றின் பிறப்பிற்கு முன், அவரே அன்றி வேறெதுவும் இருக்கவில்லை; அவரே உலகின் அனைத்து உயிரினங்களுக்குள்ளும் அவற்றின் அந்தராத்மாவாக (உள்ளுறை ஆத்மாவாக) நுழைந்துள்ளார். பிரஜாபதி தன்னை அவ்வுயிரினங்களோடு ஒன்றிணைத்துக் கொண்டுள்ளார். நெருப்பு, சூரியன் மற்றும் சந்திரன் ஆகிய மூன்று ஒளிப் பொருட்களுடன் தன்னை ஒன்றிணைத்துக் கொள்வதன் மூலம், அவற்றுக்கு ஒளியை (பிரகாசத்தை) அவரே அளிக்கிறார். அவர் பதினாறு கலைகளைக் (பகுதிகளைக்) கொண்டவராகத் திகழ்கிறார்.

 

முந்தைய பாடலில், பன்முகத்தன்மை கொண்ட இப்பிரபஞ்சமே 'ருதம் ப்ருஹத்' (Rtan Brht) என்று குறிப்பிடப்படும் பரம்பொருள் என்று வலியுறுத்தப்பட்டது. படைக்கப்பட்ட உயிரினங்களை மட்டுமே காணும் சாதாரண மனிதர்களால், இதனைத் தங்கள் நேரடி அனுபவமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை. எனவே, மெய்ஞானம் பெறாத ஒரு பார்வையாளருக்கு அவ்வாறு தோன்றாவிட்டாலும், புலன்களுக்குப் புலப்படும் இந்தப் பல்வகைப்பட்ட பிரபஞ்சமானது உண்மையில் பரம்பொருளிலிருந்து வேறானதல்ல என்னும் வேதக் கருத்தை இப்பகுதி மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. இப்பகுதி 'தைத்திரீய பிராமணம்' (Taittiriyabrahmana) III.7.9-இல் இடம்பெற்றுள்ளது; இதில் இடம்பெறும் "யஸ்மான்-ந-ஜாத: பரோ அன்யோ அஸ்தி" (Yasmān-na-jāta: paro anyo asti) என்ற தொடக்கச் சொற்கள் இலக்கண ரீதியாக மிகச் சரியான அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன. பிரஜாபதி என்பவர் அனைத்து உயிரினங்களையும் படைப்பவர் என்றும், அவர்களுக்குப் பத்து புலன்களையும், உடல் மற்றும் மனதை உருவாக்கும் ஐந்து பூதங்களையும், அவர்கள் வசிப்பதற்கான மூன்று ஒளிமயமான உலகங்களையும் வழங்குபவர் என்றும், மேலும் அவர்களுக்குள் உறையும் ஆத்மாவாக இருந்து அவர்களைத் தாங்குபவர் என்றும் பா₃ட்டபாஸ்கரர்  விளக்குகிறார்.  சயனரின் கூற்றுப்படி, அந்தப் பதினாறு பகுதிகள் அல்லது 'கலைகள்' என்பவை: பிராணன், சிரத்தை, பஞ்சபூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம், உணவு, வீரியம், தவம், மந்திரம், யாகம், உலகங்கள் மற்றும் பெயர்கள் ஆகும் (இவை பிரஷ்னோபனிஷத் VI.4-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன). தைத்திரீய பிராமணத்தில் உள்ள அந்தப் பகுதியை விளக்கும்போது, ​​அவர் 'ஷோடசி' (sodasi) என்பதைச் சோம ரசம் அருந்தும் ஒரு பாத்திரத்தின் பெயராகக் கொண்டு பொருள் கொள்கிறார்.

 

தத்துவார்த்த விளக்கம்

இந்த ஸ்லோகம் பிரபஞ்சவியல் மற்றும் மெய்யியலை இணைக்கும் ஆழமான வேதாந்தக் கருத்தைக் கொண்டுள்ளது:

1. இப்பகுதி 'பரம்பொருளே', தோன்றிய  அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறார் என்று அறிவிக்கிறது. அவரை மிஞ்சியது எதுவுமில்லை — அவரே காரணமும் ஆதாரமும் ஆவார். "பிரம்மனிடமிருந்தே அனைத்து உயிர்களும் தோன்றுகின்றன, அவரிடமே வாழ்கின்றன, அவரிடமே மீண்டும் ஒடுங்குகின்றன" என்ற உபநிடதக் கருத்தை இது எதிரொலிக்கிறது.

2. “அவர் அனைத்து உலகங்களிலும் புகுந்தார்" என்பது அவர் எங்கும் நிறைந்திருப்பதை  உணர்த்துகிறது. பரம்பொருள் ஒரு படைப்பாளி மட்டுமல்ல; அவர் ஒவ்வொரு அணுவிலும், ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு எண்ணத்திலும் உறைந்திருக்கிறார். இதுவே 'அந்தர்யாமி' — அதாவது உள்ளிருந்து இயக்கும் ஆற்றல் — எனும் வேதாந்தக் கோட்பாடாகும்.

3. 'பிரஜாபதி' என்ற பெயர் அவரை உயிரினங்களின் தலைவராகவும், படைப்பைச் சீரமைப்பவராகவும் காட்டுகிறது. "தனது படைப்புடன் இணைந்தவர்" என்ற சொற்றொடர், இறைத்தன்மை பிரபஞ்சத்திலிருந்து தனித்து நிற்காமல், அதன் கட்டமைப்போடு நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது என்பதைக் குறிக்கிறது.

4. நெருப்பு, காற்று மற்றும் சூரியன் ஆகிய "மூன்று ஒளிகள்", உயிரைத் தாங்கி நிற்கும் அடிப்படை ஆற்றல்களைக் குறிக்கின்றன. அவை கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு தத்துவத்தின் புலப்படும் வடிவங்களாகும். வேதாந்தக் குறியீட்டு முறையில், அவை பௌதீக, உயிர் மற்றும் ஆன்மீக நிலைகளில் ஏற்படும் ஞான ஒளியையும் குறிக்கின்றன.

5. பதினாறாவது தத்துவம்: "பதினாறாவது" என்பது ஆழ்ந்த பொருளுடையது. உபநிடதங்கள் பெரும்பாலும் பதினைந்து கூறுகளைப் (திதிகள், சந்திர சுழற்சியின் அம்சங்கள் அல்லது தனிமனிதனின் ஆற்றல்கள்) பற்றிப் பேசுகின்றன. பதினாறாவது என்பது 'அதீத நிலை',  அதாவது அனைத்துப் பிரிவுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட 'ஆத்மா' ஆகும். அதுவே 'பூர்ணம்' — அதாவது அந்தப் பதினைந்து கூறுகளும் மறையும்போதும் மாறாமல் எஞ்சியிருக்கும் முழுமை. இவ்வாறு, இந்த ஸ்லோகம் பிரம்மனைப் பதினைந்து கூறுகளுக்குள் நிறைந்திருப்பவராகவும், அதே சமயம் அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவராகவும் (பதினாறாவது தத்துவம்) சுட்டிக்காட்டுகிறது.

 

நடைமுறைச் சிந்தனை

அன்றாட வாழ்வில், இந்த ஸ்லோகம் நமக்கு நினைவூட்டுவதாவது:

•  இறைவனை அனைத்திற்கும் மூலமாகவும் ஆதாரமாகவும் காணுதல் — அவருக்கு அப்பாற்பட்டது எதுவும் இல்லை.

•  ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு பூதத்திலும் (பஞ்சபூதங்களிலும்), நாம் காணும் ஒவ்வொரு ஒளியிலும் அவரது இருப்பை உணர்தல்.

•  பல்வேறு கூறுகளாகப் பிரிந்துள்ள பதினைந்து நிலைகளைக் கொண்ட இருப்பிற்கு (உடல், புலன்கள், மனம், காலச் சுழற்சிகள்) அப்பால் சென்று, மாறாத 'ஆன்மா' எனும் பதினாறாவது நிலையில் நிலைத்திருத்தல்.

 

இது பன்முகத்தன்மையிலிருந்து ஒருமைக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒளிகளிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத பேரொளிக்கும், படைக்கப்பட்டவற்றிலிருந்து அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் படைத்தவனுக்கும் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கின்றது

 

இந்தப் உபதேசமானது நம்மைப் பதினாறாவது தத்துவத்தின் மீது — அதாவது, சிதறுண்ட நிலைக்கு அப்பாற்பட்ட முழுமையின் மீது — தியானிக்க எடுத்துச் செல்கிறது. இந்த உண்மையை உணர்ந்து வாழ்வதென்பது, மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒன்றின் மீதான சார்ந்திருத்தலிலிருந்து மாறி, மாறாத ஒன்றின் மீது நம்பிக்கை வைப்பதாகும்; அத்துடன், அனைத்திலும் ஊடுருவி அதே சமயம் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் அந்த நித்தியமான இருப்பைக் கண்டறிவதுமாகும்..